บทที่ 1620 มีชีวิตรอดออกไป

เห็นชายวัยกลางคนที่แปลกหน้าอยู่ตรงหน้า เซี่ยเหอหวาดกลัวถึงที่สุดแล้ว พูดด้วยท่าทางประหม่า “สรุปคุณเป็นใครกัน? ทำไมต้องให้ฉันตามคุณไปด้วย?”

ชายวัยกลางคนจ้องเซี่ยเหออย่างเบิกบานใจแล้วพูดว่า “ให้คุณไป ย่อมมีเหตุผลของผมอยู่แล้ว ถ้าคุณเซี่ยไม่อยากได้รับบาดเจ็บภายนอกใดๆ อย่าขัดขืนจะดีที่สุด”

เซี่ยเหอรู้ว่า ต่อให้ตนเองพยายามดิ้นรน ก็ไม่มีประโยชน์ กลับจะโดนทำให้ได้รับบาดเจ็บ

ดังนั้น เธอกัดฟันแล้ว เอ่ยปากบอกว่า “ฉันจะไปกับคุณ!”

ชายวัยกลางคนไม่ได้จำกัดเสรีภาพของเซี่ยเหอ เตรียมพาเซี่ยเหอออกไป

“เสี่ยวเหอ ท่านนี้คือใครเหรอ?”

ในเวลานี้เอง หญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวเรียบง่ายคนหนึ่ง หิ้วผักเดินเข้ามาแล้ว

มองเห็นชายวัยกลางคนกำลังเตรียมออกไปพร้อมกับเซี่ยเหอ หล่อนอดขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้

เพื่อนและเพื่อนร่วมงานข้างกายของเซี่ยเหอ หล่อนล้วนรู้จักหมด แต่ว่าชายวัยกลางคนตรงหน้าคนนี้ กลับลักษณะจิตใจชั่วร้าย พอมองก็ไม่เหมือนคนดี

เซี่ยเหอรีบตอบว่า “แม่คะ เขาเป็นเพื่อนหนูค่ะ หนูจะออกไปกับเขาสักหน่อย”

พูดจบ เธอรีบพูดเร่งทันที “พวกเราไปกันเถอะ!”

ชายวัยกลางคนยิ้มเล็กน้อยให้ลู่เหวินจิ้นมารดาของเซี่ยเหอ จากนั้นออกไปด้วยกันกับเซี่ยเหอ

“ตุบ!”

ชั่วขณะที่ชายวัยกลางคนเพิ่งหมุนตัว ก็ถูกของหนักตีเข้าที่ศีรษะ

“เสี่ยวเหอ รีบหนี!”

ลู่เหวินจิ้นรีบตะโกนเสียงดังออกมาทางเซี่ยเหอ

เซี่ยเหอตกใจค้างแล้ว อย่างไรเสียเธอก็นึกไม่ถึง ลู่เหวินจิ้นจะใช้แจกันดอกไม้ฟาดศีรษะของชายวัยกลางคนไปกะทันหัน

แจกันดอกไม้แตกแล้ว ศีรษะของชายวัยกลางคนก็แตกเช่นกัน เลือดสดจากศีรษะ ไหลอาบหน้าไปหมด

เห็นเพียงในสายตาของเขา มีแววของความโหดร้ายแวบผ่าน กัดฟันแน่นจ้องลู่เหวินจิ้นไว้แล้วพูดว่า “แกวอนหาที่ตาย!”

ทันใดนั้นในมือเขามีมีดที่ประกายแวววาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมา แทงเข้าไปยังลู่เหวินจิ้นโดยตรง

“เฮือก!”

เลือดสดทะลัก มีดในมือชายวัยกลางคน เสียบเข้าร่างกายของลู่เหวินจิ้นแล้ว เหลือเพียงด้ามจับครึ่งหนึ่ง

“แม่!”

เซี่ยเหอร้องตะโกนแบบเสียใจมาก

มือทั้งสองของลู่เหวินจิ้นกอดร่างกายของชายวัยกลางคนไว้แน่น กัดฟันพูดว่า “รีบหนีไป!”

“ไม่!”

เซี่ยเหอตะโกนด้วยความเจ็บปวด พยายามจะพาลู่เหวินจิ้นออกไปด้วยกัน

ลู่เหวินจิ้นมองทางเซี่ยเหอแบบดวงตาแดงก่ำพูดไปว่า “ถือว่าแม่ขอร้องลูกแล้วกัน รีบหนีไป!”

“แกนังตัวดีคนนี้ นึกไม่ถึงกล้าตีฉัน ฉันจะทำให้แกตายเอง!”

ชั่วขณะนั้นชายวัยกลางคนโมโหเดือดดาล ดึงมีดออกจากร่างกายของลู่เหวินจิ้นอย่างฉับพลัน จากนั้นแทงเข้าไปอีก

“ไม่ๆๆ!”

เซี่ยเหอหวาดผวาถึงที่สุดแล้ว ตะโกนออกมาด้วยอารมณ์ฮึกเหิม

ตั้งแต่ต้นจนจบลู่เหวินจิ้นกอดชายวัยกลางคนไว้แน่น จ้องเซี่ยเหอตาไม่กะพริบ มุมปากยังมีเลือดสดปริมาณมากไหลออก ในสายตาของหล่อน เต็มไปด้วยการอ้อนวอน อ้อนวอนให้เซี่ยเหอออกไป

“แม่คะ!”