บทที่ 1629 ผู้แข็งแกร่งเมืองหวยเฉิง

การฝึกฝนของหยางเฉินในครั้งนี้กินเวลาตลอดทั้งคืน เมื่อเขาเสร็จสิ้นการฝึกฝน เขาก็รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าพิษกู่ในร่างกายของเขาดูเหมือนจะเข้าสู่สภาวะหลับใหล

เมื่อคืนหยางเฉินได้รับการฝึกฝนในสภาพกระตุ้นสายเลือดบ้าคลั่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฝึกฝนด้วยวิธีนี้ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือความเร็วในการฝึกฝนของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ในที่สุดเขาก็มีวิธีที่จะสกัดกั้นพิษกู่ไร้หัวใจแล้ว

แต่ในขณะที่เขากำลังมีความสุข ความเจ็บปวดได้แผ่ซ่านออกมาจากภายในร่างกายของเขาในทันใด พิษกู่ไร้หัวใจฟื้นพลังชีวิตและเริ่มกัดกินหัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง

หยางเฉินหน้านิ่วคิ้วขมวด สูดหายใจเข้าลึกๆ รีบกระตุ้นสายเลือดบ้าคลั่ง

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ เมื่อเขากระตุ้นสายเลือดบ้าคลั่ง พิษกู่ไร้หัวใจจะไม่กล้าเคลื่อนไหวอีก แต่จะซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง

หยางเฉินพึมพำกับตัวเอง “ดูเหมือนว่า ก่อนจะจัดการพิษกู่ไร้หัวใจได้ ฉันจำเป็นต้องกระตุ้นสายเลือดบ้าคลั่งอยู่ตลอดเวลา มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถทำให้พิษกู่ไร้หัวใจสงบลงได้”

ทันทีที่เดินออกมาจากห้อง ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น “พี่หยาง พี่เป็นยังไงบ้าง?”

“เสียวหว่าน! เธอกลับมาได้ยังไง?”

หยางเฉินแปลกใจมากที่เห็นเฝิงเสียวหว่าน

อ้ายหลินพูดด้วยสีหน้ากังวล “ฉันขอให้เธอกลับมาเอง”

ที่แท้อ้ายหลินก็เป็นคนเรียกกลับมา เห็นได้ชัดว่า เฝิงเสียวหว่านรู้อาการป่วยของเขาแล้ว

หยางเฉินพูดยิ้มๆ “ไม่ต้องกังวล ฉันพบวิธีจัดการกับพิษกู่ไร้หัวใจแล้ว”

สองสาวมีสีหน้าประหลาดใจ “จริงเหรอ?”

หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย มองไปที่เฝิงเสียวหว่านและพูดว่า “เธอสามารถตรวจร่างกายฉันได้เลย”

เพื่อไม่ให้อ้ายหลินและเฝิงเสียวหว่านต้องเป็นห่วง เขาต้องบอกให้เฝิงเสียวหว่านตรวจร่างกายเขาด้วยตัวเอง

เฝิงเสียวหว่านวางนิ้วลงบนข้อมือของหยางเฉิน หลังจากนั้นไม่นานก็เอามือออก มองหยางเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าพี่ใช้วิธีไหนบังคับพิษกู่ไร้หัวใจให้หลบมุม แต่พิษกู่ไร้หัวใจก็ยังคงอยู่”

“ฉันได้ตรวจสอบข้อมูลมากมายเกี่ยวกับพิษกู่ไร้หัวใจ พิษกู่ชนิดนี้น่ากลัวมา มันคือพิษกู่ที่บริโภคเลือดของผู้ถูกพิษ เต็มไปด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ฆ่าให้ตายยากมาก”

“ต่อให้คุณบังคับพิษกู่ไร้หัวใจให้เข้าไปในเขตอันตรายภายในร่างกายได้ มันก็ไร้ประโยชน์ เว้นแต่คุณจะควบคุมพิษกู่ไร้หัวใจเอาไว้ได้ตลอดเวลา มิฉะนั้นตราบใดที่มันยังคงอยู่ในร่างกายของคุณ มันจะเป็นอันตรายต่อชีวิตคุณอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฝิงเสียวหว่าน หยางเฉินก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าจะสามารถใช้สภาวะสายเลือดบ้าคลั่ง เพื่อบังคับให้พิษกู่ไร้หัวใจไปยังบริเวณที่ไม่มีอันตรายภายในร่างกาย แล้วรอจนกว่าพิษกู่ไร้หัวใจจะอดตาย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพลังชีวิตของมันจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาฝึกฝนมาตลอดทั้งคืน พอฝึกฝนเพิ่งเสร็จ พิษกู่ไร้หัวใจก็คืนชีพกลับมาทันที

หยางเฉินถามขึ้น “ดังนั้น ตราบใดที่ฉันสามารถควบคุมสภาวะนี้ได้ ก็ไม่มีคำว่าอยู่ได้เพียงเจ็ดวันอีกต่อไป?”

เฝิงเสียวหว่านพยักหน้า “ใช่! ตราบใดที่ยังอยู่ในสภาพนี้ พิษกู่ไร้หัวใจก็จะหลับและไม่สามารถทำร้ายคุณได้”

“แต่คุณแน่ใจหรือว่าคุณสามารถรักษาสภาพนี้ไว้ได้ตลอดเวลา?”

หยางเฉินส่ายหน้าแล้วพูดตามความจริง “ฉันพบว่า เมื่อใช้สายเลือดที่ฉันกระตุ้น แล้วสามารถป้องกันพิษกู่ไร้หัวใจไม่ให้ทำร้ายฉันได้ แต่ฉันจำเป็นต้องคอยกระตุ้นสายเลือดอยู่ตลอดเวลา”

“สถานะเช่นนี้ไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ตลอด ต้องคอยกระตุ้นอยู่เสมอ และมันจะส่งผลเสียอย่างใหญ่หลวงต่อร่างกายของฉัน หากฉันคอยกระตุ้นพลังเลือดบ้าคลั่งตลอดเวลา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อ้ายหลินก็พูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “เสียวหว่าน คุณมีวิธีกำจัดพิษกู่ไร้หัวใจที่อยู่ในร่างกายของพี่เฉินแล้วหรือยัง?”

เฝิงเสียวหว่านส่ายหัว “ฉันก็กำลังศึกษามันอยู่ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาพิษกู่ไร้หัวใจออกมา ฉันอ่านข้อมูลมามากมาย แต่ไม่มีวิธีไหนที่จะกำจัดพิษกู้ไร้หัวใจได้”