บทที่ 1637 มีเพียงความตายเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของเหล่าจิ่ว ขนาดหยางเฉินยังอึ้งไป เรื่องที่เขาฆ่าผู้แข็งแกร่งหุบเขาราชายาสองคน หุบเขาราชายารู้เรื่องนี้แล้ว ถ้าการตายของฉื้อถู้ โดนหุบเขาราชายารู้อีก ความแค้นระหว่างเขากับหุบเขาราชายา ต้องฝังลึกยิ่งขึ้นแน่นอน

นี่เหล่าจิ่ว กำลังทำให้เขาเป็นปฏิปักษ์กับหุบเขาราชายาอย่างชัดเจน

ผู้แข็งแกร่งของหุบเขาราชายาทั้งสี่คน สีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็กลัววิชาพิษกู่ของเหล่าจิ่ว จึงไม่กล้าปฏิเสธ

“ได้ พวกเรารับปากพวกนาย!”

ในที่สุด ทั้งสี่คนพยักหน้าตกลง

เหล่าจิ่วดีดนิ้ว ทั้งสี่คนโดนยาพิษกู่

ทั้งสี่คนพากันตกตะลึง “นายทำอะไรพวกเรา”

เหล่าจิ่วพูดว่า “พวกนายโดนหนอนดูดจิตแล้ว ถ้ากล้าทรยศฉัน พวกนายจะได้รับความเจ็บปวด จากการดูดจิต สุดท้ายจะตายทั้งเป็น”

“พวกนายอย่าคิดฆ่าตัวตาย เพราะตอนหนอนดูดจิตกำเริบ พวกนายจะไร้เรี่ยวแรง ไม่มีแรงแม้แต่จะยกมีดขึ้นมา”

เมื่อได้ยิน สี่คนนั้นหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะผู้แข็งแกร่งที่นำมา ซึ่งเคยโดนยาพิษกู่ของเหล่าจิ่ว ดูตระหนกตกใจเข้าไปอีก

“ไสหัวไป!”

เหล่าจิ่วตวาดออกมา ทั้งสี่คนพากันออกไป

หลังจากผู้แข็งแกร่งของหุบเขาราชายาออกไป เหล่าจิ่วจึงพูดกับหยางเฉินว่า “ราชายา ของหุบเขาราชายา ฉันรู้ว่าถ้าล่วงเกินคนคนนี้ ต้องไม่จบไม่สิ้นอย่างแน่นอน”

“ในเมื่อพวกเขารู้แล้ว ว่านายฆ่าผู้แข็งแกร่งของหุบเขาราชายาสองคน แม้จะฆ่าเพิ่มขึ้นอีก ต้องโดนอีกฝ่ายจำไว้แน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ใช้ผู้แข็งแกร่งของหุบเขาราชายาทั้งสี่คนนี้ มาเป็นสายในหุบเขาราชายาให้เราดีกว่า”

เมื่อได้ยินเหล่าจิ่วพูดเช่นนี้ หยางเฉินพยักหน้าเข้าใจ “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้รู้สถานการณ์ที่หุบเขาราชายาทุกเมื่อ”

เหล่าจิ่วพูดว่า “พละกำลังของสี่คนเมื่อกี้ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะคนที่นำมา พละกำลัง แดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ด ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ แม้อยู่ในหุบเขาราชายา ก็ไม่มีทางเป็นคนไร้ชื่อเสียง”

“ไปกันเถอะ! เราไปหาที่พักกันก่อน จากนั้นรอคนของจวนเจ้าเมืองหวยเฉิง ก็พอแล้ว”

หลังผ่านไปยี่สิบนาที ทั้งสองคนเข้าพักในโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง

ระหว่างทางที่พวกเขามาโรงแรม ได้กลิ่นอายของผู้แข็งแกร่ง แดนเหนือมนุษย์ สิบกว่าคน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาโดนคนจ้องอยู่

แต่ทั้งสองคน ไม่สนใจสักนิด ที่นี่คือเมืองหวยเฉิง ในเมื่อมีคนล่อหยางเฉินมาเมืองหวยเฉิง ต้องลงมืออยู่แล้ว พวกเขารอแค่ให้อีกฝ่ายมาก็พอแล้ว

แม้เจียงลั่วอยู่จวนเจ้าเมืองหวยเฉิง หยางเฉินกับเหล่าจิ่ว คงไม่สามารถบุกไปหา ที่จวนเจ้าเมืองหวยเฉิงได้หรอก

เมืองหวยเฉิงเหมือนกับเมืองเหมียว ล้วนเป็นเมืองวิถีบู๊ ที่รุ่งเรืองด้านบู๊ คนที่สามารถอยู่ในเมืองนี้ได้ ส่วนใหญ่เป็นคนของตระกูลบู๊ดั้งเดิมอยู่แล้ว

พละกำลังของเจ้าเมืองหวยเฉิง คงเหมือนกับเจ้าเมืองเหมียว อยู่ในขั้นลึกล้ำ จนไม่สามารถคาดเดาได้

จู่ๆ หยางเฉินถามขึ้นว่า “ท่านเก้า คุณว่าพละกำลังของเจ้าเมืองหวยเฉิง ถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าหรือยัง”

เหล่าจิ่วหัวเราะ พูดอย่างไม่ปิดบังว่า “ได้เป็นเจ้าเมืองของเมืองหวยเฉิง พละกำลังต้องถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าอยู่แล้ว แต่เขาอยู่แดนเหนือมนุษย์ชั้นไหนกันแน่ ฉันไม่รู้เหมือนกัน”

หยางเฉินแอบตกใจ พละกำลังของเจ้าเมืองหวยเฉิง ถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าแล้วเหรอ

ปัจจุบัน แดนวิถีบู๊ของเขา ถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ดแล้ว สายเลือดคลั่ง สามารถปลดปล่อยพลัง ที่ทัดเทียมกับแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นต้นได้แล้ว

เขารู้ดีว่าพละกำลังแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปด แข็งแกร่งแค่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ที่แข็งแกร่งกว่านี้

ขณะนั้น ความเจ็บปวด เกิดขึ้นที่หัวใจของหยางเฉิน

“ซี๊ด!”