บทที่ 1641 สองสาวทะเลาะกัน

หวยหลันจัดการที่พักให้หยางเฉินก่อน จากนั้นพาหยางเฉิน เดินไปรอบๆ จวนเมืองหวยเฉิง ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหยาง ฉันพาคุณเดินดูสถานที่สำคัญของจวนเมืองหวยเฉิงแล้ว ถ้าคุณมีที่ไหนอยากไปอีก รีบบอกได้เลย ฉันพาคุณไปเอง”

หยางเฉินถามออกมาว่า “เธอรู้จักหลงเยว่ไหม”

หวยหลันยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า “หลงเยว่ เป็นลูกเขยที่แต่งเข้ามาในจวนเมืองหวยเฉิง 30 ปีก่อน แต่งเข้ามาในจวนเมืองหวยเฉิง ภรรยาของเขา เป็นป้าของฉัน ชื่อหวยฉิงอวี่ พวกเขายังมีลูกสาวหนึ่งคน ใช้แซ่ของแม่ ชื่อหวยเฟิ่ง นับว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันก็ได้”

หยางเฉินขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้ เจ้าเมืองเหมียว คาดเดาเอาไว้แล้ว เจียงลั่วไม่ได้ฆ่าเขา แค่วางพิษกู่ไร้หัวใจใส่เขา เป็นไปได้ว่าคนของจวนเมืองหวยเฉิง คงไม่อยากให้เขาตายก่อน จงใจล่อเขามาที่จวนเมืองหวยเฉิง

ดูเหมือนว่าตอนนี้ คนที่ล่อเขามา มีความเป็นไปได้สูง ว่าจะเป็นคนใกล้ชิดของหลงเยว่ ในจวนเมืองหวยเฉิง คนที่เป็นไปได้มากที่สุด มีเพียงสองแม่ลูก หวยฉิงอวี่กับหวยเฟิ่ง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางเฉินถามอีกว่า “ในจวนเมืองหวยเฉิง นอกจากภรรยากับลูกตัวเอง หลงเยว่สนิทกับใครบ้าง”

หวยหลันส่ายหน้าเบาๆ “บางทีอาจเป็นเพราะเขาเป็นลูกเขย ที่แต่งเข้ามา ในจวนเมืองหวยเฉิง นอกจากภรรยากับลูกของเขาแล้ว ก็ไม่มีใครเห็นความสำคัญของเขา ดังนั้นในจวนเมืองหวยเฉิง จึงไม่มีคนที่มีความสัมพันธ์ดีกับเขา”

หยางเฉินรู้สึกเข้าอกเข้าใจ พูดว่า “พูดแบบนี้ แม้แต่เจ้าเมืองหวยเฉิง ก็ไม่ชื่นชอบหลงเยว่เหรอ”

หวยหลันหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ฉันไม่กล้าพูดเรื่องปู่ลับหลัง คุณหยางโปรดเข้าใจด้วย!”

หยางเฉินส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ผมแค่ถามเท่านั้น”

แม้หวยหลันไม่ได้บอกคำตอบเขา แต่เขาพอเดาได้แล้ว หลงเยว่อยู่ที่จวนเมืองหวยเฉิง ไม่เป็นที่ชื่นชอบ บางทีแม้แต่หวยฉิงอวี่ ก็ไม่น่าจะชื่นชอบเขา

แน่นอนว่านี่คือการคาดเดาของตัวเอง

หวยหลันกับหยางเฉิน ยืนอยู่ตรงลำห้วย ที่สร้างโดยคน เธอหยิบอาหารปลา ที่อยู่บนเสาหิน โปรยลงไปในลำห้วย มีปลาคาร์ฟหลายร้อยตัว ว่ายเข้ามาทันที ดิ้นไปมาในลำห้วย

หยางเฉินมองใบหน้าด้านข้าง อันงดงามของหวยหลัน รู้สึกตะลึงในความงาม

เขามองหวยหลัน แค่ด้านการชื่นชมเท่านั้น หวยหลันเป็นคนยังไง รู้จักกันแค่ระยะเวลาสั้นๆ ยังไม่ชัดเจน

จู่ๆ หวยหลันหันมายิ้ม แล้วถามหยางเฉิน “คุณหยางคิดอะไรอยู่”

หยางเฉินหลุดออกจากภวังค์ ถามขึ้นมาว่า “หุบเขาราชายาในเมืองหวยเฉิง มีอำนาจระดับไหน ผู้แข็งแกร่งที่สุด ของหุบเขาราชายา อยู่ในระดับไหนเหรอ”

เมื่อได้ยินหยางเฉินพูดถึงหุบเขาราชายา รอยยิ้มบนหน้าหวยหลันหายไป พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ในเมืองหวยเฉิง มีประโยคหนึ่งที่ว่า ยอมหาเรื่องเจ้าเมืองหวยเฉิง ดีกว่าหาเรื่องราชายาของหุบเขาราชายา”

“ในเมืองหวยเฉิง พละกำลังของหุบเขาราชายาโดดเด่น แม้อยู่ในพื้นที่เมืองหวยเฉิง แต่ความเป็นจริง หุบเขาราชายา ไม่ได้ถูกจวนเมืองหวยเฉิงควบคุม ว่ากันว่า พละกำลังของราชายา เข้าสู่แดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าแล้ว แต่อยู่ชั้นไหนในขั้นเก้า ไม่มีใครรู้”

หยางเฉินก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ในเมืองหวยเฉิง ฐานะของหุบเขาราชายา จะสูงขนาดนี้

เขากับเหล่าจิ่ว ฆ่าคนของหุบเขาราชายา คนของหุบเขาราชายา ยังโดนเหล่าจิ่ว ใช้วิชาพิษกู่ควบคุม กลัวว่าจะเจอปัญหาใหญ่แล้วน่ะสิ

เห็นหยางเฉินสีหน้าเคร่งขรึม หวยหลันถามว่า “คุณหยาง คุณรู้จักกับคนของหุบเขาราชายาเหรอ”

หยางเฉินไม่ได้ตอบคำถามนี้ พูดเสียงทุ้มว่า “ในหุบเขาราชายา นอกจากพละกำลังของราชายา ที่อยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ยังมีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ขั้นแปดอีกไหม มีกี่คน”

หวยหลันส่ายหน้า “หุบเขาราชายา เป็นอำนาจลึกลับ ในเมืองหวยเฉิง ฉันเคยได้ยินมาเท่านั้น พละกำลังของราชายา อยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าแล้ว ส่วนสถานการณ์อื่นในหุบเขาราชายา ฉันไม่รู้”

เมื่อฟังหวยหลันพูด ในใจหยางเฉิน เต็มไปด้วยความกังวล