บทที่ 166 ขอให้ตรวจสอบทรัพย์สิน

แต่ในเวลานี้ หยางเฉินนึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง

องค์กรที่ส่งสาวสวยที่ดีที่สุดในหวงเหอบาธ มีส่วนเกี่ยวกับตระกูลเมิ่งหรือเปล่า?

เดิมทีหยางเฉินก็เคยสงสัยมหาเศรษฐีแห่งเมืองเอก สามารถเก็บความลับได้ดีมากขนาดนี้ แม้แต่เขาก็ตรวจสอบไม่เจอด้วยซ้ำ เบื้องหลังอำนาจที่เกี่ยวข้องคงจะใหญ่มากอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงได้ตรวจสอบไม่พบ

อำนาจที่สามารถทำแบบนี้ได้ ดูเหมือนว่าในตอนนี้ มีเพียงแปดตระกูลแห่งเย็นตู ยังมีมหาเศรษฐีชั้นสูงแห่งเมืองเอก

แต่สำหรับแปดตระกูลแห่งเย็นตู เรื่องแบบนี้ พวกเขาไม่สนใจที่จะทำด้วยซ้ำ ดังนั้น สัญญาณทุกอย่างชี้ไปที่มหาเศรษฐีแห่งเมืองเอก

แน่นอน นี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาเบื้องต้นของเขาเท่านั้น เนื่องจากนอกเหนือจากอำนาจผิวเผินชั้นสูงเหล่านี้ ยังมีอำนาจที่ทรงพลังมากอยู่ในความมืดอีกด้วย

“นายไปหาคน!”

หยางเฉินออกคำสั่ง หม่าชาวก็หายตัวไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ

กวนเจิ้งซานไม่ทราบจุดประสงค์ที่หยางเฉินมาที่นี่ และพูดอย่างระมัดระวังว่า: “คุณหยาง พวกเราไปห้องโถงประมูลด้วยกันมั้ย?”

“ได้!”

โดยพื้นฐานแล้วหยางเฉินมั่นใจว่า เซี่ยเหออาจจะโดนถือว่าเป็นสินค้าประมูล

“ความสัมพันธ์ของคุณกับตระกูลจวงเป็นอย่างไรบ้าง?”

ตอนขึ้นลิฟต์ หยางเฉินถามอย่างกะทันหัน

แม้ว่ากวนเจิ้งซานจะติดต่อกับหยางเฉินไม่ค่อยลึกซึ้ง แต่ตั้งแต่ที่ตระกูลกวนยอมศิโรราบ หยางเฉินก็เตือนให้เขาละทิ้งธุรกิจสีเทาทั้งหมด ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงความยุติธรรมของหยางเฉิน

ในเวลานี้หยางเฉินก็ถามคำถามอย่างกะทันหัน กวนเจิ้งซานอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาไปทั้งตัว พูดอย่างรวดเร็วว่า: “คุณหยาง คุณอย่าได้เข้าใจผิด ความสัมพันธ์ของผมกับตระกูลจวงไม่ได้ลึกซึ้ง ครั้งนี้ได้รับคำเชิญจากตระกูลเมิ่ง ภายใต้ความจำใจ ถึงได้มาร่วมงานประมูลคืนนี้”

“งั้นก็ดี!”

หยางเฉินพยักหน้า ต่อจากนั้นแล้วเตือนว่า: “ยังคำนั้นเหมือนเดิม ถ้าหากให้ฉันรู้ว่า ตระกูลกวนกล้าจะก้าวเข้าสู่ธุรกิจในพื้นที่สีเทา งั้นตระกูลกวนก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่อีกแล้ว!”

ขาทั้งสองของกวนเจิ้งซานกลัวจนอ่อน และรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “คุณหยางวางใจได้ ธุรกิจของตระกูลหยางได้เข้าที่หนทางปกติแล้ว!”

ขณะที่กำลังคุยกัน ทั้งสองคนก็มาถึงห้องโถงประมูลที่ชั้นบนสุดแล้ว

ในห้องโถงประมูลขนาดใหญ่ ในเวลานี้มียักษ์ใหญ่ชั้นนำและตระกูลชั้นนำของเมืองเจียงผิงอยู่ทุกหนทุกแห่ง

สำหรับตระกูลชั้นรอง ไม่มีสิทธิ์ได้รับคำเชิญด้วยซ้ำ

รอบห้องโถง บอดี้การ์ดหลายสิบคนในชุดสูท กำลังเฝ้าระวังบุคคลที่น่าสงสัย

“หยางเฉิน!”

เสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้น

หยางเฉินมองไปอย่างไม่รู้ตัว ก็เห็นซูซานในชุดราตรี กำลังเดินมาด้วยรอยยิ้ม

“คุณปู่กวน คุณก็มาเหรอคะ!”

ซูซานทักทายกวนเจิ้งซาน

ในใจเธอแอบประหลาดใจ เห็นกวนเจิ้งซานไม่กล้าแม้แต่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหยางเฉิน โดยเดินตามหลังหยางเฉินเพียงครึ่งก้าว

การสังเกตเห็นนี้ ทำให้เธอเหมือนได้ค้นพบโลกใหม่

สำหรับฐานะของหยางเฉิน เธอไม่รู้อะไรเลย ติดต่อกับหยางเฉิน ก็มีเพียงแค่สองครั้ง

กวนเจิ้งซานยิ้มเล็กน้อย มองไปที่ซูซานแล้วพูดว่า: “ที่แท้ซานซานนี่เอง ทำไมพ่อของเธอไปมาล่ะ?”

ซูซานยิ้มสวยงาม: “พ่อของหนูมีธุระมาไม่ได้ ตั้งใจให้หนูมาแทนเขา”

เพราะซูซานเพิ่งกลับมาในประเทศได้ไม่นาน แล้วได้รับการปกป้องอย่างดีจากซูเฉิงอู่ และมีคนไม่มากที่รู้จักฐานะของเธอ

แต่กวนเจิ้งซานเป็นผู้นำหนึ่งในสี่พรรกแห่งเมืองเจียงโจว จึงดึงดูดความสนใจจากผู้คนจำนวนมากในทันที

เฉินอิงจวิ้นก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อเขาพบว่าซูซานกำลังพูดคุยกับหยางเฉิน ด้วยใบหน้าที่อิ่มเอิบไปด้วยความสุข สีหน้าก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ไอ้หมอนั่นเข้ามาได้อย่างไร?”

หยวนมู่ขมวดคิ้วและถาม

เฉินอิงจวิ้นกัดฟันพูดว่า: “ต้องเป็นนังผู้หญิงสารเลวคนนั้น พาเขาเข้ามาแน่”