บทที่ 1686 จบเห่เป็นแน่

ได้ยินที่ติงชางติงชางพูด เหล่าจิ่วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบพูดขึ้นว่า “หยางเฉิน ฆ่ามันทิ้ง！”

เขารู้ดีถึงแรงจูงใจของของอาถรรพ์นี้ พูดได้ว่า ให้แม้แต่พวกกลุ่มระดับยอดตระกูลบู๊โบราณ ก็ยังใช่ว่าจะมีของของอาถรรพ์ ประเภทนี้ในครอบครอง

แต่ในเวลานี้ หยางเฉินมีมีดพกอาถรรพ์มีดพกอาถรรพ์ครอบครองอยู่ในมือ ย่อมคิดได้เลยว่า พอข่าวนี้แพร่กระจายออกไป จะนำพาเอาปัญหายุ่งยากถึงหยางเฉินขนาดไหน

ในเมื่อติงชางติงชางรู้จักมีดพกอาถรรพ์มีดพกอาถรรพ์ในมือของหยางเฉิน ฉะนั้นก็ต้องตายกับตาย

“เป็นเรื่องกันเลยจริง ๆ ！ในมือผู้แข็งแกร่งเหนือแดนมนุษย์ขั้นเจ็ดกระจอกกระจอกคนหนึ่ง กลับมีของวิเศษแบบนี้อยู่ในครอบครองได้”

แววตาของติงชางติงชาง เต็มไปด้วยความโลภ สองตาจ้องอยู่แต่มีดพกในมือของหยางเฉิน

ตัวเขานั้นแม้อยู่ในระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นปลาย แต่ก็ห่างจากชั้นสุดยอดไม่ไกลแล้ว อีกทั้งเขายังมีเคล็ดวิชาระฆังทองซึ่งเป็นของประจำตระกูลติง

พูดได้ว่า ในการใช้พลังฝีมือของเขาอย่างเต็มที่แล้ว ถ้าผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ขั้นเก้าไม่ออกมาเอง เขาก็คือผู้ไร้เทียมทาน

อีกถ้าเขาได้มีดพกอาถรรพ์มีดพกอาถรรพ์ในมือของหยางเฉินมา ต่อให้เป็นถึงผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง เขาก็มีความเป็นไปได้ที่จะสังหารฝ่ายตรงข้ามได้

รอถึงให้พลังฝีมือของเขาไปถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ต่อให้ผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นสุดยอด เขาก็ไม่หวั่น

หวยหลานตะโกนเสียงอย่างดัง “พี่หยาง ต้องฆ่ามันให้ตาย！”

หยางเฉินย่อมรู้ดีในเรื่องนี้ ตอนที่เขานำเอามีดพกเล่มนี้ขึ้นมา เขาก็ได้คิดถึงผลความเป็นไปไว้แล้ว ไม่ฆ่าติงชางติงชาง ก็ต้องถูกติงชางติงชางฆ่าแล้วยึดมีดพกไป

ในเมื่อต้องเป็นแบบนี้ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมรอรับความตายแน่

ตัวเขาในเวลานี้ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดรอยปริแตก ดูสภาพน่าสยดสยอง

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกำลังรองรับความกดดันที่หนักหน่วง

พลังของมีดพกเล่มนี้แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งถึงขนาดทำให้เขาถึงขั้นที่จะรับไม่ไหวอยู่แล้ว

“ไปตายเถอะ！”

เขาย่ำขาลงไปอย่างรุนแรง ตัวร่างเหมือนระเบิดออก พุ่งใส่เข้าไปที่ติงชางติงชาง

และในขณะเดียวกัน เหล่าจิ่วก็ขยับตัว ตามหยางเฉินไปติด ๆ พุ่งเข้าหาติงชางติงชาง

ถึงแม้แขนเขาจะขาดไปข้างหนึ่ง แต่แขนอีกข้างหนึ่งยังอยู่ ถึงแม้จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของติงชางติงชาง แต่ก็พอช่วยหยางเฉินฆ่าติงชางติงชางได้อยู่

ติงชางติงชางไม่กล้าชล่าใจ พอมองเห็นหยางเฉินพุ่งเข้ามา เขาก็รีบขยับตัว หายออกไปจากที่เดิม

แต่ในขณะเดียวกันนั้น การรุกจู่โจมของหยางเฉินก็ถึงที่ ลงพอดีตรงจุดติงชางติงชางยืนอยู่เมื่อครู่นี้

เหล่าจิ่วซึ่งคาดเดาไว้อยู่แล้ว ติงชางติงชางจะต้องไม่กล้ารับมือโดยตรงกับการจู่โจมของหยางเฉินเป็นแน่ ในฉับพลันที่การจู่โจมของหยางเฉินพบกับความว่างเปล่า เงาร่างของเขาก็ได้ปรากฏขึ้นอยู่ข้างหน้าติงชางติงชางแล้ว เงื้อแขนฟาดฝ่ามือลงไป

“ปึง！”

ติงชางติงชางเพิ่งปรากฏร่างขึ้น ก็ถูกฝ่ามือของเหล่าจิ่วฟาดใส่ ติงชางติงชางถึงกับเซถอยไม่เป็นท่า

แต่ทว่า พลังเคล็ดวิชาระฆังทองของเขายังไม่ได้สลายไป ฝ่ามือของเหล่าจิ่วที่ฟาดใส่ จึงไม่ได้ทำให้เกิดบาดเจ็บรุนแรง

“ไปตายซะ！”

ส่วนหยางเฉินในทันทีที่จู่โจมพลาด ก็ขยับมีดพกอีกครั้ง มุ่งพุ่งเข้าใส่ติงชางติงชาง

ติงชางติงชางถูกฝ่ามือเหล่าจิ่วฟาดกระเด็นออกไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็สัมผัสถึงกระแสอันตรายที่น่าสะพรึงกลัวจู่โจมเข้ามา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ใช้พละกำลังสุดชีวิต ขาถีบพื้น พาร่างถอยหลบไปอย่างแรง

“ผัวะ！”

แต่ การหลบของเขาก็ช้าไปนิดหนึ่ง มีดพกอาถรรพ์มีดพกอาถรรพ์ในมือของหยางเฉิน ก็ปาดโดนตัวเขา กรีดเป็นบาดแผลเลือดออกเป็นทาง และในครั้งนี้ ยังเป็นแผลลึกขึ้นไปกว่าครั้งที่แล้วอีก

และในขณะนั้น การจู่โจมของเหล่าจิ่วก็ใส่ตามลงมาอีก