บทที่ 1689 ช่วยตระกูลติง

ดวงตาของเจ้าเมืองมู่หรี่ลงเล็กน้อย จ้องหวยเจิ่นอยู่สักพัก แล้วก็ยิ้มเยาะออกมา “ทำไม? จวนเมืองหวยเฉิงของพวกนายคิดว่า คนที่พวกนายกำลังไล่ฆ่า อยู่ในจวนมู่ของฉันงั้นหรอ?”

หวยเจิ่นเอ่ยปากพูดว่า “รถของหยางเฉินพวกมัน หายไปในเขตพื้นที่ของจวนมู่ มองดูทั่วเมืองซ่านเฉิงแล้ว คนที่สามารถทำให้พวกหยางเฉินหายตัวไปได้ คงจะมีแค่จวนมู่มั้งครับ?”

เจ้าเมืองมู่จ้องหวยเจิ่นแล้วพูดว่า “นายกำลังสงสัยฉัน?”

ทันใดนั้น พลังที่รุนแรงอย่างหนึ่ง ได้แผ่กระจายออกมาจากตัวของเจ้าเมืองมู่ แล้วขยายเข้าไปกดดันหวยเจิ่น

วินาทีนี้ หวยเจิ่นรู้สึกว่าบนบ่าทั้งสองข้างของเขา มีภูเขาลูกใหญ่มหาศาลทับไว้ เหมือนกับว่าต้องการจะกดทับเขาให้ล้มลงกับพื้น

หวยเจิ่นไม่กล้าประมาท พลังบูโดในร่างกายกระจายออกมาในทันที เพื่อลองต่อต้านการกดดันพลังบูโดของเจ้าเมืองมู่

เพียงแต่ เมื่อเขาได้ใช้พลังบูโดมากถึงขีดสุดแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความกดดันที่มาจากเจ้าเมืองมู่ สีหน้าของหวยเจิ่นก็ได้แปรเปลี่ยนไปอย่างตกใจ

จนกระทั่งวินาทีนี้ เขาเพิ่งคิดได้ว่า ตาแก่ที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้าคนนี้ ไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น

แค่เพียงพลังบูโดที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเจ้าเมืองมู่ ก็พอคาดเดาได้แล้วว่า พลังของเจ้าเมืองมู่เองก็น่าจะอยู่ในระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ส่วนอยู่ในระดับไหนของแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ก็ไม่สามารถคาดเดาได้แล้ว

จู่ๆหวยเจิ่นก็คิดขึ้นได้ว่า ถ้าหากสองขาของเจ้าเมืองมู่ฟื้นฟูดีขึ้นแล้ว อย่างนั้นพลังก็จะมากขึ้นอีกไม่ใช่หรือไง?

ในตอนนี้ ถึงแม้พลังของจวนมู่จะเทียบไม่ได้กับจวนเมืองหวยเฉิง แต่จวนเมืองหวยเฉิง ก็ไม่กล้าที่จะทำสงครามกับจวนมู่

“เจ้าเมืองมู่ ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ กระผมก็แค่คลาดสายตาจากหยางเฉินในเขตอำนาจปกครองของจวนมู่ ดังนั้นจึงอยากจะมาสอบถามก็เท่านั้น จะกล้าสงสัยท่านได้ยังไงกันละครับ?”

หวยเจิ่นรีบเอ่ยปากพูด และเมื่อหันไปมองเจ้าเมืองมู่อีกครั้ง ความหยิ่งทะนงในสายตาได้หายไป กลายเป็นความหวาดกลัวแทนที่

เขารู้ดี ว่าถ้าหากเจ้าเมืองมู่อยากจะเก็บตัวเขาไว้ ใครก็ไม่สามารถมาช่วยเขาได้

เจ้าเมืองมู่พูดด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “ถ้าหากไม่มีธุระอะไรอย่างอื่น ก็เชิญกลับไปซะเถอะ!”

หวยเจิ่นโค้งคำนับทำความเคารพ แล้วเอ่ยปากพูดว่า “อย่างนั้นกระผมขอลาครับ!”

พูดจบ เขาก็หันหลังจากไป

มองดูแผ่นหลังของเขาที่จากไป เบื้องลึกในแววตาของเจ้าเมืองมู่มีความคมเข้มแวบเข้ามา

เจ้าเมืองมู่ออกคำสั่งว่า “ออกคำสั่งลงไป ว่าให้ผู้แข็งแกร่งของทีมพิทักษ์เงาเพชฌฆาต จับตามองผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงที่เข้ามาในเมืองซ่านเฉิงไว้ ถ้าหากพวกมันมีการเคลื่อนไหวใดๆ ก็ให้มารายงานฉันทันที”

ผู้แข็งแกร่งเพ้าดำที่ซ่อนอยู่ในมุมลับ ปรากฏตัวต่อหน้าเจ้าเมืองมู่ แล้วโค้งคำนับพูดว่า “ครับ ท่านเจ้าเมือง!”

หลังจากที่หวยเจิ่นออกมาจากจวนมู่แล้ว สีหน้าก็มืดมนอย่างที่สุด เขาเหลือบมองไปทางจวนมู่ หรี่ตาพูดว่า “หยางเฉินต้องอยู่ในจวนมู่แน่นอน จวนมู่ช่างไม่กลัวตายจริงๆ ถึงได้กล้าเป็นศัตรูกับจวนเมืองหวยเฉิงของเรา”

ผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงคนหนึ่ง เอ่ยปากพูดว่า “เจ้านายครับ พวกเราพาผู้แข็งแกร่งระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นยอดมาถึงห้าคนเพื่อไล่ฆ่าหยางเฉิน เพียงแค่คุณมั่นใจว่าหยางเฉินอยู่ในจวนมู่ พวกเราก็บุกเข้าไปเลยครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าจวนมู่จะสามารถขวางพวกเราไว้ได้”

หวยเจิ่นขมวดคิ้ว มองไปที่อีกฝ่าย พูดเสียงเย็นชาว่า “นายคิดว่าจวนมู่ธรรมดาขนาดนั้นจริงหรอ? เพียงแค่แรงกดดันพลังบูโดที่เจ้าเมืองมู่แผ่กระจายออกมาเมื่อกี้ ก็เทียบเท่ากับระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าแล้ว”

“นายรู้ไหมว่าพลังของผู้แข็งแกร่งระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้ามันน่ากลัวมากขนาดไหน? พูดได้ว่า สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าแล้ว พวกที่อยู่ใต้ล่างระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ก็เหมือนกับพวกมด”

“หากพวกเรากล้าบุกเข้าไปในจวนมู่ ถึงแม้จะมีผู้แข็งแกร่งระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นยอดมากแค่ไหน ก็คงถูกเจ้าเมืองมู่เพียงคนเดียวฆ่าทิ้งจนหมด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้แข็งแกร่งคนนั้นสะดุ้ง พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า “แล้วพวกเราจะปล่อยไปอย่างนี้งั้นหรือครับ? ท่านผู้นำได้ออกคำสั่งตายไว้แล้วนะครับ ว่าให้พวกเราต้องพาตัวหยางเฉินกลับไปให้ได้ ถึงแม้ว่าจะเป็นศพก็ได้ทั้งนั้นครับ”