บทที่ 1707 ท่านโอเคไหมครับ?

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคนหันไปทางต้นเสียง

คนที่มาเยือนนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าเมืองมู่!

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือเจ้าเมืองมู่ซึ่งนั่งรถเข็นมาโดยตลอดกลับเดินเข้ามา

เมื่อเจ้าเมืองหวยเฉิงเห็นเจ้าเมืองมู่ รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างทันที และในส่วนลึกของดวงตาของเขามีความอึ้งทึ่งอยู่เล็กน้อย

“เจ้าเมือง!”

นักดาบเงาเพชฌฆาตกลับมาอยู่ฉันงเจ้าเมืองมู่

เจ้าเมืองมู่พยักหน้าเล็กน้อย มองไปที่เจ้าเมืองหวยเฉิงและพูด “ไม่ทราบว่า เจ้าเมืองหวยเฉิง มาจวนมู่มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกไป รัศมีที่น่าสะพรึงกลัวก็แทรกออกจากร่างกายของ เจ้าเมืองมู่มุ่งหน้าตรงไปยัง เจ้าเมืองหวยเฉิง

เจ้าเมืองหวยเฉิงตกตะลึง และรีบปล่อยรัศมีต่อสู้ตามอย่างรวดเร็วเพื่อต้านทานแรงกดดันของเจ้าเมืองมู่

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาอึ้ง คือพลังการต่อสู้ของ เจ้าเมืองมู่ นั้นน่ากลัวมากจนเขารู้สึกกดดันมาก

มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวนั่นคือความแข็งแกร่งของ เจ้าเมืองมู่ นั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้และเหนือกว่าเขา

เจ้าเมืองหวยเฉิงเหล่มองที่เจ้าเมืองมู่และพูด “ไม่ได้เจอกันมาหลายปี คาดคิดไม่ถึงเลยว่าความแข็งแกร่งของเจ้าเมืองมู่จะดีขึ้นเช่นนี้ มันน่าทึ่งจริงๆ!”

เจ้าเมืองมู่พูดอย่างเฉยเมย: "มีอะไรก็พูดมา!"

ผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ที่อยู่รอบๆ ตกตะลึงกันหมด ไม่ไว้หน้าเจ้าเมืองหวยเฉิงเลยสักนิดจริงๆ!

เจ้าเมืองหวยเฉิงเสียหน้าอย่างมาก จ้องไปที่เจ้าเมืองมู่และพูด “เจ้าเมืองมู่ ไม่คิดที่จะเชิญเฉันไปนั่งเลยเหรอครับ?”

เจ้าเมืองมู่เย้ยหยัน: “นายกำลังวางแผนที่จะบุกเฉันจวนมู่ของฉัน นายยังต้องการให้ฉันเชิญนายเฉันมา? หาไม่มีเรื่องอะไร งั้นก็เชิญออกจากซ่านเฉิง!”

เจ้าเมืองหวยเฉิงไม่ได้พูด ดวงตาคมกริบวาววับ และออร่าของศิลปะการต่อสู้บนร่างกายของเขาก็ค่อยแพร่ออก ราวกับปะทะกำลังจะระเบิด

ในอากาศมีแรงกดดันของความกดดันของพลังต่อสู้ ผู้แข็งแกร่งของหลังจากที่อยู่รอบตัวพวกเขาไม่กล้าที่จะหายใจเลยก็ว่าได้ พวกเขารู้สึกเพียงว่าพวกเขากำลังถูกภูเขายักษ์กดทับ

เจ้าเมืองหวยเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูด “เจ้าเมืองมู่ จะพูดตรงไปตรงมาละกัน มอบตัวหยางเฉินมา ฉันจะพาออกไปเดี๋ยวนี้!”

เจ้าเมืองมู่เย้ยหยัน: "ใครคือหยางเฉิน?นายมาจวนมู่เพื่อคนคนนี้?"

เจ้าเมืองหวยเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย: “ดูเหมือนว่าเจ้าเมืองมู่ตั้งใจแสร้งทำเป็นไม่รู้นะครับ หากเป็นเช่นนั้นก็ลืมไปเสียเถอะ! ฉันจะคอยดูว่าหยางเฉินจะซ่อนตัวอยู่ในจวนมู่ได้นานแค่ไหน?”

หลังจากฟังคำพูดของเขา ทุกคนก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าเจ้าเมืองหวยเฉิงกำลังจะจากไป รัศมีที่รุนแรงก็ถูกปลดปล่อยออกจากร่างของเจ้าเมืองหวยเฉิง

เจ้าเมืองหวยเฉิง มองไปที่เจ้าเมืองมู่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าเมืองมู่ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว ฉันอยากเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้กับเจ้าเมืองมู่สักหน่อย ไม่ทราบว่าเจ้าเมืองมู่จะตกลงหรือไม่?”

ดวงตาของเจ้าเมืองมู่เป็นประกายด้วยแสงเย็นชา: "ถ้าเป็นเช่นนี้ ฉันยินดี!"

เสียงสิ้นลง ส่วนลึกของดวงตาที่มีรัศมีอันทรงพลังก็ถูกปล่อยออกมาจากเขา

"บูม!"

แผ่นดินสั่นสะเทือนและพื้นดินใต้เท้าของ เจ้าเมืองมู่ จมลงโดยตรงและในวินาทีต่อมาร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิม

เจ้าเมืองหวยเฉิงก็เคลื่อนไหวเช่นกัน และเขาก็ชกต่อยไปยังความว่างเปล่า

"บูม!"

วินาทีถัดมา โมเมนตัมอันรุนแรงก็กวาดไปทุกทิศทุกทาง

ร่างของ เจ้าเมืองมู่ และ เจ้าเมืองหวยเฉิงปรากฏขึ้นตรงกลาง ทั้งสองไม่ถอยกลับเลยแม้แต่ครึ่งก้าว แต่พวกเขามีรัศมีอันทรงพลังที่ปะทุออกมาจากร่างกายของพวกเขา

"ถอย!"

นักดาบเงาเพชฌฆาตตะโกน สั่งทุกคนถอยกลับ

ผู้แข็งแกร่งอื่นๆ ใน จวนมู่ ก็ตระหนักถึงอันตรายของการต่อสู้ระหว่างเจ้าเมืองมู่ และเจ้าเมืองหวยเฉิง พวกเขาถอยห่างออกไปหลายสิบก้าวเลยทีเดียว