บทที่ 1726 ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม

แววตาของเจ้าเมืองมู่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แม้ว่าเขาต้องการใช้โอกาสนี้ เพื่อลดความแข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิง แต่ก็เข้าใจด้วยว่าด้วยร่างกายที่พิการของเขาตอนนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจวนเมืองหวยเฉิงอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า จวนเมืองหวยเฉิงต้องการฆ่าเขา คงเป็นเรื่องยาก

จวนเมืองหวยเฉิงแค่ระเบิดโมเมนตัมวิถีบู๊ของตัวเองออกมา ไม่รีบเร่งที่จะลงมือกับเจ้าเมืองมู่ก่อน แม้ว่าเขาต้องการทำลายล้างจวนมู่แต่ถ้าเทียบกับการฆ่าหยางเฉิน เขาคาดหวังที่อยากจะฆ่าหยางเฉินมากกว่า

หากหยางเฉินไม่ตาย เขาเกรงว่าแม้แต่ความสงบสุขในอนาคต คงไม่มีอีกแล้ว

ในใจเจ้าเมืองมู่เต็มไปด้วยการต่อสู้ดิ้นรน เขาเหลือบมองที่สนามรบ หยางเฉินยังคงไล่ฆ่าผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงอย่างบ้าคลั่ง แต่ทางฝั่งจวนเมืองหวยเฉิง ไม่มีใครที่สามารถหยุดหยางเฉินได้

นอกจากเจ้าเมืองหวยเฉิง มีเพียงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าระยะปลายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังมีความหวังจะฆ่าหยางเฉินได้ แต่ถูกผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าระยะปลายของจวนมู่ปิดล้อมไว้ ชั่วขณะหนึ่ง ไม่สามารถปลิดตัวออกมาฆ่าหยางเฉินได้เลย

ดังนั้น เวลาที่เหลือต่อจากนี้ ก็คือเวลา “แสดง” ของหยางเฉิน เว้นแต่จะมีใครสามารถจัดการหยุดเขาได้

การตายของเหล่าจิ่ว ทำให้หยางเฉินระเบิดพลังออกมาจนหมด ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

เนื่องจากร่างกายไม่สามารถแบกรับกำลังที่มีอยู่ จึงมีหลายแห่งบนผิวหนังของเขาที่สัมผัสกับอากาศ มีหลายจุด ผิวหนังเปิดออก และสามารถมองเห็นกระดูกขาว

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาสอดแทรกอยู่ท่ามกลางผู้แข็งแกร่ง และทุกครั้งที่โบกกริช ก็จะพรากชีวิตหนึ่งชีวิต

เมื่อจวนเมืองหวยเฉิงมองเห็นผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงล้มลงไปทีละคน ในหัวใจเหมือนมีเลือดไหล ดูภายนอกเหมือนสีหน้ายังดูสงบนิ่ง และถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเมืองมู่ ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด คุณตัดสินใจแล้วหรือยัง?”

เจ้าเมืองมู่เหลือบมองคนที่กำลังนั่งขัดตะหมาดอีกครั้ง ซึ่งราวกับกำลังคว้าโอกาสทุกอย่างเพื่อฟื้นฟูชีวิตของนักดาบเงาเพชฌฆาต หัวใจของเขา ก็ค่อยๆมั่นคงขึ้น

โมเมนตัมวิถีบู๊อันทรงพลัง ก็ระเบิดออกจากร่างกายของเขา

“มาเลย!”

ในขณะนี้ เจ้าเมืองมู่ละทิ้งความกังวลทั้งหมด

“ในเมื่อนายมาหาที่ตาย งั้นผมจะสนับสนุนนาย!”

เจ้าเมืองหวยเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาของเขามีแววเจตนาฆ่าสองเส้นพุ่งออกมาอย่างแรงกล้า เท้ากระแทกกับพื้นอย่างแรง ชั่วขณะได้ปะทุออกไปทันที โจมตีเจ้าเมืองมู่โดยตรง

แม้ว่าท่านเจ้าเมืองมู่จะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่สีหน้าก็ไม่มีวี่แววของความกลัวใดๆ ทั้งสองมือผลักรถเข็นอย่างแรง และรถเข็นก็พุ่งตรงไปที่เจ้าเมืองหวยเฉิงอย่างรวดเร็ว

“ตูมตูมตูม!”

การต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดสองคน เริ่มต้นขึ้นทันที!

เมื่อผู้แข็งแกร่งที่อยู่รอบๆเห็น ต่างตกตะลึง

เมื่อถึงผู้แข็งแกร่งระดับของเจ้าเมืองหวยเฉิงกับเจ้าเมืองมู่ ต่างก็เป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ที่คอยปกป้องถิ่นฐาน และไม่ค่อยได้ลงมือ

เมื่อได้ลงมือเคลื่อนไหว ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก และเป็นไปได้มากที่ทั้งสองฝ่ายจะต้องพ่ายแพ้และบาดเจ็บสาหัส แต่วันนี้ พวกเขาได้เห็นกับตาตัวเองกับฉากการต่อสู้กันระหว่างเจ้าเมืองหวยเฉิงกับเจ้าเมืองมู่

“ฆ่า!”

ผู้แข็งแกร่งของเจ้าเมืองหวยเฉิงกับเจ้าเมืองมู่ล้วนลงมือฆ่าอย่างเมามัน และความแข็งแกร่งของหยางเฉินที่ระเบิดออกมานั้นเหนือกว่าความสามารถที่ควรมี มันทำให้ผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ ราวกับได้ทานยาให้ใจนิ่งสงบ ชั่วขณะ ทางฝั่งจวนมู่ ขวัญกำลังใจพุ่งสูงขึ้น

เนื่องจากจวนเมืองหวยเฉิงเห็นเจ้าเมืองหวยเฉิงเปิดศึกต่อสู้กับเจ้าเมืองมู่ขวัญกำลังใจก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่ภายใต้ความแข็งแกร่งของหยางเฉิน ไม่มีใครสามารถต้านทานการโจมตีของหยางเฉินได้

ในเวลานี้ ร่างกายของหยางเฉิน กำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอันน่ากลัว เขารู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังจะแตกออกจากกัน มีดพกอาถรรพ์ในมือของเขา เปรียบเสมือนแหล่งพลังงานที่มีพลังงานไม่รู้จบ มอบความแข็งแกร่งอันทรงพลังให้กับเขาอย่างต่อเนื่อง

เพียงแต่ว่า แดนวิถีบู๊ที่แท้จริงของเขานั้น มีเพียงแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดระยะต้นเท่านั้น ไม่สามารถแบกรับพลังอันทรงพลังเช่นนั้นได้เลย

มีดพกอาถรรพ์ได้เริ่มสะท้อนกลับในร่างกายของเขาแล้ว ความเจ็บปวดที่เจ็บปวดสุดๆนั้น แต่ก็เจ็บปวดน้อยกว่าการตายของเหล่าจิ่ว

สายเลือดคลั่งก็กำลังเดือดพล่านเช่นกัน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่กำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขา แต่เขาก็กัดฟันสู้ เพื่อไม่ให้ตัวเองสูญเสียสติสัมปชัญญะ

ในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อเขาสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว จะเกิดผลเสียอย่างร้ายแรงมาก ในเวลานั้น ไม่เพียงแต่ผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงจะถูกเขาฆ่าแล้ว แม้แต่ผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ก็จะถูกเขาฆ่าด้วย