บทที่ 1737 ลอบสังหารหยางเฉิน

หยางเฉินในตอนนี้ เริ่มรู้สึกตัวแล้ว และเขาสามารถได้ยินเสียงทั้งหมดจากโลกภายนอก แต่ไม่รู้ทำไม ทำยังไงก็ไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้

คำพูดของหวยหลัน ทำให้เขารู้สึกอับอายมาก

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นผู้ชายปกติ หากโดนหญิงสาวสวยสองคนเปลื้องผ้าและเช็ดทำความสะอาดร่างกายยังไม่มี

ปฏิกิริยาใดๆ นั่นต่างหากที่ผิดปกติ

“เจ้าเมือง ตอนนี้หยางเฉินเป็นอย่างไรบ้าง?”

ทันทีที่เจ้าเมืองมู่กลับถึงที่พัก นักดาบเงาเพชฌฆาตก็เดินออกมาจากด้านข้าง มองไปที่เจ้าเมืองมู่และถาม

เจ้าเมืองมู่ส่ายหัวและถอนหายใจ“ยังไม่ตื่นเลย แม้แต่เสียวหว่านก็ไม่รู้ว่าเขาจะตื่นเมื่อไร”

นักดาบเงาเพชฌฆาตกล่าว "เจ้าเมือง ผมรู้ว่าตอนนี้คุณกดดันอย่างมาก ไม่เพียงแต่จากภายในเท่านั้น แต่ยังมาจากภายนอกด้วย แต่เนื่องจากคุณยืนหยัดมานานขนาดนี้แล้ว ก็เดินไปข้างหน้าและอย่ายอมแพ้ ถ้าทอดทิ้งหยางเฉินในเวลานี้ เมื่อไหร่ที่เขาตื่นขึ้นมา ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนมู่แล้ว”

เจ้าเมืองมู่พยักหน้า“คุณพูดถูก จวนมู่ได้ทุ่มเทไปมากแล้ว แม้ว่าเดิมทีตั้งใจจะขยายจวนมู่ แต่ท้ายที่สุด หายนะที่จวนมู่ประสบในครั้งนี้ก็เกิดจากเขา”

“ผมคิดว่า เขาต้องฟื้นขึ้นมาได้แน่นอน ไม่งั้นผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างหลังเขา เป็นไปไม่ได้ที่นานขนาดนี้ก็ไม่ยอมปรากฏตัว”

นักดาบเงาเพชฌฆาตพยักหน้าเล็กน้อย “ถูกต้อง! ถ้าหยางเฉินจะตายจริงๆ ผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างหลังเขาก็จะปรากฏตัวขึ้นอย่างแน่นอน ผู้พิทักษ์ที่แม้แต่เราก็ไม่สามารถรู้สึกได้ ความแข็งแกร่งจะต้องอยู่ในแดนนภาแน่นอน ผู้แข็งแกร่งในแดนนภา เป็นไปได้อย่างไรที่จะมองดูหยางเฉินตายไปแบบนี้?”

เจ้าเมืองมู่พยักหน้า ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมอย่างยิ่ง กล่าวว่า “เพราะว่าผมต้องการปกป้องหยางเฉินจนถึงที่สุด หลายคนในจวนมู่ไม่ยอม ผมกังวลว่าบางคนจะอาศัยอำนาจที่ตนอยู่ในจวนมู่ คิดว่าผมจะไม่ฆ่าพวกเขา จึงแอบโจมตีหยางเฉิน คุณแอบปกป้องหยางเฉินให้ดีๆ อย่าให้คนไอ้โง่พวกนั้นมาทำลายความพยายามของเรา”

นักดาบเงาเพชฌฆาตตอบอย่างรวดเร็ว"ครับ!"

หลังจากพูดเรื่องนี้เสร็จ เจ้าเมืองมู่ถามอีกครั้ง “ตอนนั้นที่คุณผ่านทะลุ คุณถูกขัดจังหวะด้วยการระเบิดของราชายา แม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เหตุการณ์นี้ก็ส่งผลกระทบอย่างมากต่อคุณใช่ไหม?ประมาณตอนไหนที่คุณจะลองทะลุแดนอีกครั้ง?”

นักดาบเงาเพชฌฆาตยิ้มเล็กน้อย“เจ้าเมือง ท่านวางใจได้ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผมมากนัก อีกไม่นาน ผมจะทะลุแดนอีกครั้ง”

“แต่ช่วงนี้ ไม่ได้แน่นอน มีคนจับจ้องมาที่จวนมู่มากมาย ถ้าผมเลือกทะลุในเวลานี้ ถ้าเกิดเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นอีกจะทำอย่างไร?”

เจตนาฆ่าฉายแววในสายตาของเจ้าเมืองมู่ และเขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้สารเลวพวกนี้ น่ารำคาญจริงๆ ผ่านไปสามวันแล้ว พวกเขายังจับจ้องมาที่จวนมู่อีก”

นักดาบเงาเพชฌฆาตกล่าวว่า "ผมแนะนำว่า สามารถจัดกลุ่มผู้แข็งแกร่งขึ้นมา ไปฆ่าคนหนึ่งกลุ่ม เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู"

เจ้าเมืองมู่กล่าว"ต้องเชือดไก่ให้ลิงดูจริงๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา รออีกหน่อย!"

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า หยางเฉินยังคงนอนอยู่บนเตียง หวยหลันมีหน้าที่เช็ดทำความสะอาดร่างกายของเขา เฝิงเสียวหว่านมีหน้าที่รักษาเขา ดูเหมือนสุขสบาย แต่สำหรับหยางเฉิน มันทรมานมาก

เขารู้สึกตัวมาโดยตลอด แต่ไม่สามารถลืมตาขึ้นได้

นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ เขารู้สึกว่า บูโดของเขาดูเหมือนจะหายไปแล้ว

แน่นอน อาจเป็นสาเหตุอื่นที่ทำให้เขาสูญเสียบูโดไปชั่วคราว

ในวันนี้ หลังจากที่เฝิงเสียวหว่านทำการรักษาหยางเฉินเสร็จแล้ว หวยหลันก็ถามว่า “เสียวหว่าน พี่หยางหมดสติมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทำไมเขายังไม่ตื่นอีกเหรอ?”

เฝิงเสียวหว่านส่ายหัวและพูดว่า“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คุณไม่ต้องกังวล อาการบาดเจ็บของพี่หยางส่วนใหญ่หายดีแล้ว และแม้แต่แขนขวาที่ร้ายแรงที่สุดก็ยังเริ่มคงที่แล้ว ดังนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องที่ต้องตัดแขนแล้ว"

“ส่วนทำไมเขายังไม่ตื่น ฉันก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือพี่หยางจะตื่นขึ้นมาแน่นอน แค่ต้องใช้เวลา”

หวยหลันพูดอย่างหมดหนทาง“แล้วถ้าสามหรือห้าปีพี่หยางก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ?งั้นเราก็ต้องเฝ้าดูพี่หยางเป็นเวลาสามหรือห้าปีงั้นหรือ?แม้ว่าเราจะยอม แต่คนจำนวนมากในจวนมู่ก็คงไม่ยอมหรอก? "

“ช่วงที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันออกไปข้างนอก ผู้คนในจวนมู่ต่างก็เมินใส่ฉัน ฉันยังรู้สึกได้ถึงรัศมีการฆ่าหลายครั้ง ซึ่งน่าจะมุ่งเป้าไปที่พี่หยางทั้งนั้น”