บทที่ 1743 เขามีความรู้สึก

เมื่อหวยหลันและเฝิงเสียวหว่านกำลังกังวล เจ้าเมืองหวยได้นำกลุ่มผู้แข็งแกร่งไปทำล้ายล้างตระกูลของผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นที่แอบจับตามายังจวนเมืองหวยเฉิงด้วยตนเอง

สำหรับตระกูลที่เต็มใจยอมจำนนต่อจวนเมืองหวยเฉิง เจ้าเมืองหวยได้มอบยาพิษให้กับพวกเขาเพื่อควบคุมผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ส่วนตระกูลที่หัวแข็ง ก็ได้ทำลายล้างจนหมด

เมื่อเวลาผ่านไป จวนเมืองหวยเฉิงยังคงขยายกำลังเรื่อยๆ เดิมที หลังจากต่อสู้กับจวนมู่แล้ว ความแข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิงซึ่งลดลงอย่างมาก ความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์

ทุกวันนี้ จำนวนผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าในจวนเมืองหวยเฉิงได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของตอนที่จวนเมืองหวยเฉิงรุ่งเรืองที่สุด

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา หยางเฉินไม่เคยหยุดใช้พลังแห่งธาตุน้ำ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฝึกฝนแดนบูโด แต่พลังจิตของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก

ด้วยการเติบโตของพลังจิต การใช้พลังแห่งธาตุน้ำของเขาก็ได้มาถึงระดับสูงสุดเช่นกัน

สำหรับหวยหลันและเฝิงเสียวหว่านที่ต้องการแอบพาหยางเฉินจากไป ไม่มีโอกาสสักที เพราะนี่คือจวนมู่ พวกเธอต้องการพาหยางเฉินซึ่งยังหลับอยู่และจากไปอย่างเงียบๆนั้น ไม่มีหวังเลย

วันนี้ ในห้องของเจ้าเมืองมู่ มีแรงกดดันของบูโดที่น่ากลัวอย่างยิ่งแพร่ออกมาอย่างกะทันหัน

นักดาบเงาเพชฌฆาตที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องอยู่ก็ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเดินตรงไปที่ประตู และออร่าของบูโดที่เทียบได้กับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดก็ปะทุออกมาจากเขา

นักดาบเงาเพชฌฆาตพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ภายในหนึ่งนาที ทุกคนถอยห่างจากสถานที่แห่งนี้ 500 เมตร มิฉะนั้น ฆ่าโดยไม่มีการละเว้น!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กลุ่มผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ ซึ่งเดิมทียังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

นักดาบเงาเพชฌฆาตรู้สึกได้ว่า เจ้าเมืองมู่ซึ่งจำศีลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์กำลังอยู่ในช่วงที่สำคัญของการฝึกฝน ในเวลานี้ จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ หากมีการโจมตีของนักฆ่าที่กองกำลังอื่นได้จัดมาบุกจวนมู่ ย่อมส่งผลเสียอย่างใหญ่หลวงต่อเจ้าเมืองมู่

ก็เหมือนกับวันนั้นที่จวนมู่กับจวนเมืองหวยเฉิงต่อสู้กัน แดนบูโดของเขา ถ้าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิดของราชายา คงทะลุไปถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอด

ตอนนี้ จวนมู่กำลังตกอยู่ในเหตุการณ์คับขัน กองกำลังจำนวนมากกำลังจับจ้องมาที่จวนมู่ ในกรณีนี้ เจ้าเมืองมู่ต้องห้ามเป็นอะไรไป

โชคดีที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี และไม่มีอุบัติเหตุอะไร 20 นาทีต่อมา ออร่าบูโดในห้องค่อยๆหายไป วินาทีต่อมา ประตูห้องถูกเปิดออก และเจ้าเมืองมู่ก็เดินออกจากห้องอย่างช้าๆ

“เจ้าเมือง!”

เมื่อเห็นเจ้าเมืองมู่อีกครั้ง นักดาบเงาเพชฌฆาตดูตื่นเต้นและตกตะลึงมาก มองไปที่ขาทั้งคู่ของเจ้าเมืองมู่ และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความสุขมาก"ขาของท่าน กลับมาเป็นปกติแล้วหรือ?"

เจ้าเมืองมู่แสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า"ทักษะทางการแพทย์ของเสียวหว่านยอดเยี่ยมจริงๆ ก่อนหน้านี้ที่เธอทำการรักษาให้ผมช่วยได้มาก หลังจากที่ผมจำศีลฝึกฝน ความสามารถในการฟื้นตัวของผมก็ดีขึ้นมาก จึงทำให้ผมเดินได้เร็วขนาดนี้"

"เพียงแต่ว่า สามารถเดินได้เพียงระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น ยังไม่สามารถเดินเป็นเวลานานได้ สำหรับการที่จะหายเป็นปกตินั้น เกรงว่าต้องพึ่งการรักษาของเสียวหว่าน"

นักดาบเงาเพชฌฆาตเพิ่งรู้สึกว่า ออร่าบูโดบนตัวของเจ้าเมืองมู่นั้นแข็งแกร่งขึ้นมาก ไม่ใช่เพราะเจ้าเมืองมู่ตั้งใจปล่อยมันออกมา แต่เป็นเพราะความแข็งแกร่งนั้นแข็งแกร่งขึ้น จึงมีออร่าที่รุนแรงแผ่ซ่าออกมาโดยไม่ตั้งใจ

นักดาบเงาเพชฌฆาตถาม"เจ้าเมือง นี่ท่าน ทะลุผ่านแดนนภาขั้นหนึ่งแล้วหรือยัง?"

เจ้าเมืองมู่ยิ้มและส่ายหัว“แค่บูโดพัฒนาขึ้นเท่านั้น แดนนภาขั้นหนึ่งทะลุผ่านง่ายขนาดนั้นเหรอ? ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน มีผู้แข็งแกร่งมากมายที่มาถึงระดับของผม แต่ตลอดชีวิต ก็ไม่สามารถทะลุเข้าไปแดนนภาขั้นหนึ่งได้"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็นั่งบนรถเข็นอีกครั้ง มองไปที่นักดาบเงาเพชฌฆาตแล้วพูดว่า"เรื่องที่ผมสามารถยืนได้แล้ว เก็บเป็นความลับไว้ก่อน"

นักดาบเงาเพชฌฆาตตอบอย่างรวดเร็ว"ครับ!"

เจ้าเมืองมู่ถามอีกครั้ง“หยางเฉินเป็นอย่างไรบ้าง?”

นักดาบเงาเพชฌฆาตส่ายหัวและพูดอย่างเคร่งขรึม“ยังหลับอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจก็คือ ทั้งๆที่เขายังไม่ตื่น แต่ในทุกๆวัน มีพลังจิตที่ทรงพลังมากแผ่ออกมาจากเขา ไม่เพียงแค่นั้น เขากำลังฝึกฝนพลังแห่งธาตุน้ำทุกวัน อาทิตย์ที่ท่านกำลังจำศีลฝึกฝน พลังจิตและพลังแห่งธาตุน้ำของเขา ใช้คำว่าพุ่งสูงขึ้นมาอธิบายก็ไม่พูดเกินจริง"