บทที่ 1758 กล้าฆ่าเขาแล้ว

หยางเฉินจ้องสนามรบตาไม่กะพริบ รู้สึกเพียงว่าในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง ที่แท้อาจารย์ของตนเอง เก่งกาจขนาดนี้เลย

เห็นได้ชัดว่าชิงเฟิงก็พยายามสุดกำลังแล้วเช่นกัน แต่ว่ายังคงอยู่ภายใต้การกดขี่ของผู้ไร้นาม จึงพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า

“ตึง!”

ในที่สุด ชิงเฟิงก็ไม่มีทางแบกรับป้ายสุสานที่กระแทกติดต่อกันไหว ร่างกายโดนชนจนลอยไปหลายสิบเมตรทันที ในปากพ่นเลือดออกมา กลิ่นอายบนตัวของเขาอ่อนระโหยโรยแรงจนถึงขีดสุด

จากนั้น ผู้ไร้นามก็ไม่ได้มีความคิดจะรามือ ดึงป้ายสุสานขึ้นจากพื้นอีกครั้ง ทันใดนั้นขว้างลงทางยอดศีรษะของชิงเฟิงโดยตรง

หยางเฉินตกใจค้างแล้ว นี่คือแม้แต่ผู้แข็งแกร่งของพันธมิตรพิทักษ์ อาจารย์ก็อยากฆ่าแล้วเหรอ?

“ขออาจารย์ตี้ออมมือด้วย!”

ในเวลานี้ มีผู้อาวุโสที่สวมชุดคลุมสีเขียวอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ปรากฏตัวด้านหน้าของชิงเฟิงทันที โบกฝ่ามือไปทางป้ายสุสานที่ร่วงลงบนยอดศีรษะทีหนึ่ง

“ตึง!”

ในสายตาที่ตื่นตกใจของหยางเฉิน ผู้อาวุโสโบกฝ่ามือตกอยู่บนป้ายสุสาน คาดไม่ถึงป้ายสุสานถูกสกัดไว้แล้ว หลังจากหมุนวนอยู่ในฝ่ามือเขาหลายสิบรอบ จึงหยุดลงฉับพลัน

ผู้ไร้นามเหมือนไม่แปลกใจสักนิดเดียว ยิ้มเยาะมองทางอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “มือเหล็ก นี่คือนายอยากร่วมมือกันจัดการฉันเหรอ?”

ผู้อาวุโสที่ถูกเรียกว่ามือเหล็ก รีบส่ายหน้าทันที ยิ้มบอกว่า “อาจารย์ตี้จริงจังไปแล้วครับ! ผมเพียงขอร้องอาจารย์ตี้ให้เห็นแก่หน้าของหัวหน้าสมาคม ปล่อยชิงเฟิงไปสักครั้ง!”

ชิงเฟิงกัดฟันแน่นพูดว่า “มือเหล็ก ผู้ไร้นามเมินเฉยต่อกฎของพันธมิตรพิทักษ์ ฆ่าผู้แข็งแกร่งแดนนภาคนหนึ่งแล้ว ยังลงมือกับผู้ดำเนินการตามกฎของพันธมิตรพิทักษ์อีก นี่คือโทษหนัก นายช่วยควบคุมตัวเขาด้วยกันกับฉัน!”

มือเหล็กขมวดคิ้ว ตะโกนด้วยเสียงเย็นชา “หุบปาก!”

ชิงเฟิงยังอยากพูดจาต่อ พอถูกสายตาที่เฉยชาของมือเหล็กมองเข้าไป เขารีบหุบปากลงทันที มองทางผู้ไร้นามด้วยท่าทางโกรธแค้น

ตอนที่มือเหล็กมองทางผู้ไร้นาม เปลี่ยนมาทำหน้ายิ้มแย้ม ทันใดนั้นมองทางหยางเฉินแวบหนึ่ง ตามมาด้วยมองที่ผู้ไร้นามต่อ ถือโอกาสโยนปลอกมีดทองฝังหยกอันหนึ่งออกมา

ผู้ไร้นามรับปลอกมีดทองเอาไว้ ยิ้มกริ่มจ้องมือเหล็กอยู่

มือเหล็กหัวเราะแล้วบอกว่า “ปลอกมีดทองฝังหยกอันนี้ เป็นปลอกมีดทองมีดพกของผมในตอนนั้น เพียงแค่ต่อมามีดหักแล้ว ก็ไม่เคยได้ใส่อาวุธอีกเลย”

“ผมเห็นมีดอาถรรพ์ในมือของลูกศิษย์คุณ น่าจะเป็นมีดโลหิตของล้ำค่าในตำนานของตระกูลสายเลือดคลั่ง ดูท่าทางปลอกมีดของมีดเลือดน่าจะหายไปแล้ว ถ้าไม่มีปลอกมีดที่เหมาะสม ก็ไม่ถือว่าเป็นของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง”

“ปลอกมีดทองของผมอันนี้ สามารถปราบปรามแรงอาฆาตในมีดโลหิตได้พอดี ถ้าเป็นแบบนี้ วันหลังหลังจากลูกศิษย์คุณใช้งานมีดเลือด ความอันตรายต่อร่างกายคงอ่อนกำลังลงไปมาก”

ฟังคำพูดของมือเหล็กแล้ว ชั่วขณะนั้นหยางเฉินตกใจ

เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อมีดอาถรรพ์เล่มนี้ของตนเอง ที่แท้มันชื่อว่ามีดโลหิต

ชิงเฟิงฟังคำพูดของมือเหล็ก สีหน้าเปลี่ยนในชั่วพริบตา รีบบอกทันที “ปลอกมีดทองเป็นของติดตัวของนาย นายส่งให้คนอื่นได้อย่างไร?”

มือเหล็กหัวเราะแบบนิ่งเฉย เอ่ยปากตอบ “เส้นทางของวิถีบู๊ สุดท้ายยังต้องดูการฝึกฝนร่างกายของตัวเอง ของนอกกายที่ไร้ประโยชน์ต่อฉันชิ้นหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อเจอคนที่มีวาสนาแล้ว ให้ไปแล้วจะเป็นอย่างไรกัน?”

พูดจบ เขามองทางหยางเฉิน หัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า “พ่อหนุ่ม วันหลังปลอกมีดทองอันนี้ มอบให้นายแล้ว นายต้องรักษาไว้ให้ดี”

ผู้ไร้นามถือปลอกมีดทองอยู่ดูแวบหนึ่ง หลังแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จึงถือโอกาสโยนให้หยางเฉินไป และพูดว่า “ในเมื่อมีคนอยากให้ นายรับไว้ก็พอ”

ขณะที่หยางเฉินรับปลอกมีดทองไว้นั้น มีความรู้สึกที่อบอุ่นส่วนหนึ่ง ลอยทั่วทั้งแขนทันที

ด้านนอกปลอกมีด เลี่ยมฝังหยกไว้มากมาย ฝีมือประณีตงดงามอย่างมาก

หยางเฉินรีบเสียบมีดโลหิตเข้าในปลอกมีดทองทันที สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ปลอกมีดทองอันนี้เหมาะสมมากอย่างคาดไม่ถึง เสียบมีดโลหิตเข้าไป ได้พอดิบพอดี ปลอกมีดอันนี้ เหมือนทำมาเพื่อขนาดของมีดโลหิตเล่มนี้เลย

ชั่วขณะนั้นที่เสียบมีดโลหิตเข้าในปลอกมีดทอง แรงอาฆาตแค้นในมีดโลหิต หายลับในชั่วพริบตา

ทุกครั้งตอนที่หยางเฉินใช้มีดโลหิต ทั้งแขนจะโดนแรงอาฆาตแค้นแว้งกัด ปัจจุบันนี้มีปลอกมีดทองอันนี้ ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าเพราะใช้งานมีดโลหิต แล้วจะสร้างบาดแผลให้แก่แขนอีกต่อไป

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่มอบปลอกมีดให้ครับ!”

หยางเฉินรีบทำมือกล่าวขอบคุณทันที

มือเหล็กทำหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วตอบว่า “ไม่ต้องเกรงใจหรอก!”