บทที่ 1760 หุ่นเชิดตัวหนึ่ง

ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์กลุ่มหนึ่ง หลังจากรับรู้ถึงความสามารถอันยิ่งใหญ่ของเจ้าเมืองมู่กับนักดาบเงาเพชฌฆาตแล้ว ในที่สุดก็รู้ว่าควรเลือกอย่างไร

“เจ้าเมืองมู่ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย พวกเราสำนึกผิดแล้วครับ จะออกไปแล้วครับ”

ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายคนหนึ่งพูดอ้อนวอนแบบหน้าหวาดกลัวเต็มที่

พูดจบ จึงหมุนตัวหนีไป

มีคนเริ่มแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็หมุนตัวหนีกันหมด

นักดาบเงาเพชฌฆาตกำลังอยากจะตามไปฆ่า ดันถูกเจ้าเมืองมู่พูดห้ามไว้ “รักษาความสามารถไว้ ยังต้องจัดการเจ้าเมืองหวยอีก”

นักดาบเงาเพชฌฆาตรีบตอบรับว่า “ครับ!”

เมื่อไม่มีการขัดขวาง เจ้าเมืองมู่กับนักดาบเงาเพชฌฆาตจึงราบรื่นมาตลอดทาง ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงภูเขาด้านหลังของจวนเมืองหวยเฉิง

เจ้าเมืองมู่พูดแบบสีหน้าอึมครึม “ฉันใช้พลังจิตค้นหาทั่วทั้งจวนเมืองหวยเฉิงแล้ว ก็หาเจ้าเมืองหวยไม่เจอเลย ถ้าที่นี่ไม่มี วันนี้กลัวว่าคงฆ่าเขาไม่ได้”

สีหน้านักดาบเงาเพชฌฆาตดูแย่เอามากๆ เจ้าเมืองมู่ใช้งานวิชาลับหวนถงไปแล้ว เพิ่มความสามารถขึ้นมากมาย ถ้ายังไม่สามารถหาตัวเจ้าเมืองหวยเจอ ต่อให้เจ้าเมืองมู่ยังมีชีวิตอยู่ ต่อไปคงกลายเป็นคนพิการคนหนึ่ง

อาศัยแค่ตัวเขาคนเดียว เดิมทีไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าเมืองหวยได้ แล้วจวนมู่จะตกอยู่ในอันตรายด้วย

เจ้าเมืองมู่ยื่นมือชี้ไปทิศทางภูเขาด้านหลัง เอ่ยปากบอก “ที่นั่นมีถ้ำอยู่ พวกเขาเข้าไปดูหน่อย!”

ทั้งสองรีบพุ่งเข้าไปทิศทางของถ้ำทันที

ไม่นาน ทั้งสองคนเข้าไปในถ้ำที่ภูเขาด้านหลัง

“ระวัง!”

เพิ่งเข้าสู่ภายในถ้ำ เจ้าเมืองมู่รีบถอยหลังทันใด ขณะเดียวกันพูดเตือนสติเสียงดัง

ชั่วขณะที่นักดาบเงาเพชฌฆาตได้ยินเจ้าเมืองมู่เตือนสตินั้น ก็สำนึกถึงอันตรายเข้าแล้ว รีบกวัดแกว่งดาบอาถรรพ์ในมือทันที

“ฉิ้งๆๆ!”

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นระลอกหนึ่ง ลูกธนูเหล็กกองหนึ่ง ร่วงลงอยู่บนพื้น

นักดาบเงาเพชฌฆาตพูดแบบสีหน้าขึงขังอย่างยิ่ง “ในถ้ำนี้มีอาวุธลับอยู่ด้วย เจ้าเมืองหวยจะต้องซ่อนอยู่ด้านในแน่นอนครับ เขาคิดจะใช้อาวุธลับมาตัดกำลังของพวกเรา จากนั้นค่อยลงมือกับพวกเราทีหลัง”

เจ้าเมืองมู่ย่อมสำนึกถึงจุดนี้ได้เป็นธรรมดา จึงพุ่งเข้าไปส่วนลึกของถ้ำ พูดขึ้นเสียงดัง “เจ้าเมืองหวย ดีเลวอย่างไรแกก็เป็นผู้นำของเมืองหวยเฉิง นึกไม่ถึงจะต่ำทรามไร้ยางอายขนาดนี้ ถ้าเรื่องในวันนี้ลือออกไป แกไม่กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกของคนอื่นเหรอ?”

และไม่มีการตอบกลับใดๆ

เจ้าเมืองมู่ขมวดคิ้วขึ้นมาแล้ว หลังจากเงียบงันสักครู่ จึงพูดด้วยเสียงทุ้ม “ฉันเข้าไปเอง นายรออยู่ข้างนอก!”

พอได้ยิน สีหน้านักดาบเงาเพชฌฆาตเปลี่ยนไป รีบพูดว่า “เจ้าเมืองครับ ผมจะเข้าไปด้วยกันกับท่านครับ!”

“มีนายอยู่ จวนมู่ยังพอมีความหวังหลงเหลืออยู่ ถ้านายตายอยู่ที่นี่ด้วยกันกับฉัน ไม่นานจวนมู่คงกลายเป็นแค่เรื่องราวในอดีต”

เจ้าเมืองมู่จ้องนักดาบเงาเพชฌฆาตด้วยท่าทางจริงจัง พูดกำชับว่า “ถ้าฉันประสบอุบัติเหตุเข้าแล้ว ไม่ต้องสนใจฉัน คิดหาวิธีกลับไปจวนมู่ จากนั้นนำทีมผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ออกไป”

“รอเมื่อไรพวกนายมีความสามารถแก้แค้นได้ ค่อยแย่งทุกอย่างที่สูญเสียไปกลับคืนมาก็ได้”

ชั่วขณะหนึ่งนักดาบเงาเพชฌฆาตดวงตาแดงก่ำ จ้องเจ้าเมืองมู่แบบตาไม่กะพริบแล้วพูดว่า “ขอแค่มีชีวิตรอด ก็มีความหวังครับ!”

เจ้าเมืองมู่พยักหน้า ตบไหล่ของนักดาบเงาเพชฌฆาตแล้ว จากนั้นก้าวเท้าไปทางด้านหน้า เดินไปยังส่วนลึกของถ้ำ

นักดาบเงาเพชฌฆาตไม่ได้เข้าไป เขารู้ว่า ต่อให้ตนเองเข้าไปแล้ว ถ้าเจ้าเมืองมู่จะตาย เขาก็ไม่รอดเหมือนกัน

เหมือนที่เจ้าเมืองมู่เพิ่งพูดไปเมื่อสักครู่ ขอเพียงนักดาบเงาเพชฌฆาตยังมีชีวิตรอด จวนมู่ก็มีความหวัง

หลังจากเจ้าเมืองมู่เข้าไปในถ้ำ ก็ไม่มีอาวุธลับมาโจมตีอีก ครั้งนี้ หลังจากเดินไปสิบกว่าเมตร ทันใดนั้นมีจิตอาฆาตอันดุเดือด โจมตีมาทางเขา

เจ้าเมืองมู่รีบควงมีดอาถรรพ์ในมือทันที

“ฉิ้ง!”

เสียงดังสนั่นทีหนึ่ง มีดอาถรรพ์ในมือของเจ้าเมืองมู่ ฟันบนหอกด้ามหนึ่งไปโดยตรง

เจ้าเมืองมู่ถึงพบเข้าแบบตกใจ ที่แท้เป็นผู้แข็งแกร่งที่สวมชุดเกราะคนหนึ่ง

เพียงแต่ จากบนตัวของอีกฝ่าย เขาสัมผัสถึงพลังชีวิตไม่ได้เลยสักนิด อีกฝ่ายเหมือนเป็นศพร่างหนึ่ง