บทที่ 178 จัดการอย่างเด็ดขาด

ฉินต้าหย่งดูเฉยเมย มองไปที่หยางเฉินอย่างกะทันหัน: “ท่านประธาน ตอนนี้ผมจะไล่คนเหล่านี้ออก คุณสามารถเซ็นชื่อได้มั้ย?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินต้าหย่ง ทุกคนต่างก็ตกใจ

แม้แต่จ้าวหัว ก็ไม่เคยเจอหยางเฉินมาก่อน เมื่อกี้นี้หยางเฉินปรากฏตัวพร้อมกับฉินต้าหย่ง พวกเขาต่างก็คิดว่าหยางเฉินเป็นพนักงานใหม่ที่ฉินต้าหย่งรับเข้ามา

หยางเฉินมองไปที่ทั้งห้าคนนั้นอย่างเฉยเมย เอ่ยปากพูดว่า: “ในเมื่อไม่พอใจการบริหาร ก็ย่อมต้องไล่ออกเป็นธรรมดา!”

สีหน้าของห้าคนนั้นซีดเผือด และดูเฉื่อยชา

หลังจากที่จ้าวหัวเฉื่อยชาไปพักหนึ่ง ก็ตะคอกว่า: “เด็กน้อย แกกล้าสวมรอยเป็นท่านประธานของบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ รนหาที่ตายชัดๆ ฉันจะรายงานให้ประธานลั่วเดี๋ยวนี้!”

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออก ในไม่ช้าลั่วปิงก็รับสาย และถามอย่างราบเรียบว่า: “มีเรื่องอะไร?”

“ประธานลั่ว มีชายหนุ่มอายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดมาที่บริษัท สวมรอยเป็นท่านประธานของบริษัท ประธานฉินยังปิดอำพรางเขาด้วย คุณว่า เรื่องนี้จะจัดการยังไงครับ?”

น้ำเสียงของจ้าวหัวเคารพนบน้อมเป็นอย่างมาก ตอนที่พูด เขามองไปทางหยางเฉินอย่างเยาะเย้ย ลั่วปิงที่เดิมทีกำลังยุ่งอยู่กับงาน ไม่มีเวลามาสนใจจ้าวหัวด้วยซ้ำ แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เขารู้ว่าฉินต้าหย่งก็คือพ่อตาของหยางเฉิน

ก็รู้ด้วยว่าหยางเฉินอายุยี่สิบเจ็ดปี

ยัง‘สวมรอยเป็นประธาน’ แล้วมาการ‘ปิดอำพราง’ของฉินต้าหย่ง

สวมรอยที่ไหนกันเล่า เห็นได้ชัดว่าเป็นหยางเฉิน

เมื่อได้ยินเสียงของจ้าวหัว เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินหยางเฉิน แผ่นหลังของลั่วปิงก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นทันที เนื่องจากจ้าวหัวเป็นคนที่เขาเก็บไว้ในบริษัท

เมื่อเห็นลั่วปิงเงียบเป็นเวลานาน จ้าวหัวพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ประธานลั่ว คุณว่า ต้องการให้ผมขับไล่ฉินต้าหย่งกับเด็กคนนี้ออกไปมั้ยครับ?”

“ไล่แม่แกสิ ชายหนุ่มที่แกพูดถึงก็คือท่านประธาน เขาให้แกทำอะไรแกก็ไปทำซะ ถ้าหากแกกล้าล่วงเกินท่านประธาน กูเอาแกตายแน่!”

ลั่วปิงตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว เสียงของเขาถูกส่งผ่านมายังในสาย อยู่ในห้องโถงสำนักงานที่เงียบสงบนี้ ก็ดังเข้ามาในหูของทุกคนอย่างชัดเจน

รอยยิ้มที่ประจบสอพลอบนใบหน้าของจ้าวหัวก็แข็งทื่อ ผู้บริหารระดับสูงทั้งห้าที่เพิ่งเลือกที่จะยืมข้างจ้าวหัวเมื่อกี้นี้ การแสดงออกมาบนใบหน้าก็เด่นชัดมาก

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พนักงานทั้งหมดที่ไม่พอใจการกับการบริหารของคุณ ไม่ต้องเก็บไว้สักคน!”

หยางเฉินกวาดสายมองไปที่หลายคนแวบหนึ่ง ต่อจากนั้นก็พูดกับฉินต้าหย่งที่อยู่ข้างกายว่า:“ถ้าหากกำลังคนไม่พอ ไปเอาคนกับลั่วปิง!”

“ครับ ท่านประธาน!”

เนื่องจากอยู่ในบริษัท ท่าทีของฉินต้าหย่งให้ความเคารพนบน้อมต่อหยางเฉินเป็นอย่างมาก

“ท่านประธาน ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว คุณได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะครับ!”

หลังจากที่เฉื่อยชาอยู่ชั่วครู่ ใบหน้าของจ้าวหัวก็เต็มไปด้วยความสยดสยอง รีบขอร้องอ้อนวอนขึ้นมา สีหน้าที่แสดงออกมาดูไม่ดีมาก

ก่อนช่วงหน้านั้นเขาเพิ่งเปลี่ยนคฤหาสน์ใหญ่และรถหรู แต่ก็เป็นการซื้อด้วยเงินกู้ ถ้าหากโดนไล่ออก เงินกู้งวดเดียวก็ผ่อนคืนไม่ไหว

“ท่านประธาน พวกเราก็ผิดไปแล้วเหมือนกันครับ!”

ผู้บริหารระดับสูงอีกห้าคนของบริษัท ทั้งหมดก็ขอร้องอ้อนวอน

หยางเฉินแสยะยิ้ม: “ก่อนหน้านี้ตอนที่ต่อกรกับประธานฉิน ทำไมพวกคุณไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้าง?”

“ท่านประธาน คุณจะไล่ผมออกไม่ได้ ผมเป็นพนักงานที่คุณวุฒิประสบการณ์เก่าแก่ที่สุด ที่สำคัญเคยดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของบริษัท โครงการมากมายก็มีผมเป็นคนรับผิดชอบด้วยตัวเอง ถ้าหากผมไม่อยู่แล้ว โครงการเหล่านี้พังพินาศแน่”

จ้างหัวรู้สึกถึงการตัดสินใจเด็ดขาดที่จะไล่ตัวเองออกของหยางเฉิน ก็กังวลขึ้นมาทันที

“บริษัทใหญ่ขนาดนี้ คุณคิดว่าออกจากคุณแล้ว ก็ดำเนินการต่อไปไม่ได้เหรอ? คุณยังคิดว่า โลกขาดคุณแล้ว ก็จะหมุนไม่ได้แล้วเหรอ?”

ผู้บริหารระดับสูงทั้งห้าคนที่ตามเขาก่อนหน้านี้ ก็ทยอยร้องไห้พร้อมทั้งพูดว่า: “ท่านประธาน เป็นเพราะสารเลวจ้าวหัวทั้งนั้น พวกเราก็โดนเขาใช้อำนาจบังคับไม่ทางมิชอบ ถ้าหากพวกเราไม่ยืมข้างเขา เขาจะกลั่นแกล้งพวกเรา ท่านประธานได้โปรดให้โอกาสพวกเราเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถอะ พวกเราก็ไม่กล้าอีกแล้ว!”