บทที่ 1784 นักพรตเต๋าเสื้อลินิน

หลี่กางยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน กวาดผู้คนด้วยท่าทาเย่อหยิ่งและอาฆาตแค้น และกล่าวอย่างเย็นชา "ในเมื่อไม่มีใครกล้าสู้ ฉันก็จะไปละนะ"

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็หันหลังกลับและกำลังจะจากไป

ผู้แข็งแกร่งสี่คนก็เดินจากไปตามหลังเขา

เพียงว่าพวกเขาเพิ่งก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าว เห็นเพียงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลางขยับเท้าของเขาตรงหน้าหน่อยหนึ่ง ตัวของเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลี่กางทันที

“ส่งมอบมีดพกอาถรรพ์มา ฉันจะไม่ฆ่านาย!”

ในบรรดาคนเหล่านี้ คนที่กล่าวเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง ผมดำขาวทั้งหัว ใส่เสื้อลินินสีดำ ใต้ฝ่าเท้าของเขาคือรองเท้าลินินคู่หนึ่ง

ชายชราเปล่งออร่าที่ทรงพลังออกมาทั่วร่างกายของเขา หลี่กางไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลยสักนิด

หลี่กางเองก็รู้สึกถึงรัศมีที่เล็ดลอดออกมาจากชายชราเสื้อลินินและใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมอย่างยิ่ง เขากำมีดพกอาถรรพ์ไว้ในมือขวาแน่น และจ้องไปที่อีกฝ่ายด้วยตาทั้งสองข้างแล้วกล่าว "ช่างกล้าพูดนัก!"

“ในเมื่อนายไม่มอบมีดพกอาถรรพ์มาดีๆ ฉันต้องจัดการนายจริงๆแล้วด้วย”

เสียงของชายชราเสื้อลินินสิ้นลง เขาก็กระทืบเท้าลงบนพื้นและพุ่งตรงไปที่หลี่กาง

หลี่กางรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เขาก็ไม่สนใจมากนัก กล่าวอย่างรวดเร็ว: “พี่น้องทั้งหลาย ฆ่ามันพร้อมกับฉัน!”

"บูม!"

ในวินาทีถัดมา ชายชราที่สวมเสื้อลินินวิ่งพุ่งเข้ามา ยกมือขึ้นเป็นหมัด ชายผู้แข็งแกร่งที่บังหลี่กางไว้ ร่างกายของเขาราวกับลูกบอลถูกชายชราเสื้อลินินตบออกไปโดยตรง

“บูมบูมบูม!”

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น วินาทีถัดมา ชายชราสวมเสื้อลินินปัดฝ่ามือสามครั้งติดต่อกัน ผู้แข็งแกร่งอีกสามคนก็ถูกยิงบินออกไปราวกับเครื่องบิน

เมื่อมาถึงจุดนี้ ผู้แข็งแกร่งทั้งสี่ที่ติดตามหลี่กางทั้งหมดก็ล้มลงกับพื้น

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้แข็งแกร่งที่อยู่รอบๆ ต่างก็ตกใจ สีหน้าของหลี่กางก็ดูหนักแน่นขึ้น

เขามีความแข็งแกร่งเพียงแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นยอดเท่านั้น แต่ด้วยความช่วยเหลือของมีดพกอาถรรพ์นี้ เขาจึงไปถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้น เลย แต่เมื่อเขาต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้น แม้ว่าเขาจะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัส แต่เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

ตอนนี้เขากำลังต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง เขากลัวว่าเขาจะไม่มีโอกาสชนะ

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าออร่าของศิลปะการต่อสู้ที่รุนแรงได้ปะทุออกมาจากมีดพกอาถรรพ์ตามแขนของเขาและกระจายไปทั่วร่างกาย

ในขณะนี้ เขารู้สึกว่าจิตสำนึกของเขาดูเหมือนจะถูกมีดพกอาถรรพ์กลืนกินเข้าไป แต่เขาก็ยังจับได้

“อืม?”

ชายชราเสื้อลินินขมวดคิ้ว จ้องไปที่หลี่กางอย่างเย็นชาและกล่าว “ฉันจะกล่าวอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย มอบมีดพกอาถรรพ์ออกมา มิฉะนั้นนายตาย!”

เจตนาฆ่าที่รุนแรงออกมาจากเขา

แต่ในขณะนั้น มีดพกอาถรรพ์ในมือของหลี่กางก็พุ่งเข้าหาชายชราเสื้อลินิน นั้นทันที หลี่กางตกใจ เขารู้สึกว่ามีดพกอาถรรพ์นี้มีชีวิตขึ้นมาทันที ราวกับว่าเขากำลังจะฆ่าชายชราเสื้อลินินด้วยตนเอง

เขากัดฟัน จับมีดพกอาถรรพ์ แล้วพุ่งไปตรงหน้าชายชราเสื้อลินิน

เกือบจะในทันที หลี่กางได้พุ่งเข้าไปตรงหน้าของชายชราเสื้อลินิน แต่มีดพกอาถรรพ์ในมือของเขาก็หลุดจากมือของเขาและริเริ่มที่จะแทงคอของชายชราเสื้อลินิน

หลี่กางตกใจกลัว เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีดพกอาถรรพ์อยู่ๆก็หลุดออกจากมือของเขาทันทีและริเริ่มที่จะฆ่าชายชราเสื้อลินิน

"ฮึ!"

เมื่อชายชราเสื้อลินินเห็นมีดพกอาถรรพ์พุ่งมาหาเขาอย่างเจตนา เขาสูดหายใจอย่างเย็นชา ขยับเท้า ร่างกายของเขาก็เอียงเล็กน้อย มีดพกอาถรรพ์ก็บินผ่านผมของเขาจนเกือบปาดคอ

หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ ในที่สุด หลี่กางก็ฟื้นคืนสติได้ โดยใช้ประโยชน์จากโอกาสของมีดพกอาถรรพ์เพื่อฆ่าชายชราเสื้อลินิน เขายกมือขึ้นและชกหมัดหนัก

ชายชราเสื้อลินินเพิ่งหลีกเลี่ยงมีดพกอาถรรพ์ได้ แต่หมัดของ หลี่กาง ได้ตกลงไปแล้ว และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบเลี่ยงมันได้

"บูม!"