บทที่ 1786 กลุ่มคนโง่ทั้งหลาย

ทุกคนกลั้นหายใจและมองไปที่หยางเฉิน ด้วยสายตาจับจ้องหยางเฉิน เขาเปลี่ยนมีดพกอาถรรพ์จากมือขวาไปซ้าย และฟันไปที่คอของนักพรตเต๋าเสื้อลินิน

นี่คือมีดพกอาถรรพ์ หากหยางเฉินโจมตีได้สำเร็จ ทางเดียวของนักพรตเต๋าเสื้อลินินคือตายอย่างเดียว

“นักพรตเต๋าเสื้อลินิน จะตายแล้วหรือ?”

คิดไม่ถึงเลยว่าความแข็งแกร่งของหยางจิ่วเทียนจะแข็งแกร่งถึงขนาดที่แม้แต่นักพรตเต๋าเสื้อลินิน ก็ยังต้องตายในมือของเขา?”

...

ฝูงชนอุทาน

ดวงตาของหยางเฉินแดงก่ำด้วยเลือด ตำราเทพสงครามศิลปะกำลังวิ่งพล่านอยู่ในร่างกายของเขา และสายเลือดแห่งความบ้าคลั่งของเขาได้รับการกระตุ้นจนถึงขีดสุด เขาจับมีดพกอาถรรพ์ไว้แน่นไปทางซ้ายและขวา และทันใดนั้นก็ฟันไปทางคอของนักพรตเต๋าเสื้อลินิน

"ตาย!"

หยางเฉินคำรามและรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในมือซ้ายของเขาโดยตรง

สีหน้าของนักพรตเต๋าเสื้อลินินเปลี่ยนไปอย่างมาก เขามีถุงมือพกอาถรรพ์เพียงอันเดียวที่มือขวา เขาไม่สามารถเปลี่ยนถุงมือได้อย่างรวดเร็ว ถ้าเขาต้องการจะกั้นด้วยมือขวาก็สายเกินไปแล้ว

ระหว่างสายฟ้าและหินเหล็กไฟ เขากัดฟันและเหยียดมือซ้ายออก

"พัฟ!"

เมื่อเห็นว่ามีดพกอาถรรพ์ในมือของหยางเฉินกำลังจะฟันผ่านคอของนักพรตเต๋าเสื้อลินิน ทันใดนั้นมือซ้ายของนักพรตเต๋าเสื้อลินินก็บังที่ด้านหน้าคอของเขาและมีดพกอาถรรพ์ก็ปัดทะลุจากฝ่ามือซ้ายของเขาโดยตรง

เลือดกระเซ็นและฝ่ามือของนักพรตเต๋าเสื้อลินินพร้อมกับห้านิ้วถูกตัดออกพร้อมกันและล้มลงกับพื้น

"บูม!"

ฝ่ามือขวาของนักพรตเต๋าเสื้อลินินก็ตกลงที่หน้าอกของหยางเฉินเช่นกัน ด้วยเสียงอันดัง หยางเฉินกระอักเลือดออกมาเต็มปากและบินพุ่งออกไป

ทุกคนช็อก!

ทุกคนดูตกใจกันอย่างมาก มือซ้ายขอนักพรตเต๋าเสื้อลินินถูกหักจากฝ่ามือของเขาโดยตรง และหยางเฉินก็โดนหมัดคิงคองของนักพรตเต๋าเสื้อลินินบินพุ่งออกไปเป็นสิบกว่าเมตร

นักพรตเต๋าเสื้อลินินมีสีหน้าเคร่งขรึมบนใบหน้าของเขา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หยางเฉิน

ส่วนหยางเฉินหลังจากถูกฝ่ายตรงข้ามกระแทกขึ้นไปในอากาศ เขาพยายามที่จะลุกขึ้นจากพื้นดิน มีเลือดอยู่ที่มุมปากของเขาและดวงตาของเขาจ้องมองไปที่นักพรตเต๋าเสื้อลินิน

ดวงตาของทั้งสองที่สบตากันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า

นักพรตเต๋าเสื้อลินินก็กล่าวขึ้นทันทีว่า “หยางเฉิน นายจะต้องตายอย่างอนาถ!”

หยางเฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม กัดฟันกล่าว “ต่อให้ฉันจะตาย ฉันก็จะดึงนายตายไปด้วยกัน!”

นักพรตเต๋าเสื้อลินินเหลือบมองไปยังผู้แข็งแกร่งที่อยู่รอบๆ ตัวเขา และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครสามารถช่วยฉันฆ่าหยางเฉินด้วยกันได้ ใครก็ตามฉันจะติดบุญคุณนี้ไว้”

ทันทีที่คำกล่าวเหล่านี้ออกมา ผู้ชมที่อยู่รอบๆ ต่างก็ตกใจ

หยางเฉินไม่คิดว่านักพรตเต๋าเสื้อลินินจะไร้ยางอายขนาดนี้ เพราะรู้ว่าเขาไม่สามารถฆ่าตนได้ เขาจะใช้ความโปรดปรานเพื่อแลกกับผู้ชมเพื่อโจมตีแทนเขา

แต่ว่า ไม่มีใครอ้าปากตอบ

ความแข็งแกร่งที่หยางเฉินแสดงให้เห็นในเมื่อกี้ทำให้ทุกคนตกใจ พวกเขากลัวกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังหยางเฉิน

สีกน้าของนักพรตเต๋าเสื้อลินินดูมืดมนยิ่งขึ้น กัดฟันของเขาและกล่าว “ถ้าใครสามารถช่วยฉันฆ่าหยางเฉินได้ ฉันเป็นหนี้บุญคุณ ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากหยางเฉินเสียชีวิต มีดพกอาถรรพ์ของเขาจะเป็นของคนนั้น”

“หยางเฉินมีเพียงขอบเขตแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นยอด แต่เขาสามารถระเบิดเป็นความแข็งแกร่งที่เทียบเท่ากับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลางหรือใกล้เคียงกับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลาย เพราะมีดพกอาถรรพ์นี้ล้วนๆ "

“ตราบใดที่มีใครเต็มใจช่วยฉันฆ่าหยางเฉิน มีดนี้ก็จะเป็นของคนนั้น! ฉันสัญญาว่าจะไม่แย่ง”