บทที่ 1806 รีบโอนเงินมาซะ

ในเวลานี้ผู้คนต่างตกตะลึง!

ทุกคนมองไปที่หยางเฉินด้วยความสยดสยองโยชิดะ ทาโร ซึ่งถูกหยางเฉินเหยียบไว้ใต้เท้า ก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างหนัก

ผู้เยาว์จากแชโบลประเทศซันเหล่านั้นที่เคยทานอาหารเย็นกับโยชิดะ ทาโรมาก่อน ทุกคนเต็มไปด้วยความกลัว เมื่อพวกเขามองไปที่หยางเฉิน ราวกับว่าพวกเขากำลังมองไปที่เทพเจ้าแห่งความตาย

สำหรับโยชิดะ คิอิจิ ผู้ซึ่งหยิ่งทะนงมากในตอนเมื่อกี้นี้ เขาจะยังกล้าหยิ่งผยองได้อีกอย่างไร?

เมื่อเขามองไปที่หยางเฉิน มีเพียงความกลัวในสายตาของเขา

ทันทีที่โยชิดะ คิอิจิ มองไปที่หยางเฉิน เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

"อ่า……"

ในวินาทีถัดมาโยชิดะ ทาโร ซึ่งถูกหยางเฉินเหยียบอยู่ จู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมา"พ่อช่วยผมด้วย! พ่อช่วยผมด้วยครับ! ไม่อย่างนั้น เขาจะฆ่าผมจริงๆแล้วครับ"

โยชิดะ ทาโรกลัวมาก ในห้องตอนนี้ เขาถูกหยางเฉินทุบตีอย่างรุนแรง และเขาก็สูญเสียมืออีกข้างไปด้วย

ตอนนี้มาเหยียบเขาอยู่ใต้ล่าง นี่หรือคือคนที่จะกลัวผู้เยาว์ของแชโบลประเทศซัน?

“หนุ่มน้อย นายต้องให้อภัยผู้อื่นแล้วผู้อื่นก็จะให้อภัยนาย ฉันแนะนำให้นายปล่อยลูกชายของฉัน มิฉะนั้น ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!”

โยชิดะ คิอิจิจ้องที่ หยางเฉินชั่วครู่หนึ่งและทันใดนั้นก็พูดขึ้น

แม้ว่าในใจจะหวาดกลัว แต่ทัศนคติของเขาก็ยังแข็งแกร่ง เขาชัดเจนมากเกี่ยวกับจุดประสงค์ในการมาเยี่ยนตูในครั้งนี้ ถ้าเขาก้มศีรษะให้หยางเฉินในเวลานี้ เกิดเรื่องนี้แพร่กระจาย ตระกูลโยชิดะ จะขายหน้าแน่นอน

จุดที่สำคัญที่สุดคือเชื้อสายของเขาจะสูญเสียโอกาสในการเข้าสู่ศูนย์กลางอำนาจของโยชิดะแชโบลเนื่องจากเหตุการณ์นี้

ดังนั้นแม้ว่าลูกชายของเขาจะถูกหยางเฉินเหยียบ เขาไม่สามารถประนีประนอมได้

หยางเฉินขมวดคิ้วและเยาะเย้ยทันที: "ผลที่ตามมาร้ายแรงมากนั้นเหรอ?"

"แควะ!"

ขณะที่เสียงของเขาสิ้นลง เสียงกระดูกหักก็ดังขึ้น ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบนี้ มันชัดเจนมาก

ทุกคนมองไปที่เท้าของหยางเฉิน และเห็นโยชิดะ ทาโร ซึ่งกำลังขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง คอของเขาบิดเบี้ยวจากการเตะของหยางเฉินและกลายเป็นศพทันที

"ทาโร!!"

หลังจากโยชิดะ คิอิจินิ่งสงบอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คำรามอย่างแรง

“ตายแล้วเหรอ?”

ใบหน้าของ ซูเฉิงอู่ซีดมาก และเขากลืนน้ำลายด้วยความไม่น่าเชื่อ

มีเพียง ลั่วปิงเท่านั้นที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงสีหน้าบนใบหน้าของเขาโยชิดะ ทาโรที่โลภความงามของเซี่ยเหอในตอนแรก มันก็คือตอนจบของโยชิดะ ทาโรในปัจจุบันนี้แต่แรกแล้ว

ลั่วปิงรู้ใจหยางเฉินอยู่แล้ว

คนอื่นๆ ในแชโบลที่มากับโยชิดะ คิอิจิ ต่างตกตะลึงในเวลานี้ พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครกล้าที่จะสังหารคนของโยชิดะแชโบลหรือต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนี้

บรรดาผู้เยาว์ว์แชโบลที่ถูกหยางเฉินควบคุมตัวในร้านอาหารเป่ยหยวนเซียงร่วมกับโยชิดะ ทาโร ต่างก็แสดงสีหน้าสยดสยอง

คนที่เพิ่งกินข้าวกับพวกเขาในไม่นานมานี้ตายแล้วเหรอ?

“นายเป็นใครกันแน่?”

โยชิดะ คิอิจิจ้องที่โยชิดะ ทาโรเป็นเวลานาน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง จ้องไปที่หยางเฉินและถาม

เขารู้ว่าชายหนุ่มที่กล้โยชิดะ ทาโรในที่สาธารณะนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

หยางเฉินพูดช้าๆ: "เยี่ยนเฉินกรุ๊ป หยางเฉิน!"