บทที่ 1808 มีความหวังตั้งอยู่

ฟู่ชิงเหมยโกรธขึ้นแล้วมาสุด ๆ เป็นถึงผู้จัดการทั่วไปของซุ่นเทียนกรุ๊ป กลับถูกดาราสาวคนหนึ่งสบประมาท หล่อนทนไม่ได้

เห็นหล่อนเอามีดพกออกมา เจ๊หงตกใจแทบร้องไห้ในทันที รีบตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ในทีมงาน “พวกแกเข้าไปช่วยเซี่ยเหอเร็วเข้า！”

แต่ว่า เห็นฟู่ชิงเหมยอยู่ทั้งคน ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย

เซี่ยเหอถูกบอดี้การ์ดจับยึดแขนไว้ข้างละคน สีหน้าไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย สองตาแดงก่ำจ้องฟู่ชิงเหมยพูดว่า “แล้วคุณจะต้องเสียใจ！”

ฟู่ชิงเหมยพูดอย่างเกรี้ยวกราด “นังหญิงสารเลว มาถึงตอนนี้แล้ว ยังกล้าพูดสามหาวกับข้า เดี๋ยวข้าจะทำให้แกเสียโฉมแล้วจะรอดู ดูว่าแกจะอยู่ในวงการบันเทิงนี้ต่อได้อีกยังไง？”

พูดจบ นางก็พามีดพกในมือ กรีดไปบนใบหน้าของเซี่ยเหอ

“อย่านะ！”

เจ๊หงตะโกนร้องออกมา แต่ตัวนางเองถูกคนของฟู่ชิงเหมยขวางเอาไว้ ไม่มีทางฝ่าเข้าไปได้ ได้แต่มองตาตื่น มีดพกในมือของฟู่ชิงเหมย กำลังกรีดเข้าไปหาใบหน้าของเซี่ยเหอ

“ผัวะ！”

ทันใดนั้น แสงเงินวาบของวัตถุโลหะผ่านไปวูบ ฉับพลันนั้น แขนข้างที่มีมีดพกในมือของฟู่ชิงเหมย ถูกตัดขาดตั้งแต่ข้อมือขึ้นมา แขนทั้งข้างตกร่วงลงไปที่พื้น

เลือดสดสาดกระจาย เปื้อนย้อมสีแดงใส่เสื้อผ้าของฟู่ชิงเหมย

ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพียงชั่ววาบของสะเก็ดไฟจากตะไลเพลิง ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นก็คือตอนที่มือทั้งข้างของฟู่ชิงเหมยตกไปอยู่ที่พื้น แต่ละคนตาค้าง หน้าตาตื่นกลัว

“อ๊าก......”

ชะงักค้างชั่วเดี๋ยวเดียว เสียงครวญร้องอย่างโหยหวน ดังได้ยินไปทั่วทั้งทีมงานละคร

แต่ก็แค่เสียงร้องครั้งเดียว เสียงโหยหวนก็เงียบหายไป เพราะว่าฟู่ชิงเหมยเจ็บปวดจนสลบไป

“ว้าย...”

ทั้งบริเวณแตกตื่นโกลาหล สาวใหญ่น้อยที่ขวัญอ่อนหลายคน ต่างกรีดร้องกันออกมา

เซี่ยเหอหน้าเซ่อ พอมองไปเห็นหยางเฉินที่กำลังเดินตรงเข้ามา ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

นอกจากหยางเฉิน ยังจะมีใครช่วยหล่อนได้？

ในขณะนั้น ในมือของหยางเฉิน เห็นมีมีดพกส่องประกายเงินวาว ตรงส่วนปลายแหลม เลือดแดงสดไหลหยดยังไม่หยุด

ชัดเจน แสงเงินที่แวบผ่านไปเมื่อครู่นี้ ก็คือมีดพกในมือของหยางเฉิน แต่ไม่มีใครรู้ได้ว่า มีดพกกลับไปอยู่ในมือหยางเฉินได้ยังไง

บอดี้การ์ดที่จับแขนเซี่ยเหออยู่ข้างละคนนั้น เหมือนเผชิญหน้ากับข้าศึกที่ยิ่งใหญ่ บนใบหน้า เต็มด้วยความหนักเครียด

พวกเขาก็เป็นยอดฝีมือ แต่เมื่อครู่ที่หยางเฉินซึ่งห่างออกไปถึงสิบเมตร ใช้มีดพกตัดแขนของฟู่ชิงเหมย พวกเขายังไม่รู้เลย

ถ้าพวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่า ในโลกนี้มีผู้แข็งแกร่งที่มีพลังฝีมือสูงล้ำอย่างน่ากลัว สามารถสังหารคนได้กลางอากาศ พวกเขาอาจจะนึกไปว่า แขนของฟู่ชิงเหมยนั้น หลุดตกลงพื้นไปเอง

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม？”

หยางเฉินมองไปที่เซี่ยเหอ สีหน้าห่วงใย

ในแววตาของเซี่ยเหอยังมีความหวาดกลัวอยู่ ตัวก็ยังสั่นเทิ้มอยู่เล็กน้อย ถึงหล่อนจะเข้าใจดีว่า หยางเฉินทำไปเพื่อช่วยหล่อน จึงได้ตัดแขนของฟู่ชิงเหมย แต่ภาพเหตุการณ์คลุ้งกลิ่นคาวเลือดแบบนี้ ก็ทำให้หล่อนหวาดกลัวเอามาก

เซี่ยเหอส่ายหน้าอย่างรู้สึกสับสนมองไปที่หยางเฉิน “ฉันไม่เป็นไร！”

สายตาหยางเฉินมองไปที่บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนประกบตัวเซี่ยเหออยู่ พลันกระแสกดดันจากพลังบูโดที่หนักหน่วง ระเบิดออกจากตัวของเขาเข้าครอบงำสองบอดี้การ์ดนั้นในทันที

บอดี้การ์ดของฟู่ชิงเหมย ทั้งสองคน ทันทีเกิดความรู้สึกที่บ่าของพวกเขา เหมือนมีแรงหนักขนาดภูเขาทั้งลูก ความกดดันอันมหาศาล ทำให้ในใจพวกเขาอดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น พวกเขาต่างมีความรู้สึกว่า เพียงหากว่าหยางเฉินแค่คิด ก็จะฆ่าพวกเขาทิ้งได้อย่างง่ายดาย