บทที่ 181ปิดกั้นประตูไว้

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณยืนกราน งั้นฉันก็จะรับไว้”

หยางเฉินก็รับใบรับรองว่าเป็นลูกหนี้ไว้อย่างไม่มีทางเลือก

“ผู้หญิงคนนี้ น่ารักไร้เดียงสาจริงๆ!”

หลังจากที่แยกตัวจากเซี่ยเหอ หยางเฉินโยนใบรับรองว่าเป็นลูกหนี้ลงในถังขยะข้างๆ ส่ายหน้าอย่างขมขื่น คิดดูแล้ว เอ่ยปากพูดว่า: “ทางด้านของพ่อนั้นก็ไม่รู้ว่าคงที่ลงมาหรือยัง ฉันไปดูทางนั้นของเขาดีกว่า!”

ทันทีที่เสียงลดลง เขาก็ขึ้นรถแล้วจากไป

ในเวลาเดียวกัน ในแถบชานเมือง คลังสินค้าของบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ

วันนี้บริษัทมีเหล็กที่จะส่งออกจำนวนมากมาย ฉินต้าหย่งก็มาดูด้วยตัวเองที่คลังสินค้า

“สินค้าเตรียมพร้อมหรือยัง?”

ฉินต้าหย่งสวมหมวกนิรภัย และถามผู้รับผิดชอบคลังสินค้า

ผู้รับผิดชอบรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “ตรวจเช็กสินค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวรถบรรทุกก็มาแล้ว หลังจากที่ลำเลียงสินค้าขึ้นรถก็ขนส่งตรงไปยังสถานที่ก่อสร้างก็เสร็จสิ้นการส่งมอบในครั้งนี้แล้วครับ”

“พาฉันไปดู!”

ทันทีที่เสียงของฉินต้าหย่งลดลง ก็เดินนำเข้าไปข้างในคลังสินค้าก่อน และผู้รับผิดชอบรีบตามหลังไปอย่างรวดเร็ว

“เอี๊ยดดดด”

ในขณะนั้น เสียงยางรถแรงเสียดทานกับพื้นก็ส่งเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันที่หน้าประตูคลังสินค้า

ทุกคนต่างก็มองไปทางที่มาของเสียง เห็นเพียงรถโฟลค์สวาเกน สีดำเจ็ดแปดคันจอดอยู่ที่หน้าประตูคลังสินค้า นำโดยMercedes Benz big Gสีดำคันหนึ่ง

ในไม่ช้า มีชายร่างใหญ่ชุดดำยี่สิบกว่าคนพุ่งลงมาจากโฟลค์สวาเกน เหล่านั้น ในมือของทุกคนถือกระบองอยู่

ร่างของชายวัยกลางคนเดินลงมาจาก เบาะหลังของMercedes Benz big Gคันนั้น ครึ่งหน้าของข้างซ้ายมีรอยแผลเป็นที่เห็นได้ชัด และใต้คงยังมีรอยสักไม้กางเขน เชื่อมต่อโดยตรงถึงลำคอ

ชายวัยกลางคนนี้คือหลงซานที่จ้าวหัวเพิ่งไปหาเมื่อคืนนี้

“พวกคุณเป็นใคร?”

ทันทีทันใดนั้น ผู้รับผิดชอบคลังสินค้า ก็ถามอย่างราดเร็ว

หลงซานกลับไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว โบกมือใหญ่ และออกคำสั่ง: “ปิดกั้นประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ตามด้วยเสียงของหลงซานลดลง ชายร่างใหญ่ยี่สิบกว่าคนก็วิ่งไปที่ประตูคลังสินค้า และปิดกั้นประตูไว้ทันที

คนงานที่อยู่รอบๆ ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง เคยเจอเหตุการณ์ใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ฉินต้าหย่งก็ดูเฉื่อยชา แต่ในไม่ช้าก็ดึงสติกลับมา เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้มาร้าย

“พี่ชายท่านนี้ ไม่รู้ทราบว่าพวกพี่มาที่คลังสินค้าของบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ฉินต้าหย่งเดินถึงตรงหน้าหลงซาน และพูดอย่างกลัวตัวสั่นงันงก

เห็นการแต่งตัวของหลงซาน โดยเฉพาะรอยสักตายที่ใต้คาง มองดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้อย่างง่ายๆ

หลงซานเหลือมองเขาอย่างราบเรียบ: “แกเป็นใคร?”

“ผมชื่อฉินต้าหย่ง เป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ”

ฉินต้าหย่งรีบแนะนำฐานะของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ผู้จัดการใหญ่ของพวกแกไม่ใช่จ้าวหัวเหรอ? ไสหัวออกมาซะ กูยอมรับแค่จ้าวหัว กูจะคุยกับเขา”

หลงซานพูดด้วยใบหน้าที่โหดเหี้ยม ท่าทางราวกับว่าจะคุยธุระกับจ้าวหัวจริงๆ

“พี่ชายท่านนี้ จ้าวหัวโดนไล่ออกไปแล้ว ตอนนี้ผมเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างในบริษัท พี่มีเรื่องอะไร ก็บอกกับผมก็พอแล้ว”

แม้ว่าในใจของฉินต้าหย่งจะโกรธเป็นอย่างมาก แต่ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา พูดอย่างระมัดระวัง

“เพียะ!”

หลงซานตบลงไปที่บนใบหน้าของฉินต้าหย่ง: “สิ่งที่กูพูด แกฟังไม่เข้าใจเหรอ?”

เขาสามารถถูกตระกูลเว่ยจัดให้เป็นผู้รับผิดชอบไดนาสตี้ คลับ ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าฝีมือของเขาไม่ธรรมดา