บทที่ 183 ผมรับปากคุณ

หยางเฉินดูสงบ: “ดูเหมือนว่า แกตั้งใจให้ฉันลงมือด้วยตัวเอง ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็หักแขนขาของแกก่อนค่อยว่ากัน!”

คนของหลงซานยังไม่พุ่งเข้ามา หยางเฉินก็จับแขนของหลงซานไว้

“กูเป็นคนของตระกูลเว่ย แกห้ามแตะต้องฉัน!”

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบนแขน หลงซานก็ตะโกนด้วยความกลัว

“แกร๊ก!”

“อ๊ากกก…..”

เสียงกระดูกหัก ยังมีเสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดของหลงซาน แทบจะดังขึ้นในเวลาเดียวกัน

แต่นี่เพียงแค่จุดเริ่มต้น!

ต่อจากนั้น เสียงกระดูกก็ดังติดต่อกันสามครั้ง ขาทั้งสองของหลงซานและแขนอีกข้างหนึ่ง ก็โดนหยางเฉินหักแล้ว

เสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดดังขึ้นทั่วทั้งคลังสินค้า ทุกคนก็มองดูฉากนี้ด้วยความสยดสยอง

สำหรับชายร่างใหญ่ยี่สิบคนที่หลงซานเพิ่งสั่งการให้ฆ่าหยางเฉินตาย ในเวลานี้ทั้งหมดก็หยุดอยู่ตรงที่ระยะห่างจากหยางเฉินสิบเมตร ไม่มีใครกล้าพุ่งเข้าไป

หลังจากที่เห็นความแข็งแกร่งและฝีมือของหยางเฉิน ยังมีใครกล้าลงมือกับเขาอีก?

หลงซานเพียงแค่ตบฉินต้าหย่งหนึ่งครั้ง เตะหนึ่งครั้ง หยางเฉินก็หักแขนขาของเขาแล้ว

นี่มันปีศาจชัดๆ!

ทั้งคลังสินค้า นอกเหนือจากเสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดของหลงซานแล้ว ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดอีก ทุกคนมองไปที่หยางเฉินด้วยความสยดสยอง

“จัดให้คนไปลำเลียงสินค้า!”

ในเวลานี้ หยางเฉินมองไปทางอู๋อวี่แล้วพูด

อู๋อวี่ถึงได้ดึงสติกลับมา รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และวิ่งไปจัดให้คนลำเลียงสินค้า

และหยางเฉินก็โทรหาหมายเลขหนึ่ง

“คุณหยาง คุณตั้งใจจะคืนหวงเหอบาธให้ผมแล้วใช่มั้ย?”

เว่ยเชินเพิ่งจะรับสาย ก็รีบถามอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่หวงเหอบาธตกไปอยู่ในมือของหยางเฉิน ก็ผ่านไปแล้วช่วงหนึ่ง แต่เป็นเวลานานหยางเฉินก็ไม่ยอมคืนหวงเหอบาธกลับมา

จนถึงวันนี้ เขาก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับตระกูล

หยางเฉินพูดอย่างเยือกเย็น: “หลงซานเป็นคนของแกใช่มั้ย?”

เขาจำได้อย่างชัดเจน ครั้งก่อนเว่ยเชินเตรียมจะเอาไดนาสตี้ คลับแลกหวงเหอบาธกับเขา

เว่ยเชินรู้สึกถึงน้ำเสียงที่ไม่ดีของหยางเฉิน รีบพูดอย่างรวดเร็ว: “เป็นคนของผม ไอ้สารเลวนี้ คงจะไม่ใช่ว่าทำให้คุณหยางขุ่นเคืองใจนะ?”

“ภายในยี่สิบนาที แกมารับคน ที่คลังสินค้าถนนเหยียนเหอที่นอกเมืองเหนือ”

ทันทีที่เสียงลดลง หยางเฉินก็วางสายทันที

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ ใบหน้าของเว่ยเชินเต็มไปด้วยความโกรธ: “หลงซาน เย็ดแมร่ง!”

เดิมทีเขาก็หนักใจเพราะเรื่องของหวงเหอบาธแล้ว คาดไม่ถึงหลงซานก็ไปหาเรื่องหยางเฉินอีก สิ่งนี้สำหรับเขา เทียบเท่ากับเกิดเรื่องร้ายซ้ำขึ้นมาอีกในขณะที่ยังเดือดร้อน เขาไม่ชักช้า รีบไปที่นอกเมืองเหนือ

อีกด้านหนึ่ง ฉินต้าหย่งขับรถมาถึงที่โรสการ์เด้นวิลล่าเขตแล้ว ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขวางไว้ ไม่มีบัตรผ่าน ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป

ฉินต้าหย่งทำได้เพียงโทรหาจ้าวหัว แต่เขาโทรไปหลายสาย จ้าวหัวก็ไม่รับ สิ่งนี้ทำให้เขาทั้งโกรธทั้งกังวล

ผ่านไปสิบนาที เขาโทรไปหลายร้อยสายแล้ว ในที่สุดจ้าวหัวก็รับสาย

“ประธานฉิน ผมไม่รับสายของคุณคงจะยุ่งอยู่ไม่ว่าง ถึงยังไงคุณก็เป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ ทำไมถึงไม่รู้แยกแยะขนาดนี้?”จ้าวหัวพูดอย่างไม่พอใจ

“จ้าวหัว ผมอยู่ที่หน้าประตูโรสการ์เด้นวิลล่าเขตแล้ว คุณรีบออกมาเถอะ!”

ฉินต้าหย่งไม่มีเวลาถือสากับเขา

“รอฉันทานอาหารแล้วค่อยว่ากัน!”

จ้าวหัวพูดจบก็วางสาย

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณไม่ว่างดังมาจากลำโพง ฉินต้าหย่งเต็มไปด้วยความโกรธ ต่อยลงไปที่พวงมาลัยหนึ่งหมัด กัดฟันพูด: “สารเลว!”

หลังจากรอไปแล้วครึ่งชั่วโมง จ้าวหัวถึงได้เดินออกมาอย่างเชื่องช้า