บทที่ 1831 นักสู้ผู้เย่อหยิ่ง

หยางเฉินในตอนนี้ยังคงฝึกอยู่ในห้อง กับเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกเขาไม่มีเวลามากพอที่จะไปสนใจ

ปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเหนือยอดเมฆาได้หายไปตั้งแต่ โยชิดะ โชมาถึงแล้ว

บนตัวของหยางเฉิน ได้มีรังสีที่ใกล้เคียงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้นยอดถูกปล่อยออกมา ถึงแม้จะยังไม่ใช่แดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้นจริงๆ แต่ศักยภาพนี้ มันได้เทียบเท่าผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้นไปแล้ว

ประเด็นคือ เมื่อเวลาผ่านไป ลมปราณวิถีบู๊ของเขายังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การจะบรรลุถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นต้นก็ไม่เป็นปัญหาแน่นอน

ในลานหน้าบ้านของยอดเมฆา ฟูจิวาระ ยูที่ถือดาบทาจิกำลังสู้กับไป๋หลี่จิงหวินที่ถือกิ่งไม้อย่างดุเดือด ทั้งคู่ต่างเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง แต่โยชิดะ โชกลับล่าถอยไปเรื่อยๆ ซึ่งไม่สามารถสู้ไป๋หลี่จิงหวินได้เลยเลย

“ติง!”

ไป๋หลี่จิงหวินพุ่งไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน สะบัดกิ่งไม้ในมือ กิ่งไม้ก็ได้ฟาดไปที่ดาบทาจิของโยชิดะ โช จนเกิดเสียงดังขึ้น

หลังจากการปะทะกัน คมดาบของดาบทาจิก็สะเทือนไปทีหนึ่ง แรงสะท้อนอันรุนแรงทำให้ดาบทาจิหลุดออกจากมือโยชิดะ โชเสียง “ตัง!” ดังขึ้น ดาบทาจิได้ร่วงลงพื้นไปแล้ว

สีหน้าของโยชิดะ โชเปลี่ยนไปทันที สำหรับนักสู้คนหนึ่ง ถ้าแม้แต่อาวุธของตนยังรักษาไว้ไม่ได้ งั้นผลแพ้ชนะก็ถูกตัดสินแล้ว

“ตุบ!”

กิ่งไม้ในมือไป๋หลี่จิงหวินได้ฟาดไปที่หน้าอกของ โยชิดะ โชอย่างแรง จนร่างของโยชิดะ โชกระเด็นออกไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง

จังหวะที่โยชิดะ โชกระแทกพื้น ร่างกายของไป๋หลี่จิงหวินกลายเป็นภาพซ้อน จนมาปรากฏอยู่ตรงหน้าโยชิดะ โชทันที กิ่งไม้ในมือจิ้มไปที่หว่างคิ้วของโยชิดะ โช ขอเพียงใช้แรงอีกนิด มันก็สามารถเจาะทะลุหัวของโยชิดะ โชได้แล้ว

โยชิดะ โชเบิกตาโต ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาแพ้แล้ว แพ้อย่างราบคาบ

ในครั้งนี้ เขาเป็นถึงตัวแทนของนักสู้ชาวซัน นำทีมผู้แข็งแกร่งชาวซันมาถึงเยี่ยนตู เพื่อท้ายดวลกับผู้แข็งแกร่งของจิ่วโจว แต่ว่าตอนนี้ แค่ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งของจิ่วโจวที่มาจากไหนไม่รู้ ก็สามารถเอาชนะเขาได้แล้ว

ถ้าไป๋หลี่จิงหวินคิดจะฆ่าเขาแค่ใช้แรงอีกนิด ก็สามารถฆ่าเขาได้แล้ว

“ออกมาได้แล้ว!”

ทันใดนั้นเอง ไป๋หลี่จิงหวินก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ

หลังจากที่สิ้นเสียง ชายวัยกลางคนที่ใส่ชุดต่อสู้สองคนก็ได้เดินออกมาจากในความมืด

พอเห็นสองคนนั้น โยชิดะ โชก็ขมวดคิ้วอย่างแรง เพราะคนที่มาไม่ใช่ใครอื่น ซึ่งก็คืออาโอกิ ยามาโตะแห่งตระกูลอาโอกิกับคามิชิโร กุนโตแห่งตระกูลยูอิจินั่นเอง

ทั้งสามต่างก็เป็นผู้แข็งแกร่งจากตระกูลบู๊ที่อยู่เบื้องหลังแชโบลที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามแห่งประเทศซัน ต่างคนนำทีมผู้แข็งแกร่งของตระกูลมาที่เยี่ยนตู

ภาพของโยชิดะ โชกำลังถูกไป๋หลี่จิงหยุนใช้กิ่งไม้จ่อไปที่หัว กลับถูกคามิชิโร กุนโตและอาโอกิ ยามาโตะเห็เข้า แค่คิดก็รู้ว่ามันน่าขายหน้าขนาดไหน

เพียงแต่ กคามิชิโร กุนโตและอาโอกิ ยามาโตะกลับไม่มีทีท่าว่าจะหัวเราะเยาะเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองต่างจ้องมองไป๋หลี่จิงหวินด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

พวกเขามาถึงตั้งนานแล้ว โดยแอบดูอยู่ในความมืดตลอด หลังจากที่ได้เห็นความแข็งแกร่งของไป๋หลี่จิงหวินกับตาพวกเขาก็รู้ในทันที พรุ่งนี้ถ้าคนที่เข้าต่อสู้เป็นไป๋หลี่จิงหวิน การที่ประเทศซันมาท้ายสู้กับผู้แข็งแกร่งของจิ่วโจว ผลลัพธ์มีเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือแพ้

“คุณคือคนจากตระกูลบู๊โบราณอย่างนั้นเหรอครับ?”

คามิชิโร กุนโตมองไปที่ไป๋หลี่จิงหวิน แล้วถามออกมาอย่างกะทันหัน

ไป่หลี่จิงหวินหันมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ให้โอกาสพวกแกครั้งหนึ่ง เข้ามาพร้อมกันเลย!”

การที่เป็นถึงผู้มีพรสวรรค์ของตระกูลไป๋หลี่ เขาจึงไม่มีทางเห็นผู้แข็งแกร่งของประเทศซันพวกนี้อยู่ในสายตาอยู่แล้วต่อให้เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาติสามคน เขาก็ไม่กลัว

สีหน้าของนักสู้ชาวซันทั้งสามต่างดูไม่ได้เลย สายตาที่ไป๋หลี่จิงหวินมองพวกเขา มันมีแต่การดูถูก