บทที่ 1869

ความขัดแย้งภายในสมาพันธ์บูโด

หนิงเทียนเหอ โกรธมากจนมองไปรอบ ๆ และถามว่า "พวกคุณรู้ไหมว่า ใครที่ เฉินยวี่ ต้องการฆ่า?"

ผู้อาวุโสสามคนที่ยังไม่รู้จริงเท็จ ตอนนี้กำลังมีสีหน้างุนงง

สายตาของพวกเขาหันไปทางทั้งสามร่างนอนอยู่บนพื้น

ในเวลานี้ ร่างกายของหม่าชาวมีออร่าที่มืดมนและทรงพลังแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง กำลังภายในของเขาไม่เสถียรอย่างมาก แต่กลับแข็งแกร่งอย่างยิ่ง และตอนนี้เขาก็กำลังพยายามจะลุกขึ้น

ส่วนอีกสองร่างนั้นค่อนข้างมีอายุ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส ลมหายใจของพวกเขาอ่อนแอมากและไม่มีแม้แต่กำลังจะลุกขึ้นมา ได้แน่นอนอยู่บนพื้นและหอบหายใจ

“รองหัวหน้าหนิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

นักบู๊แดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นกลางมองไปที่ หนิงเทียนเหอ และถาม

หนิงเทียนเหอ เล่าถึงตัวตนของหม่าชาวและสองพี่น้องตระกูลซ่งไปให้เขาฟัง หลังจากได้ยิน ผู้อาวุโสอีกสามคนที่ไม่รู้ความจริงต่างก็ประหลาดใจ

“ตอนนี้ พวกคุณรู้หรือยัง ว่าทำไมฉันถึงต้องการห้ามไม่ให้ เฉินยวี่ ฆ่าคน?”

หนิงเทียนเหอ เอ่ยยิ้มเยาะว่า "สามคนนี้เป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดกับหัวหน้าสมาคม โดยเฉพาะชายหนุ่มชื่อหม่าชาว เขามีความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกับหัวหน้าสมาคม อายุยังน้อยแต่กลับมีวิถีบู๊อยู่ในแดนเหนือมนุษย์ชั้นยอดขั้นห้า อีกทั้งยังระเบิดความแข็งแกร่งที่เทียบเท่าได้กับแดนเหนือมนุษย์ชั้นยอดขั้นเจ็ดออกมา”

“พรสวรรค์วิถีบู๊ของเขาไม่ได้น้อยไปกว่าหัวหน้าสมาคมสักเท่าไหร่ ในอนาคต เขาจะต้องเข้าร่วมกับสมาพันธ์อย่างแน่นอน แต่เฉินยวี่กลับต้องการจะฆ่าเขา พวกคุณไม่คิดว่าที่เฉินยวี่มันเกินไปหน่อยหรือ?”

เฉินยวี่กลับยังไม่แยแสและพูดอย่างเย็นชา "สมาพันธ์บูโดเพิ่งก่อตั้งขึ้นมา กำลังต้องการสร้างความน่ายำเกรง ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นสมาพันธ์บูโด ต่อให้พวกเขาเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของหยางเฉินก็ตาม พวกเขาก็ต้องตาย!”

ผู้อาวุโสอีกสามคนที่เหลือต่างก็ตื่นตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าทัศนคติของเฉินยวี่จะแข็งกร้าวขนาดนี้

เฉินยวี่ ยังพูดไม่จบ เขาพูดต่อ “นอกจากนี้ ฉันขอเสนอ ให้จัดตั้งหัวหน้าสมาคมคนใหม่ขึ้นมา!”

“เฉินยวี่!”

หนิงเทียนเหอ โกรธจัดทันที "นายคิดจะทำอะไรกันแน่?"

เฉินยวี่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เราทุกคนล้วนรู้ว่าหยางเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าเขาจะมีชีวิตรอดมาได้แต่นั่นก็คือปาฏิหาริย์ คิดจะให้เขาฟื้นคืนพลังได้ดังเดิม นี่แทบจะเป็นไปไม่ได้!”

“ฉันไม่ปฏิเสธว่าหยางเฉินได้ทุ่มเทและมีส่วนสำคัญอย่างมากต่อนักบู๊ในจิ่วโจว อย่างไรก็ตาม สมาพันธ์บูโดเป็นองค์กรอันดับหนึ่งในจิ่วโจว และเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดด้วย และจะเป็นองค์กรที่เชื่อมโยงวิถีบู๊เข้ากับโลกฆราวาส จะให้คนพิการคนหนึ่งมาเป็นหัวหน้าของสมาพันธ์ก็คงจะไม่ได้ใช่ไหม?”

“ดังนั้นฉันขอเสนอให้ปลดหยางเฉินออกจากตำแหน่งหัวหน้าสมาคมซะ!”

หนิงเทียนเหอ โกรธแล้วจริงๆ ออร่าบู๊ที่ของแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นกลางแผ่ซ่านออกมาจากภายในร่างของเขา เขาจ้องไปที่ เฉินยวี่ และพูดพร้อมกับกัดฟัน "เฉินยวี่เอ๋ย เฉินยวี่ ฉันดูถูกนายไปหน่อยจริงๆ นายไม่พอใจกับการจัดการของรองหัวหน้าตู้มาโดยตลอด วันนี้รองหัวหน้าตู้ก็ไม่ได้อยู่ในสมาพันธ์บูโด ดังนั้นนายเลยคิดจะฉวยโอกาสนี้มาล้มล้างหัวหน้าสมาคม"

“ถ้าฉันจำไม่ผิด นายไม่เพียงแค่ต้องการปลดหัวหน้าสมาคมเท่านั้น แต่ยังคิดจะกำจัดรองหัวหน้าตู้ไปด้วยสินะ?”

ใบหน้าของ เฉินยวี่ เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงครู่เดียวจากนั้นก็กลับมาเป็นปกติ สีหน้าของเขาปราศจากการเกรงกลัวและจ้องไปที่ หนิงเทียนเหอ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หนิงเทียนเหอ นายอย่าเอาความคิดคนต่ำมาตัดสินผู้มีคุณธรรม ฉันก็แค่คิดว่าหยางเฉินกลายเป็นคนพิการไปแล้ว และไม่มีคุณสมบัติที่จะทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสมาคมต่อไป"

พูดจบ เขาก็มองไปที่ผู้อาวุโสแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นกลางคนหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า "ผู้อาวุโส ผมกลับคิดว่าคุณต่างหากที่เป็นคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าสมาคมสมาพันธ์บูโด "

“คุณอยู่ไม่ไกลจากแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นปลายอีกไม่ไกลแล้วใช่ไหม?”

ผู้อาวุโสว่านยิ้มๆ และไม่ได้ตอบกลับ เฉินยวี่ แต่เขามองไปที่หนิงเทียนเหอ และพูดว่า "รองหัวหน้าหนิงฉันคิดว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสเฉินกล่าวมีเหตุผล หยางเฉินมีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อสมาพันธ์บูโด แต่สงครามใหญ่ครั้งนี้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ต่อให้รักษาหายแล้ว แดนบูโดของเขาก็จะต้องลดลงอย่างมากจนอาจถึงขั้นกลายเป็นคนพิการคนหนึ่ง”

“ถ้าคนพิการคนหนึ่งมาเป็นหัวหน้าของสมาพันธ์บูโด อย่างนั้น สมาพันธ์บูโดก็จะกลายเป็นที่หัวเราะเยาะของจิ่วโจวทั้งหมดและอาจถึงขั้นถูกเยาะเย้ยจากกองกำลังต่างชาติเหล่านั้น”