บทที่ 1884

รอฉันที่บ้าน

หลังจากออกจากสำนักงานใหญ่ของสมาพันธ์บูโดแล้ว หยางเฉินก็กลับไปยังยอดเมฆาพร้อมหม่าชาวและสองพี่น้องตระกูลซ่ง

การกลับมาของหยางเฉินทำให้ทุกคนมีความสุขมาก เมื่อสามวันก่อนหลังจากสิ้นสุดการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายของหยางเฉินและทิคาโนะ ทาเคชิเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และคนเหล่านี้ที่ใกล้ชิดกับหยางเฉินก็กังวลมาเป็นเวลาสามวันแล้วเช่นกัน

“เสียวหว่าน ฉันไม่เป็นไรจริงๆ เธอวางใจได้”

หยางเฉินมองไปที่เฝิงเสียวหว่านซึ่งกำลังตรวจสอบร่างกายของตนและกล่าวว่า "เธอช่วยตรวจสอบร่างของผู้อาวุโสด้านซ้ายและขวาทั้งสองก่อนเถอะ พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส"

สองพี่น้องตระกูลซ่งเกือบถูกฆ่าตายในสำนักงานใหญ่ของสมาพันธ์บูโด กล่าวคือพวกเขาอ่อนแอเกินไป ดีที่ไม่มีใครเล็งเป้ามาเล่นงาน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงตายไปแล้ว

เฝิงเสียวหว่านไม่สนใจหยางเฉิน หลังจากตรวจสอบหยางเฉินอย่างละเอียดแล้วเธอก็โล่งใจในที่สุด

เฝิงเสียวหว่านถามทันที “พี่หยาง คุณรู้สึกบ้างไหมว่าหลังจากการพัฒนาแดนบูโดของคุณในครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของคุณออกจะเพิ่มขึ้นมากไปหน่อย?”

หยางเฉินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมีความคิดแบบนี้มาก่อน แต่มาตอนนี้ หลังจากฟังคำพูดของเฝิงเสียวหว่าน เขาก็รู้สึกว่ามันดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง

ยิ่งมีพลังแข็งแกร่ง ก็จะยิ่งเป็นการยากที่จะข้ามแดนไปฆ่าศัตรู โดยเฉพาะอย่ายิ่งเมื่อแดนบูโดมาถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นก็ยิ่งยากที่จะข้ามแดนบูโดเพื่อฆ่าศัตรู

ตอนนี้เขาอยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง สามารถระเบิดพลังแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายได้ก็น่าจะเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว แต่ว่า อาศัยความช่วยเหลือของของอาถรรพ์อย่างมีดโลหิต เขากลับสามารถฆ่าไป๋หลี่ซวน ที่มีความแข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายได้อย่างง่ายดาย

ท้ายที่สุด ไป๋หลี่ซวน ก็มาจากตระกูลบู๊โบราณ แต่เดิมก็มีพลังต่อสู้ที่แย่มาก มีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายทั่วไปในโลกฆราวาสน้อยคนนักที่จะสามารถต่อกรกับเขาได้

อย่างไรก็ตาม ไป๋หลี่ซวน กลับถูกเขาฆ่าอย่างง่ายดาย

อย่างนั้นก็เท่ากับว่า เขาในตอนนี้ หากระเบิดพลังออกมาทั้งหมด ก็เท่ากับสามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นยอดได้?

หากเป็นแบบนั้นจริงๆ เมื่อแดนบูโดของเขาเข้าสู่แดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายเมื่อไหร่ ตนก็เท่ากับไร้ศัตรูในแดนเหนือมนุษย์ลงไปแล้วไม่ใช่หรือ?

ก็เหมือนที่เฝิงเสียวหว่านเอ่ยถาม หลังจากทะลวงแดนบูโดในครั้งนี้ไปแล้ว ประสิทธิภาพการต่อสู้ของหยางเฉินเพิ่มขึ้นมากเกินไปอยู่บ้าง

หยางเฉินเอ่ยถาม “เสียวหว่าน เธอรู้ไหมว่านี่คือสถานการณ์อะไร?”

เฝิงเสียวหว่านกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งมากในจุดตันเถียนของคุณ และก็แน่ใจมากว่าก่อนหน้านี้จุดตันเถียนของคุณไม่มีพลังนี้ ดังนั้น พลังนี้ เป็นพลังที่ได้มาหลังจากที่คุณทะลวงขั้นขึ้นไปในครั้งนี้"

“ในตอนนี้ ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่าพลังนี้เป็นอันตรายต่อร่างกายของคุณหรือไม่ แต่คุณก็ควรระวังเอาไว้ ถ้าร่างกายรู้สึกไม่สบายขึ้นมา ต้องรีบบอกฉันทันที”

หยางเฉินตกใจมาก ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของเฝิงเสียวหว่าน เขาก็คงจะไม่รู้จริงๆ ว่ามีพลังมหาศาลในจุดตันเถียนของเขาเอง

หรือว่า จะเป็นยาที่ฉินยีป้อนให้เขา?

ก่อนหน้านี้หยางเฉินหมดสติไปเนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อฟื้นคืนสติในภายหลัง แต่เขาก็ยังไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ หลังจากที่ฉินยีป้อนยาให้ เขาที่อยู่ในอาการหมดสติกลับสามารถทะลวงแดนบูโดและฟื้นขึ้นมา

การทะลวงแดนในครั้งนี้ง่ายกว่าครั้งก่อนมาก ทุกอย่างล้วนไม่ปกติอย่างยิ่ง

หยางเฉินพูดอย่างจริงจัง "ไม่ต้องกังวล ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะบอกเธอในทันที"

เมื่อเห็นคำสัญญาของหยางเฉิน เฝิงเสียวหว่านก็ค่อยวิ่งไปรักษาคนอื่นๆ

อันดับแรก เธอตรวจร่างกายของสองพี่น้องตระกูลซ่ง ทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสภายใน แม้แต่เฝิงเสียวหว่านก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาฟื้นตัวได้ในเวลาอันสั้น ดังนั้นจึงได้แต่ต้องรักษาตัวอีกระยะหนึ่งเท่านั้น

สุดท้ายก็คือตรวจดูหม่าชาว

ไม่นานนัก ใบหน้าของเฝิงเสียวหว่านก็เคร่งขรึมอย่างมาก อ้ายหลินเองก็กังวลขึ้นมาทันที เธอติดตามเฝิงเสียวหว่านมาเป็นเวลานาน ดังนั้นจึงเข้าใจทุกการแสดงออกของเฝิงเสียวหว่าน

หยางเฉินเองก็กังวลเกี่ยวกับหม่าชาวเช่นกัน

การตรวจดูครั้งนี้ผ่านไปถึงห้านาทีเต็มๆ ก่อนจะหยุดลง