บทที่ 1889 อยากพังม่านพลัง

“นี่เป็นไปได้ยังไง?”

รู้สึกถึงลักษณะพลังอันยิ่งใหญ่ที่ระเบิดออกบนตัวหยางเฉิน ซือคงท่าทางตกใจ

“วิญญาณของเทพมารถูกเขาระงับลงไปแล้ว ทำไมเขาถึงยังระเบิดความสามารถที่เทียบเท่าแดนนภาขั้นสองชั้นต้นออกมาได้อีก?”

“หรือว่า เขาสามารถยืมพลังของวิญญาณเทพมารมาต่อสู้ได้แล้ว?”

......

ผู้แข็งแกร่งพันธมิตรพิทักษ์กลุ่มหนึ่ง สีหน้าดูตกใจเต็มที่

เวลานี้ หม่าชาวเพราะไม่มีทางแบกรับความกดดันมหาศาลภายในค่ายกลสังหารวิญญาณไหว หมดสติไปแล้ว

ทันใดนั้นหยางเฉินมองทางลี่เฉิน เอ่ยปากบอกว่า “ขอให้ท่านผู้อาวุโสพาหม่าชาวออกไปจากค่ายกลสังหารวิญญาณด้วยครับ เรื่องที่เหลือ ให้ผมจัดการก็พอครับ!”

ในขณะเดียวกัน คำพูดพวกนี้ถือว่าพูดกับตู้ป๋อด้วย

ลี่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดไร้สาระมากมายสักคำเดียว อุ้มหม่าชาวขึ้นแล้วออกไปจากค่ายกลสังหารวิญญาณ

ตู้ป๋อมองทางหยางเฉินด้วยท่าทางกังวลแล้วพูดว่า “พวกเราอยู่ในค่ายกลสังหารวิญญาณสามารถลดแรงกดดันที่นายต้องแบกรับลงได้มาก”

มุมปากหยางเฉินวาดเส้นโค้งที่เยาะเย้ยขึ้น พูดอย่างเย็นชาว่า “ค่ายกลสังหารวิญญาณกระจอกๆ คิดจะมากำจัดผม?”

เวลานี้ การกระทำแต่ละอย่าง คำพูดแต่ละคำของเขา ล้วนเหมือนเทพมารฟื้นคืนชีพ

“ระวังตัวด้วย!”

ตู้ป๋อไม่พูดมากอีก หมุนตัวแล้วออกไปจากค่ายกลสังหารวิญญาณ

ทันใดนั้น ภายในค่ายกลสังหารวิญญาณก็เหลือแค่หยางเฉินแล้ว

ผู้แข็งแกร่งแดนนภาของพันธมิตรพิทักษ์กลุ่มหนึ่ง ใบหน้าเผยแววความเคร่งเครียดกันหมด หยางเฉินในตอนนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ทรงพลังมาก

ซือคงจ้องหยางเฉินตาไม่กะพริบแล้วบอกว่า “ฉันไม่สนว่านายเป็นเทพมาร หรือว่าหยางเฉินกันแน่ วันนี้ ต้องตายแบบไม่ต้องสงสัย!”

เสียงพูดจบลง ทันใดนั้นซือคงควงดาบยาวของอาถรรพ์ในมือขึ้น ตะโกนเสียงดัง “ฟันให้ฉัน!”

ทันใดนั้น เงาลวงดาบอาถรรพ์ขนาดใหญ่เล่มหนึ่ง โบกตามขึ้นมาด้วยกันกับดาบอาถรรพ์ที่ซือคงควงขึ้น ชั่วขณะหนึ่ง ตกลงไปในค่ายกลสังหารวิญญาณอย่างรุนแรง

หยางเฉินเงยหน้า มองเงาลวงดาบอาถรรพ์ที่กำลังตกลงมายังตนเอง โล่ล่องหน ปรากฏอยู่ท้องฟ้าเหนือศีรษะของเขาแล้ว

“ฉิ้ง!”

เงาลวงของอาถรรพ์สองชิ้นปะทะเข้าด้วยกัน ของอาถรรพ์ที่ราวกับของจริงปะทะเข้าด้วยกันแล้ว เกิดเสียงกระแทกอันดังกังวานออกมา

“ตูมๆๆ!”

วินาทีต่อมา เงาลวงของอาถรรพ์สองชิ้นระเบิดออกโดยตรง กลายเป็นไอทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว แผ่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ

ชั่วพริบตาเดียว ทุกอย่างภายในรัศมีร้อยเมตร ที่อยู่ในไอทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวนี้ กลายเป็นฝุ่นหมดแล้ว

นอกจากซือคงแล้ว ผู้แข็งแกร่งแดนนภาของพันธมิตรพิทักษ์คนอื่นๆ ทั้งหมดพ่นเลือดสดออกมา แต่ละคนหน้าตาดูซีดเซียวกันเต็มที่ ร่างกายถอยไปด้านหลังกันหลายก้าว

ถึงแม้จะเป็นซือคง ก็สีหน้าซีดเซียวเหมือนกัน ฝืนกลั้นไม่ให้ตนเองพ่นเลือดที่ทะลักขึ้นมาถึงคอหอยออกมา

หยางเฉินเลือดอาบไปทั้งตัว บนร่างกายแตกระแหงเต็มไปหมด แพร่กระจายอานุภาพมารที่ยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบออกมา

ผมยาวของเขาพลิ้วไสวตามลม ยืนอยู่ภายในค่ายกลสังหารวิญญาณอย่างมั่นคง ราวกับเป็นเทพมารตัวจริงที่มาจากสมัยดึกดำบรรพ์

สีหน้าของซือคงดูแย่ถึงขีดสุด เขารู้ว่า วันนี้อยากจะฆ่าหยางเฉินทิ้ง โดยพื้นฐานไม่มีความหวังใดๆ

แม้แต่เขาก็คิดไม่ออกว่า ทั้งที่ร่างกายหยางเฉินเพียงแค่เพิ่งฝ่าฟันภัยพิบัติสวรรค์มาเอง ส่วนแดนบูโด ยังคงเป็นชั้นยอดที่ต่ำกว่าแดนนภา ทำไมถึงระเบิดความสามารถที่เทียบเท่าแดนนภาขั้นสองชั้นต้นออกมาได้?

ความสามารถแบบนี้ มีเพียงเทพมารที่ยึดครองร่างกายหยางเฉินไว้ ถึงจะครอบครองไว้ได้

แต่ว่า เมื่อสักครู่วิญญาณของเทพมารถูกวิญญาณของหยางเฉินระงับลงไปแล้ว ไม่เช่นนั้น หม่าชาวคงตายอยู่ในมือของเทพมารแล้ว

ดังนั้น คนตรงหน้านี้ ไม่ใช่เทพมาร ก็คือตัวหยางเฉินเอง

“สรุปนายเป็นใครกันแน่?”

ซือคงถามแบบกัดฟันแน่นทันที

ปัจจุบันนี้ เขาไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่า ทำไมหยางเฉินถึงครอบครองความสามารถที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไว้ได้

แสงหนาวเย็นในสายตาหยางเฉินระยิบระยับ จ้องซือคงอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ฉันคือนักบูโดของโลกทั่วไปคนหนึ่ง!”