บทที่ 1907 การสืบทอดของเทพนักบู๊

หลังจากที่ได้รู้อดีตของตู้จ้ง หยางเฉินถึงได้รู้ความบาดหมางระหว่างเขากับตู้ป๋อ ก็อย่างที่ตู้จ้งว่า ถ้าตอนนั้นเขายืนอยู่ในจุดเดียวกับตู้ป๋อ เขาก็จะเลือกแบบเดียวกับตู้ป๋อเหมือนกัน

เพียงแต่ การเลือกแบบนี้ มันก็เป็นเหตุให้ภรรยาอันเป็นที่รักของตู้จ้งต้องตายไปเหมือนกัน

หยางเฉินหันมองตู้จ้ง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “แต่สุดท้าย คุณก็ยังทำเพื่อผม ผิดคำสาบานของตัวเอง ต้องขอโทษจริงๆ ครับ!”

ตู้จ้งส่ายหน้า จู่ๆ ก็มองหยางเฉินด้วยสายตาที่เร่าร้อน แล้วพูดด้วยสีหน้าที่คาดหวังว่า “เพราะได้พบกับคุณ จึงทำให้ผมมองเห็นความหวังที่จะได้แก้แค้น”

“พูดตรงๆ การที่ครั้งนี้ผมเหยียบย่ำมาที่สำนักบู๊

เพื่อตามหายาที่สามารถช่วยชีวิตคุณได้นั้น ก็เพราะความหวังที่จะช่วยคุณให้หายดีกลับมา ผมในตอนนี้ ก็แค่แดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นปลายเท่านั้น ถ้าคิดจะแก้แค้น มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย”

“ดังนั้น ผมอยากขอร้องคุณให้แก้แค้นให้ผม จากนี้ชีวิตของตู้จ้งคนนี้ เป็นของคุณ!”

พูดจบ ตู้จ้งก็คุกเข่าทั้งสองข้างลงพื้น

เสียง “ตุบ” ดังขึ้น ราวกับพื้นดินกำลังสะเทือน

ดวงตาของตู้จ้งแดงก่ำ จ้องมองไปที่หยางเฉินแล้วพูดว่า “คุณหยาง ขอให้คุณช่วยแก้แค้นให้ผมด้วย!”

พอเห็นอย่างนั้น หยางเฉินก็ถึงกับงง รีบก้าวไปข้างหน้า แล้วพยุงตู้จ้งขึ้นมาจากพื้น

หยางเฉินพูดว่า “ท่านตู้ คุณอย่าทำแบบนี้ ถึงจะให้ผมช่วยแก้แค้น ก็ควรบอกรายละเอียดของศัตรูให้ผมหน่อยจริงมั้ย?”

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกับตู้จ้ง หยางเฉินก็รู้แล้วว่าหยางเฉินเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ

ถึงตู้จ้งจะหวังให้รักษาหยางเฉินจนหาย จากนั้นก็ใช้บุญคุณครั้งนี้ของหยางเฉินให้ช่วยแก้แค้น แต่หยางเฉินก็รู้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะตู้จ้งไม่มีทางเลือก แล้วจะใช้วิธีแบบนี้มาขอร้องเขาได้ยังไง?

พอตู้จ้งได้ยินที่หยางเฉินพูด ก็ทำให้ตื้นตัน “คุณรับปากแล้วเหรอ?”

หยางเฉินพูดอย่างจนใจว่า “ขอแค่ผมทำได้ ผมก็จะช่วยแก้แค้นให้คุณแน่นอนครับ!”

เขาพูดอย่างแน่วแน่ มันก็ถือเป็นการทำให้ตู้จ้งมั่นใจเหมือนกัน

ตู้จ้งไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป และได้ร้องไห้ฟูมฟายออกมา “เมียจ๋า เธอได้ยินรึยัง? คุณหยางรับปากที่จะช่วยแก้แค้นให้เธอแล้ว วิญญาณของเธอที่อยู่บนสวรรค์ ต้องช่วยคุ้มครองคุณหยางให้ดีนะ!”

หลังจากที่ร้องไห้เสร็จ ตู้จ้งก็เริ่มบอกรายละเอียดของศัตรูให้หยางเฉินฟัง

“ภูเขาวมารเมื่อสามสิบปีก่อน ยังไม่มีกองกำลังผู้ยิ่งใหญ่ทั้งห้าแห่งภูเขาวมาร แต่มีแค่สามกองกำลังเท่านั้น นอกจากสำนักบู๊

กับกามิ กาโสะแล้ว ยังมีอีกหนึ่งกองกำลังที่เรียกว่าหุบเขาสายฟ้า”

“หุบเขาสายฟ้าต้องการที่จะควบคุมความยิ่งใหญ่ของสำนักบู๊

ก็ได้จ้างนักฆ่ามาจับตัวภรรยาของผมไป เพื่อบังคับให้สำนักบู๊

ยกเลิกการเปิดหอบรรพบุรุษในปีนั้น”

“หลังจากที่ผมรู้ตัวคนร้าย ก็เคยคิดที่จะไปสู้ตายกับหุบเขาสายฟ้าอยู่หลายครั้ง แต่ด้วยความที่ตัวเองอ่อนแอเกินไป ต่อให้ไปที่หุบเขาสายฟ้า ก็มีแต่จะไปตาย”

“ว่าแล้ว ผมก็ออกจากสำนักบู๊

แล้วเริ่มฝึกวิชาคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง ถึงผมจะพยายามอย่างหนักแล้วก็ตาม แต่พรสวรรค์มันก็จำกัด สุดท้ายจนอายุปูนนี้ ก็ยังบรรลุถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าไม่ได้ จากสภาพของผมตอนนี้ ถ้าชาตินี้คิดจะแก้แค้น คงไม่มีหวังแล้ว”