บทที่ 1947 นี่คือการลงมืออย่างโหดเหี้ยม

หลังจากที่ตู้เค่อล้มลงกับพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้น หมัดขวาของเขาเต็มไปด้วยเลือด และพังจนไม่รู้จะพังยังไงแล้ว

"อ๊าก...มือผม...มือของผมหักแล้ว..."

ตู้เค่อคร่ำครวญอย่างทรมาน และเสียงก็ดังก้องไปทั่วเวทีการแข่งขันของสำนักบู๊

กลุ่มนักบูโดในนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงกลางเวทีในเวลานี้นั้น ก็คือหยางเฉิน ซึ่งดูแล้วยังเด็กมาก ชกหมัดเพียงครั้งเดียว ก็ชกจนตู้เค่อบินออกไปไกล

จินฮุยยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขารู้ดีว่า การโจมตีของตู้เค่อนั้นรุนแรงแค่ไหน และไม่มีโอกาสหลบเลี่ยงด้วยซ้ำ แต่เขาคิดไม่ถึงว่า หยางเฉินจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และขัดขวางการโจมตีของ ตู้เค่อไว้

นี่ก็หมายความว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา มีกำลังพอที่จะเอาชนะผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นปลายแล้วหรือ?

“คุณหยาง!”

ในเวลานี้ ตู้จ้งดึงสติกลับมาได้แล้ว และอุทานออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ตู่ป๋อก็ค่อยๆดึงสติกลับมา มองหยางเฉินด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า“ในที่สุดคุณก็กลับมาที่สำนักบู๊แล้ว ถ้าคุณยังไม่กลับมาอีก สิทธิ์ของคุณก็จะถูกยกเลิกแล้ว”

หยางเฉินมองไปที่ตู้ป๋อด้วยความรู้สึกผิด และพูดว่า"ขอโทษครับ ผมมาสายแล้ว!"

ตู้ป๋อหัวเราะในทันที“มาได้ทันเวลาพอดี!”

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่ตู้ชีที่กำลังโกรธอย่างมีความหมาย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า“ลุงเจ็ด การเดิมพันระหว่างเรา จบลงแล้วใช่ไหม?”

ตู้ชีไม่ได้ตอบตู้ป๋อ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หยางเฉิน และมีเจตนาฆ่าที่รุนแรงในดวงตาของเขา

ออร่าบูโดที่น่าสะพรึงกลัวได้แพร่กระจายไปยังหยางเฉิน

ในพริบตา หยางเฉินรู้สึกเหมือนกำลังถูกภูเขากดทับ

หยางเฉินก็ไม่ยอมอ่อนข้อ สบตากับฝ่ายตรงข้าม และไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันของบูโดของอีกฝ่ายเลย

ตู้ชีตะโกนเสียงดัง“ในเมื่อคุณเข้าร่วมสำนักบู๊ งั้นก็ถือว่าเป็นสมาชิกของสำนักบู๊แล้ว ปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมสำนัก คุณกลับลอบโจมตี และยังลงมืออย่างโหดเหี้ยม คุณยอมรับผิดหรือยัง?”

หยางเฉินเยาะเย้ย“ลงโทษ?ผมผิดอะไร?ผมลอบโจมตียังไง?”

ตู้ป๋อพูดอย่างโกรธเคือง“ตู้ชี อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไปนะ!เมื่อกี้นี้ ตอนที่ตู้เค่อลงมือกับจินฮุยอย่างโหดเหี้ยม ทำไมคุณถึงไม่ออกมาหยุดเขาล่ะ?ยังจำได้ไหมว่าเมื่อกี้คุณตอบผมอย่างไร?คุณบอกว่า เป็นเพราะตู้เค่อได้เปรียบในแดนบูโด ตามกฎของการแข่งขัน ไม่ก็ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมแพ้ หรือไม่ก็ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสู้จนอีกฝ่ายแพ้ จินฮุยไม่แพ้ ดังนั้นตู้เค่อจึงสามารถต่อสู้ต่อไปได้"

“ตอนนี้ คุณหยางแค่โจมตีแบบธรรมดา ก็ทำลายมือของตู้เค่อ นี้ก็ถือเป็นการโจมตีเพื่อนร่วมสำนักอย่างโหดเหี้ยมงั้นหรือ?”

ตู้จ้งก็พูดอย่างโกรธเคือง“ไอ้แก่ แพ้ก็คือแพ้ พูดอะไรเยอะแยะ?นี่คุณจะไม่ยอมรับการเดิมพันของเมื่อกี้หรือ?”

ตู้ชีสูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความโกรธของเขา

มองดูหลานชายคนโตของเขาถูกคนอื่นทำลายมือไปข้างหนึ่ง สำหรับเขา มันเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง

ใบหน้าของตู้เค่อเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่บิดเบี้ยว เขากัดฟันและพูดว่า“คุณปู่ ฆ่าเขาซะ!”

ตอนที่ตู้ชีมองไปที่หยางเฉิน ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า

เขาปล่อยออร่าความกดดันของบูโดบนร่างกายไปทางหยางเฉิน จินฮุยซึ่งยืนอยู่ข้างๆหยางเฉิน รู้สึกได้ถึงพลังกดดันที่หลงเหลืออยู่ ที่ตู้ชีปลดปล่อยไปทางหยางเฉิน ซึ่งทำให้เขาทนไม่ไหวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม หยางเฉินยังคงนิ่งราวกับระฆัง เหมือนไม่ได้รับผลกระทบอะไร

“ตู้ชี คุณต้องการทำอะไร?”

ตู้ป๋อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าของตู้ชีที่มีต่อหยางเฉิน ก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง และลุกขึ้นยืนทันที ออร่าบูโดบนตัวเขา ก็ปลดปล่อยออกมาและมุ่งไปทางตู้ชี

ในขณะนี้ ทั้งสำนักบู๊ เต็มไปด้วยความกดดันของบูโดที่น่าสะพรึงกลัว เพียงแค่ความกดดัน ก็ทำให้นักบูโดจำนวนมากรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างหาที่เปรียบมิได้ ราวกับวันสิ้นโลก

ในทางกลับกัน ลมหายใจของหยางเฉินมั่นคง คนที่ไม่รู้ อาจคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดา