บทที่ 1952 จุดจบ

หลังจากที่ตู้ป๋อจ้องมองหยางเฉินอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าในที่สุด“เอาล่ะ ในเมื่อคุณต้องการจะสู้ ก็ไปสู้เถอะ!”

“อย่างไรก็ตาม คุณคิดให้ดีนะ แม้ว่าความแข็งแกร่งของตู้ชีจะยังไม่ถึงแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากแดนนี้แล้ว หากช่องว่างระหว่างคุณกับเขามากเกินไป เมื่อเขาต้องการจะฆ่าคุณ แม้ว่าผมต้องการช่วยคุณ ก็ไม่ทัน”

หยางเฉินพยักหน้าโดยไม่ลังเล“ผมคิดดีแล้ว ผู้อาวุโสไม่ต้องเป็นห่วง!”

"โอเค!"

เมื่อตู้ป๋อเห็นหยางเฉินพูดเช่นนี้ เขาก็ไม่ห้ามเขาอีกต่อไป และออร่าบูโดในร่างกายก็ค่อยๆหายไป แต่เขายังคงถือปืนเทพบู๊ไว้แน่น และไม่มีท่าทีที่จะเก็บมัน

ในเวลานี้ ระหว่างหยางเฉินและตู้ชี ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป ทั้งสองยืนตรงข้ามกัน จ้องมองกันและกัน

จิตแห่งการต่อสู้ของตู้ชีพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายของเขา และออร่าบูโดอันทรงพลังของเขาทำให้ทั้งสำนักบู๊สู้รู้สึกหายใจไม่ออก

หยางเฉินยืนนิ่งราวกับระฆัง ถือมีดโลหิตไว้ในมือ สายเลือดคลั่งถูกปลุก เขตแดนวิถีมารก็ถูกปลดปล่อยออกมา และพลังปกป้องก็ถูกปลุกเช่นกัน

พูดได้เลยว่า หยางเฉินในตอนนี้ เกือบจะอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว

ออร่าบูโดที่ปล่อยออกมาจากร่างกายของเขา ไม่ได้อ่อนแอกว่าตู้ชีมากนัก แข็งแกร่งพอๆกัน แม้แต่ผู้แข็งแกร่งกึ่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันจากร่างกายของหยางเฉิน

“ทรงพลังจริงๆ!”

“คิดไม่ถึงเลยว่า หยางเฉินที่อายุน้อยขนาดนี้ ก็สามารถแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ถ้าให้เวลาเขาอีกสองสามปี แล้วเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน?”

“ผมมีความรู้สึกว่า ภายในสามสิบปี แดนบูโดของเขาจะก้าวเข้าสู่แดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น”

……

กลุ่มผู้แข็งแกร่งของสำนักบู๊ หลังจากรู้สึกถึงออร่าบูโดทรงพลังที่หยางเฉินปล่อยออกมา ต่างก็วิจารณ์กัน

“อาจารย์ ท่านแน่ใจไหม ว่าพี่เฉินจะไม่เป็นอะไร?”

หม่าชาวดูกังวล มองไปที่ลี่เฉินและถาม

ลี่เฉินทำหน้าหมดหนทาง เขาจำไม่ได้แล้วว่า นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่หม่าชาวถามคำถามนี้

หม่าชาวดีทุกอย่าง แต่เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหยางเฉิน ก็จะวู่วาม

ลี่เฉินเอ่ยปากแล้วพูดว่า"ผมบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร เขาก็จะไม่เป็นอะไร แน่นอนว่า ที่ผมบอกว่าไม่เป็นอะไรนั้น หมายความว่าเขาจะไม่ตาย แต่จะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือไม่นั้น ผมไม่รู้ คงต้องรอดูหยางเฉินจะต่อสู้ยังไง"

“คู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมาก แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่เพิ่งเข้าสู่แดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น คาดว่าความแข็งแกร่งก็น่าจะประมาณนี้”

ใบหน้าของหม่าชาวเต็มไปด้วยความกังวล กำหมัดแน่นเพราะความกังวลใจ

หม่าชาวมองไปที่ลี่เฉิน และกล่าวอย่างอ้อนวอนว่า”ถ้าพี่เฉินตกอยู่ในอันตราย รบกวนท่านอาจารย์ออกไปช่วยเขาด้วยนะ”

ลี่เฉินพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้“ได้ ผมรับปาก!”

ในขณะนี้ หยางเฉินและตู้ชีที่ยืนอยู่กลางเวทีการแข่งขัน ทั้งคู่ขยับพร้อมกัน

"ปัง!"

วินาทีถัดมา เสียงชนกันก็ดังขึ้น

“บูมบูมบูม!”

แผ่นดินก็สั่นสะเทือนในทันที รอบๆบริเวณพื้นที่เท้าของพวกเขาลงจอด จะมีรอยแตกนับไม่ถ้วนกระจายไปทั่ว ราวกับใยแมงมุม

กระจกที่อาคารใกล้เคียงก็แตกเป็นเสี่ยงๆ และฝุ่นก็ลอยไปรอบๆ

กลุ่มผู้แข็งแกร่งชั้นนำของสำนักบู๊ ลงมืออย่างรวดเร็ว รีบระงับออร่าบูโดอันทรงพลังที่ระเบิดจากการปะทะกันระหว่างหยางเฉินและตู้ชี

ดีที่ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดและกึ่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นมีเยอะ มิฉะนั้น คงไม่สามารถระงับออร่าบูโดของหยางเฉินและตู้ชีไว้ได้

“คุณมีความสามารถแค่นี้หรือ?ช่างน่าผิดหวังจริงๆ”

ตู้ชีดูหยิ่งผยอง จ้องไปที่หยางเฉินอย่างเย็นชาและกล่าว

เมื่อกี้ที่ปะทะกัน หยางเฉินถอยหลังไปห้าก้าว ส่วนตู้ชีไม่ได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

แค่กระบวนท่าเพียงครั้งเดียว ใครเก่งกว่าก็รู้ได้ในทันที

แขนของหยางเฉินสั่น และมีเลือดไหลออกจากแขนของเขา ไหลลงมาที่แขน ไปทางมีดโลหิต และไหลจากมีดโลหิต หยดลงบนพื้นในที่สุด

"หึ!"