บทที่ 1962 ไม่เข้าสู่แดนนภา

อิงเทียนสิงถูกตู้ป๋อขับไล่และเกือบจะถูกยิงโดยปืนเทพบู๊ทำให้เขาโกรธทันที "ตู้ป๋อ นายบ้าไปแล้วเหรอ?"

ตู้ป๋อขี้เกียจจะพูดเรื่องไร้สาระและไม่เต็มใจที่จะตอบคำถามของอิงเทียนสิง เขาขยับเท้าและพุ่งไปที่อิงเทียนสิงอีกครั้ง

ตู้ป๋อผู้ซึ่งในมือมีปืนเทพบู๊ ดูราวกับเทพสงครามแดนและทรงพลังอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นตู้ป๋อวิ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง อิงเทียนสิงก็โมโห แต่กลับไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของตู้ป๋อที่จะต่อสู้กับเขาได้ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้

เหรินจิงหลุนที่แต่เดิมคิดจะดึงอิงเทียนสิงมาสู้กับตู้ป๋อ เวลานี้กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนดูละคร อีกทั้งยังไม่คิดจะช่วยอิงเทียนสิงสักนิด

"ปัง ปัง ปัง!"

ปืนเทพบู๊ตกลงมาไม่หยุด ทุกครั้งที่มีถูกยิงออกมาก็คล้ายจะทำลายโลก ไม่ว่าปืนเทพบู๊จะไปที่ไหนก็ล้วนกลายเป็นฝุ่นผง

อิงเทียนสิงไม่กล้าเผชิญหน้ากับการต่อสู้และได้แต่ต้องหลบตลอดเวลา เขาจะโจมตีตู้ป๋อเฉพาะเมื่อแน่ใจว่ามีโอกาส แต่โอกาสก็ต่ำอย่างยิ่ง

ในสายตาของผู้แข็งแกร่งหลายคน อิงเทียนสิงไม่มีทางชนะเลย เขาถูกตู้ป๋อทุบตีอย่างสมบูรณ์

“ตู้ป๋อ! ถึงยังไงนายก็เป็นหนึ่งในห้าผู้แข็งแกร่งที่สุดในภูเขามาร? ทำไมถึงได้ไร้ยางอายนัก? ถ้านายมีความสามารถจริงๆ ก็อย่าต่อสู้กับฉันด้วยปืนเทพบู๊”

อิงเทียนสิงหลบอยู่หลายครั้งและพูดเสียงดังหลังจากซ่อนตัวอยู่ไกลๆ

“ไร้ยางอาย?”

ตู้ป๋อเยาะเย้ย "เมื่อกี้ตอนที่นายเอ่ยว่าตนกับประมุขเหรินจะร่วมมือกันสู้กับฉัน ทำไมนายถึงไม่รู้บ้างว่านายเป็นพวกไร้ยางอาย? มาตอนนี้ฉันใช้ปืนเทพบู๊สู้กับนาย แต่นายกลับบอกว่าฉันไร้ยางอาย?"

“ไม่อย่างั้น ให้ฉันเลิกต่อต้านและยืนอยู่กับที่ ปล่อยให้นายโจมตี เป็นไง?”

อิงเทียนสิงโกรธมากจนพูดไม่ออก เมื่อกี้เขาต้องการร่วมมือกับเหรินจิงหลุนเพื่อฆ่าตู้ป๋อจริงๆ

มารแดงเยาะเย้ยและกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าประมุุขอิงจะกลัวแล้ว แทบจะกลายเป็นเพียงหนูที่รู้วิธีหลบเลี่ยงเท่านั้น เขาไม่มีความกล้าเผชิญหน้าต่อสู้กับประมุขตู้โดยตรง คนแบบนี้ สมควรถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในห้าผู้แข็งแกร่งที่สุดในภูเขามาร?”

อิงเทียนสิงยิ่งสีหน้าดูแย่ลงไปอีก

วันนี้ถ้าไม่ทำให้ตู้ป๋อต้องชดใช้อย่างหนัก วันหน้าเขาก็จะกลายเป็นตัวตลกของภูเขามารทั้งหมด

ไม่เพียงเท่านั้น แต่อิทธิพลของคามิ โคโซในภูเขามารก็จะลดลงอย่างมากเช่นกัน

เขาต้องการฆ่าตู้ป๋ออย่างมาก แต่ตู้ป๋อซึ่งมีปืนเทพบู๊ซึ่งแทบจะเป็นดั่งเทพเจ้าแห่งสงคราม เขาไม่แม้แต่จะสามารถเข้าใกล้ด้วยซ้ำ

อิงเทียนสิงไม่สนหน้าอีกต่อไป เขามองไปที่เหรินจิงหลุนทันทีและพูดด้วยเสียงอันดังลั่งว่า “ประมุขเหริน ตู้ป๋อรังแกคนมากเกินไป อาศัยปืนเทพบู๊มาคุกคาม เป็นการดีกว่าที่เราจะร่วมมือกันและทำให้เขาต้องชดใช้อย่างหนัก!”

เหรินจิงหลุนเยาะเย้ย "แม้ว่าฉันจะต้องการเอาชนะตู้ป๋อ ฉันก็จะต่อสู้กับเขาคนเดียว เอาชนะเขาโดยร่วมมือกับนาย ถือเป็นอะไรกัน? หากแพร่ออกมา คนอื่นจะเรียกฉันว่าพวกไร้ยางอาย"

คำพูดของเหรินจิงหลุนเต็มไปด้วยการประชด

ทำให้ใบหน้าของอิงเทียนสิงแข็งค้าง

ต้องรู้ว่า เมื่อกี้นี้เหรินจิงหลุนเป็นคนแรกที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา และเป็นฝ่ายเริ่มบอกว่าเขาต้องการร่วมมือกับอิงเทียนสิงเพื่อจัดการกับ ตู้ป๋อ แต่ตอนนี้เหรินจิงหลุนกลับโยนเผือกร้อนนี้ให้อิงเทียนสิงคนเดียว

เหรินจิงหลุนมองไปที่ตู้ป๋อ และพูดด้วยเสียงอันดังว่า "ตู้ป๋อ นายต่อสู้กับประมุุขอิงได้อย่างสบายใจ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง"

หลังจากพูดจบ เขาก็ทำท่าเหมือนดูละคร ราวกับว่ากำลังตั้งตารอการต่อสู้ครั้งต่อไประหว่างทั้งสอง

ตู้ป๋อไม่ได้มองเหรินจิงหลุนด้วยซ้ำ เขาจับปืนเทพบู๊ไว้แน่น กลิ่นอายอันแรงกล้าที่คล้ายมีบ้างไม่มีบ้างถูกปล่อยออกมาจากปืนเทพบู๊ไม่หยุด

ชองอาถรรพ์ของสำนักบูโด สมควรได้รับชื่อเสียงอย่างแท้จริง

“ตู้ป๋อ อย่ารังแกกันมากไปนัก!”

อิงเทียนสิง รู้ว่าเหรินจิงหลุนไม่ยอมช่วยตัวเอง เขาจ้องไปที่ตู้ป๋อและตะโกนว่า “บีบคั้นมากนัก ฉันจะพานายไปลงนรก!”

"ปัง!"

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ปืนเทพบู๊ก็สาดลงมาจากท้องฟ้าอีกครั้ง และตกลงมาอย่างหนักในที่ที่เขาเพิ่งอยู่

ที่ตรงนั้นถูกแปรสภาพเป็นผุยผงไปทันที พลังอันรุนแรงหลั่งไหลออกมาจากปืนเทพบู๊อย่างต่อเนื่อง