บทที่ 2008 บริสุทธิ์ใจอย่างยิ่ง

จนกระทั่งถึงวินาทีนี้ ลี่เฉินก็เข้าใจสักทีว่าหยางเฉินมีศักยภาพรับมือกับเจียงจ้านและไป๋หลี่เย่ได้พร้อมกันจริง ๆ

สีหน้าของไป๋หลี่เย่และเจียงจ้านขาวซีดถึงขีดสุด พวกเขาใช้วิชาลับไปแล้ว แม้ศักยภาพยังบรรลุไม่ถึงแดนนภา แต่ทว่าเมื่ออยู่ภายใต้การเสริมพลังจากวิชาลับ ศักยภาพของพวกเขาเข้าใกล้ผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นแล้ว

ต่อให้เป็นผู้แข็งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นแท้จริง จากการที่พวกเขาร่วมมือกัน ก็สามารถโค่นล้มฝ่ายตรงข้ามได้ง่าย ๆ เช่นกัน เหมือนดั่งวิถีบู๊ของลี่เฉินที่บรรลุถึงแดนนภาแล้ว ก็ถูกพวกเขาทั้งสองคนร่วมมือกันโค่นล้ม

แต่ทว่าวินาทีนี้กลับมีชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึง 30 ปี ปรากฏ เขายังไม่ได้ลงมือ เพียงออร่าบู๊ที่ปะทุออกมาจากตัว ก็ทำให้พวกเขาแบกรับแรงกดดันที่ยิ่งใหญ่อย่างไร้ขีดจำกัดไม่ได้แล้ว

ไป๋หลี่เย่เอ่ยปากพูดอย่างกะทันหัน: “หยางเฉิน เจ้าอย่าเข้าใจผิดไปเอง! หากได้เข้าร่วมราชวงศ์ไป๋หลี่ นั่นเป็นเกียรติของเจ้าเชียวนะ และราชวงศ์ไป๋หลี่ที่สง่าผ่าเผย ก็มิใช่ราชวงศ์ที่เจ้าจะมีสิทธิ์ประกาศสงครามได้เช่นกัน”

เจียงจ้านก็พูดเช่นกันว่า: “หยางเฉิน กองกำลังในโลกบู๊โบราณไม่ได้จัดการง่ายอย่างที่เจ้าคิด ข้ายอมรับว่าศักยภาพของเจ้าแข็งแกร่งมาก แต่ผู้ที่มีศักยภาพแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเจียงกลับไม่ได้มีเพียงแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดพิจารณาดี ๆ การเข้าร่วมตระกูลเจียง มีเพียงจะส่งผลดีไร้ซึ่งผลร้ายต่อเจ้า!”

หยางเฉินหัวเราะเยาะ: “พวกเจ้าคิดว่าตระกูลของพวกเจ้าทั้งสอง มีสิทธิ์ให้ข้าเข้าร่วมหรือ? ในเมื่อข้าประกาศสงครามกับตระกูลทั้งสองของพวกเจ้า ย่อมมีการตัดสินใจแล้ว หากพวกเจ้าไสหัวไปบัดนี้ ยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่ ถ้าหากอยากนำตัวเฝิงเสียวหว่านไป พวกเจ้าก็อยู่ในโลกมนุษย์ตลอดชีวิตเถอะ!”

ออร่าบู๊ที่อยู่บนตัวเขาแผ่กระจายออกมาอย่างต่อเนื่อง ทั่วทั้งยอดเมฆาล้วนอยู่ในเขตแดนของเขา

ฆฆไม่สามารถต้านทานพลังอำนาจอันน่าเกรงขามในเขตแดนของหยางเฉิน ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสและเป็นลมคาที่ไปแล้ว

สีหน้าของไป๋หลี่เย่และเจียงจ้านต่างตึงเครียด พวกเขาก็กำลังพิจารณาอยู่เช่นกันว่าจะทำอย่างไรกันแน่

ศักยภาพของหยางเฉินแข็งแกร่งมากก็จริง แต่ท้ายที่สุดแล้วแดนบูโดของเขาก็ยังไม่บรรลุถึงแดนนภา มีเพียงเนื้อหนังฝ่าฟันภัยพิบัติสวรรค์ ส่วนพวกเขาทั้งสองคนนั้นใช้วิชาลับไปแล้ว หากร่วมมือกันต่อสู้กับหยางเฉิน ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะเสมอไป

ในขณะที่ใบหน้าของไป๋หลี่เย่และเจียงจ้านเปี่ยมล้นไปด้วยความกังวลและลังเลใจอยู่นั้น เฝิงเสียวหว่านก็มองไปทางลี่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวลใจแล้วถาม: “คุณปู่ลี่ พี่หยางจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ลี่เฉินอมยิ้ม: “วางใจเถิด สองคนนี้ยังทำอะไรพี่หยางของเจ้ามิได้หรอก เจ้าคอยดูอย่างสบายใจได้เลย ใช้เวลาไม่นาน เราก็จะพาเจ้าออกไปจากที่แห่งนี้เอง”

ถึงแม้ลี่เฉินจะพูดเช่นนี้แล้ว แต่หน้าตาของเฝิงเสียวหว่านก็ยังดูโศกเศร้าอยู่ดี

นางทราบอยู่ว่าไป๋หลี่เย่และเจียงจ้านต่างมาจากโลกบู๊โบราณ และทราบเช่นกันว่าศักยภาพของพวกเขาแข็งแกร่งมาก ในส่วนของเรื่องที่ว่าหยางเฉินแข็งแกร่งถึงขั้นใดกันแน่นั้น นางไม่ทราบจริง ๆ

เหนือนภายอดเมฆาในวินาทีนี้ มีเมฆครึ้มกลิ้งม้วนไปมา สายฟ้าผ่าผ่านขอบฟ้าไปอย่างต่อเนื่อง เหมือนกำลังจะฉีกท้องฟ้าผืนนี้ให้ขาดยังไงอย่างนั้น

ลี่เฉินเป็นผู้แข็งแกร่งแดนนภาแท้จริง เมื่อครู่ในขณะที่ต่อสู้กับไป๋หลี่เย่และเจียงจ้านอยู่นั้น สร้างความเสียหายให้กับม่านพลังระหว่างโลกบู๊โบราณและโลกมนุษย์อย่างรุนแรง

บัดนี้ก็มีผู้แข็งแกร่งที่อยู่ต่ำกว่าแดนนภาอย่างหยางเฉินปรากฏอีกคนหนึ่ง หากทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด มีความเป็นไปได้สูงมากที่ม่านพลังจะฉีกขาด

มีรอยร้าวม่านพลังหนึ่งจุดปรากฏในภูเขามารแล้ว หากมีรอยร้าวม่านพลังปรากฏที่นี่อีก ผลลัพธ์ที่ตามมาจะรุนแรงมาก ๆ

แต่เห็นได้ชัดเจนเลยว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่ส่งผลต่อโลกบู๊โบราณเท่านั้น สำหรับโลกมนุษย์แล้ว การที่ม่านพลังเสียหายนั้น จะทำให้ความเร็วในการฝึกตนของนักบูโดในโลกมนุษย์พุ่งรวด คนจำนวนมากต้องมีความสุขมาก ๆ แน่

จู่ ๆ หยางเฉินก็ยกมือขึ้นมา มองนาฬิกาบนข้อมือรอบหนึ่ง: “ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งนาทีสุดท้าย เลือกระหว่างไสหัวไป หรือให้ข้าฆ่าพวกเจ้า!”