บทที่ 2076 ผมไม่โทษคุณ

รถออดี้ A8 สีดำมาจอดอยู่ที่ประตูของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป แล้วร่างของชายวัยกลางคน ก็ลงมาจากรถด้วยสีหน้าลนลาน

ลั่วปิงกล่าวอย่างรวดเร็ว “ประธาน คุณมาแล้ว!”

เมื่อได้ยินเขาเรียกหยางเฉิน หลูเฉียงที่ยืนอยู่ตรงประตู และพนักงานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

หลูเฉียงตัวสั่นอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้ และสีหน้าขาวซีด

ความแข็งแกร่งที่หยางเฉินแสดงออกมาเมื่อสักครู่ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกใจแล้ว ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าหยางเฉินเป็นประธานหนุ่มในตำนานเล่าขานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

หยางเฉินไม่สนใจลั่วปิง แต่กล่าวกับหม่าชาวว่า “ติดต่อสมาคมผู้อาวุโส แล้วนำศพของนักฆ่าสี่คนนี้ไปตรวจสอบทันที ดูว่าจะสามารถระบุตัวตนของพวกเขาได้หรือไม่”

หม่าชาวตอบว่า “ครับ!”

“หลูเฉียง ยืนเซ่ออยู่ทำไม? ยังไม่มาทักทายประธานอีก?”

ลั่วปิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขากล่าวกับหลูเฉียงว่า “คุณเป็นนักบูโดไม่ใช่เหรอ? ผมจะบอกคุณว่าประธานเป็นผู้แข็งแกร่งชั้นยอด ถ้าประธานถ่ายทอดวิชาให้คุณบ้าง บูโดของคุณจะต้องก้าวกระโดดอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วปิงแล้ว หลูเฉียงเกือบจะร้องไห้ ตอนนี้เขาอยากจะขอให้หยางเฉินถ่ายทอดบูโดให้เขา แต่เมื่อสักครู่เขาเพิ่งล่วงเกินหยางเฉิน และหยางเฉินได้ลงมือฆ่าผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสองชั้นต้นตายไปแล้วสี่คน แล้วเขาจะฆ่าตนเองหรือไม่?

ยิ่งคิดหลูเฉียงก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น และร่างกายสั่นไม่หยุด

ลั่วปิงไม่ได้ตระหนักถึงความกลัวของหลูเฉียง เขากล่าวด้วยสีหน้าผิดหวังที่ไม่ได้ดังที่คาดหวัง “หลูเฉียง คุณไม่ได้ยินคำพูดของผมเหรอ?”

“ตุ๊บ!”

หลูเฉียงไม่สามารถควบคุมความกลัวได้อีกต่อไป ขาของเขาอ่อนแรง คุกเข่าลงบนพื้นทันที

“ประธาน คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ใจกว้าง ได้โปรดเมตตาด้วยเถอะ เพื่อเห็นแก่ลูกพี่ลูกน้องของผมที่อุทิศตนให้กับเยี่ยนเฉินกรุ๊ป คุณคิดเสียว่าผมไม่มีตัวตน โปรดปล่อยผมด้วยเถอะ!”

หลูเฉียงขอร้องด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วหันไปมองลั่วปิงที่กำลังตกตะลึง และขอร้องว่า “พี่ ช่วยขอความเมตตาประธานแทนผมด้วย! ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นประธาน มิเช่นนั้น ถึงผมจะใจกล้าเพียงใด ผมก็ไม่กล้าล่วงเกินประธานหรอก!”

“สารเลว!”

ลั่วปิงรู้สึกโกรธทันที ใช้เท้าเตะหลูเฉียงและคำรามว่า “แม่งฉิบหาย แกทำอะไรประธาน? บอกมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”

หลูเฉียงสั่นไปทั้งตัว เขารู้ว่าด้วยสถานะตอนนี้ของลั่วปิง เขาสามารถทำเช่นนั้นได้จริง ๆ

เขาไม่กล้าปิดบัง รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

“สารเลว! ใครให้แกยโสโอหัง! ใครให้แกอาศัยชื่อเสียงของฉันก่อกรรมทำชั่ว! ฉันจะฆ่าสัตว์เดรัจฉานอย่างแก!”

ลั่วปิงโกรธสุดขีด พุ่งเข้าไปเตะหลูเฉียง

พนักงานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปที่อยู่รอบ ๆ ต่างตกตะลึง ประธานลั่วที่สง่างาม เป็นบุคคลที่มีอำนาจและอิทธิพลอันดับต้น ๆ ของเมืองเยี่ยนตู ทำไมถึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้เช่นนี้?

แต่พนักงานที่เห็นความแข็งแกร่งของหยางเฉินเมื่อสักครู่ กลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ

หลังจากลั่วปิงเตะจนเหนื่อยแล้ว รีบเดินมาอยู่หน้าหยางเฉิน เสียงดัง “ตุ๊บ” เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น

ลั่วปิงก้มหน้าและกล่าวว่า “ประธาน ขอโทษด้วย ผมทำให้คุณผิดหวัง! คุณไล่ผมออกเถอะ!”