บทที่ 207ใจสลาย

คำพูดของเหมียนเจิ้งอวี่ ทำให้ทุกคนตกใจ

“ปู่เหมียว นี่เป็นแค่ชาปลอมที่เศษสวะคนหนึ่งส่งมอบมาให้ ทำไมคุณยังคิดว่าเป็นของจริงได้ค่ะ?”

เจิ้งเหม่ยหลิงรีบก้าวไปข้างหน้าและกล่าว

นายท่านตระกูลโจวก็ดึงสติกลับมา ยี่สิบล้านที่เหมียนเจิ้งอวี่ออกให้ สำหรับเขาแล้ว ก็เป็นราคาที่สูงมาก เขายังไม่เคยเห็นเงินมากมายแบบนี้มาก่อน

แต่อีกฝ่ายเป็นเหมียนเจิ้งอวี่ ผู้นำตระกูลอันดับสองของเมืองโจวเฉิง ถ้าหากเอาชาปลอมนี้ขายให้เหมียนเจิ้งอวี่จริงๆ เกิดคนรุ่นหลังในบ้านของเขารู้ความจริง ตระกูลโจวก็จบเห่แน่

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่เชื่อด้วยซ้ำว่า ชานี้เป็นของจริง

“เจ้าบ้านเหมียว พูดอย่างไม่ปิดบังคุณ นี่เป็นชาคุณภาพต่ำที่สามีหลานสาวของผมส่งมอบมาให้ จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่ยอมรับเขา นอกจากนี้ เขาเป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าจริงๆ จะส่งมอบชาต้าหงเผาจากต้นแม่มูลค่าหลายสิบล้านให้ผมได้อย่างไร?”

นายท่านตระกูลโจวกล่าวอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน จากตรงหน้าของเหมียนเจิ้งอวี่ ก็โยนชากล่องนั้นลงในถังขยะ และสั่งเจิ้งเหม่ยหลิงที่อยู่ข้างกายว่า: “เหม่ยหลิง เธอเอาชาคุณภาพต่ำนี้ โยนทิ้งลงในท่อระบายน้ำซะ! อย่าให้ใครดื่มผิดเข้า แล้วโดนพิษ!”

“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!”

เหมียนเจิ้งอวี่ยังไม่ทันดึงสติกลับมา เจิ้งเหม่ยหลิงก็เอาชาเดินออกไปแล้ว

เหมียนเจิ้งอวี่รีบไล่ตามออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ตอนที่เขาตามออกไป เจิ้งเหม่ยหลิงก็โยนชาทั้งหมดลงในท่อระบายน้ำแล้ว

คนของตระกูลโจว ก็ทยอยเดินตามเหมียนเจิ้งอวี่ออกจากคฤหาสน์

“ปู่เหมียว หนูโยนชาปลอมทิ้งแล้ว แบบนี้ก็ไม่มีทางเสิร์ฟผิดแล้ว!”

เจิ้งเหม่ยหลิงปรบมือ และพูดอย่างยิ้มกริ่ม

“พวก พวก พวกคุณก็แค่กลุ่มคนโง่ชัดๆ! นั่นเป็นชาต้าหงเผาจากต้นแม่ของภูเขาอู๋อี๋ของจริง! อย่าว่าแต่ยี่สิบล้าน ถ้าหากเอาไปประมูลขาย ไม่แน่อาจสามารถประมูลขายราคาได้สูงมากกว่านี้ก็ได้!”

ท่าทางของเหมียนเจิ้งอวี่เจ็บปวดใจมาก พูดด้วยความโกรธ: “พวกคุณตำน้ำพริกละลายแม่น้ำชัดๆ! ชามูลค่าหลายสิบล้าน บอกว่าทิ้งก็ทิ้งเลย”

พูดแล้ว เขาก็หันหลังก็จากไป

“ปัดโธ่ เจิ้งอวี่? คุณกำลังทำอะไรนะ? ทำไมก็กลับแล้ว?”

เจิ้งเต๋อหัวรีบไล่ตามออกไป

เหมียนเจิ้งอวี่เดินไปถึงตรงหน้ารถRolls-Royce Motor Carsคันนั้นของตัวเอง ทันใดนั้นก็หยุดฝีเท้าลงมา มองไปที่เจิ้งเต๋อหัวแล้วพูดว่า: “เต๋อหัว เห็นแก่มิตรภาพหลายปีของพวกเรา ฉันเตือนคุณอย่าคบหาสมาคมกับตระกูลโจว ตระกูลเล็กที่มองการณ์ตื้นเขินแบบนี้ คุณภาพต่ำทำการใหญ่ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

“เจิ้งอวี่ คุณหมายความว่าอย่างไร?”

สีหน้าของเจิ้งเต๋อหัวค่อนข้างดูไม่ดี

เหมียนเจิ้งอวี่แสยะยิ้ม: “คุณคิดว่า ชายหนุ่มคนรุ่นหลังที่สามารถมอบชามูลค่าหลายสิบล้านให้ได้ เป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าธรรมดาจริงๆเหรอ? ตระกูลโจว มองพลาดไปแล้ว! เอาล่ะ มีชีวิตมาถึงขนาดนี้แล้ว จะเชื่อฉันหรือไม่ คุณตัดสินใจด้วยตัวเอง! ฉันขอตัวก่อนแล้ว!”

ทันทีที่เสียงลดลง เหมียนเจิ้งอวี่ก็ขึ้นรถทันที

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของรถRolls-Royce Motor Carsที่จากไป เจิ้งเต๋อหัวดูมึนงง

เพื่อนเก่าคนนี้ของเขา เป็นคนแบบไหน เขารู้ดีกว่าใคร

อย่างอื่นไม่ว่า ทางด้านการมองคนนี้ เก่งมาก

เขาผ่านเรื่องเล็กน้อย ก็สามารถมองได้มากกว่า

เมื่อฟังความหมายของเขา คนรุ่นหลังคนนั้นที่โดนตระกูลโจวขับไล่ออกไป น่าจะเป็นชายหนุ่มที่ไม่ธรรมดา

“คุณพ่อตา เจ้าบ้านเหมียวเป็นอะไรไป? ก็แค่ชาปลอมหนึ่งกล่องไม่ใช่เหรอ? ฉันยังเป็นห่วงว่าเขาจะดื่มแล้วท้องเสีย ถึงไม่ขายชาปลอมให้เขา”

ในเวลานี้นายท่านตระกูลโจว ก็กล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เขารู้สึกใจไม่ดี ทั้งๆที่ตัวเองหวังดีต่อเหมียนเจิ้งอวี่ แต่อีกฝ่ายกลับไม่เห็นค่า

เจิ้งเต๋อหัวมองไปที่นายท่านตระกูลโจวด้วยใบหน้าซับซ้อน: “คุณพ่อตา ครั้งนี้ คุณมองพลาดไปแล้ว!”

“หมายความว่าอะไร?”

นายท่านตระกูลโจวขมวดคิ้วพูด

“จมูกของเจิ้งอวี่ดีมาก บนโลกใบนี้ ไม่มีชาที่เขาดมไม่ออก ชาที่คุณให้เหม่ยหลิงทิ้งเมื่อกี้นี้ เป็นชาต้าหงเผาจากต้นแม่ของภูเขาอู๋อี๋จริงๆ!”

เจิ้งเต๋อหัวเอ่ยปากพูด

หลังจากที่พูดจบ เขาก็รู้สึกว่านายท่านตระกูลโจวเป็นคนโง่

นั่นเป็นชามูลค่าหลายสิบล้าน ถูกโยนทิ้งลงท่อระบายน้ำ ไม่ใช่ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำแล้วคืออะไร?