บทที่ 2148 กระบี่โอรสสวรรค์ออกมา

“ไปตายซะ!”

ในพริบตาเหมือนสายฟ้าแลบ เฉินไห่โจวก็พุ่งไปถึงตรงหน้าจางจี้ ยกมือขึ้นใช้หมัดที่หนักหน่วง ชกใส่จางจี้อย่างแรง

แต่สีหน้าของจางจี้ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย และแววตาเต็มไปด้วยนักสู้ที่บ้าคลั่ง ด้วยเสียงคำราม ออร่าบู๊ที่ทรงพลังปะทุออกมาจากร่างกายของเขา

เขารวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวา และใช้หมัดจู่โจมไปที่หมัดที่เฉินไห่โจวชกเข้ามา

แต่เฉินไห่โจวในขณะนี้ ได้กินยาลงไปแล้ว และความแข็งแกร่งของเขาเทียบได้กับแดนนภาขั้นสองชั้นกลาง แต่จางจี้อยู่ในระดับแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นเท่านั้น แม้ว่าการต่อสู้จะแข็งแกร่ง แต่แค่เข้าใกล้แดนนภาขั้นหนึ่งชั้นปลายเท่านั้น ความแตกต่างกับเฉินไห่โจวต่างกันถึงหนึ่งแดนใหญ่ๆ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ไง?

ถึงกระนั้น จางจี้ก็ยังโจมตีโดยปราศจากความกลัวใดๆ

“บูม!”

วินาทีต่อมา หมัดทั้งสองปะทะกัน

เห็นเพียงหม่าชาวยืนขวางอยู่ตรงหน้าจางจี้หนึ่งก้าว และปะทะกับหมัดของเฉินไห่โจวด้วยกัน

ทันใดนั้น ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวก็กระจายออกไปทั่วสี่ด้านแปดทิศ

จางจี้ที่เพิ่งพุ่งเข้ามา ถูกออร่าที่บ้าคลั่งนี้สะเทือนจนถอยหลังไปหลายก้าว ถึงกับทรงตัวหยุดนิ่ง

จนกระทั่งวินาทีนี้ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า เมื่อกี้หมัดของเฉินไห่โจวนั้นทรงพลังเพียงใด ถ้าหากไม่ใช่หม่าชาวมารับหมัดนี้แทนเขา ตัวเองอาจตายภายใต้หมัดของเฉินไห่โจวแล้วก็ได้

เมื่อเห็นหมัดของเฉินไห่โจวปะทะกับหม่าชาว ทุกคนต่างก็ตกตะลึง โดยเฉพาะนักบู๊โลกบู๊โบราณล่าง

พวกเขารู้ดีว่า เฉินไห่โจวแข็งแกร่งเพียงใด โดยเฉพาะเฉินไห่โจวที่พึ่งยาเพื่อช่วยเพิ่มพลังให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น หม่าชาวถึงกับรับหมัดนี้แทนจางจี้ได้

สีหน้าของเฉินไห่โจวงุนงงไปหมด รู้สึกถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ส่งออกมาจากกำปั้น ในส่วนลึกของหัวใจปรากฏความกลัวขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีคิดว่า หลังจากตัวเองได้ใช้ยาเป็นตัวช่วยแล้ว สามารถปราบปรามหม่าชาวได้อย่างง่ายดาย แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ก็ยังทำไม่ได้

แม้ว่าเขาจะรู้สึกไม่ค่อยดี แต่หม่าชาวก็รู้สึกไม่ค่อยดีเช่นกัน หมัดของทั้งสองปะทะกัน พลังที่ทรงพลังไหลไปตามหมัดและกระจายไปทั่วแขนทั้งหมด

นอกจากเนื้อหนังของตัวเองเคยได้รับการล้างบาปจากพลังแห่งสายมังกรแล้ว เกรงว่าหมัดการโจมตีนี้ คงจะกระแทกจนแขนของตัวเองแตกสลายอย่างแน่นอน

“ไสหัวไปให้พ้น!”

หลังจากนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เฉินไห่โจวก็ตะโกนเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และเตะเท้าไปทางหม่าชาวทันที

“ฮึ่ม!”

เจตนาฆ่าฉายชัดในดวงตาของหม่าชาว และก็ยกเท้าขวาขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับการต่อสู้

“ปัง ปัง ปัง!”

ขาและเท้าของทั้งสองชนกันอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเสียงกระแทกที่น่าเบื่อ

โต๊ะและเก้าอี้ในบริเวณใกล้เคียงแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยภายใต้ออร่าบู๊ของทั้งสองคน

ทุกคนต่างถอยไปข้างๆห้องจัดเลี้ยง เพื่อป้องกันไม่ให้ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ของทั้งสอง

หยางเฉินชำเลืองมองไปทางหม่าชาว และหลังจากแน่ใจว่าหม่าชาวไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย จากนั้นจึงมองไปที่องครักษ์ทั้งสองคนของตระกูลบู๊โบราณเฉิน

“เห็นแก่ที่พวกคุณเป็นเพียงองครักษ์ของตระกูลบู๊โบราณเฉิน หลายเรื่องที่ไม่ใช่เกิดจากความตั้งใจของพวกนาย ฉันจะให้โอกาสพวกนายได้เข้าสู่โลกมนุษย์”

หยางเฉินยืนเอามือไขว้หลัง มองดูองครักษ์ทั้งสองคนอย่างเย็นชาและพูดว่า “ถอนตัวออกจากตระกูลบู๊โบราณเฉิน จากวันนี้ไป มาติดตามฉัน!”

“ฮึ่ม! เป็นแค่มดตัวเล็กๆในโลกมนุษย์ ยังกล้าให้พวกเรายอมจำนน?”

องครักษ์สองคนของตระกูลเฉินจ้องมองหน้ากัน แล้วก็มองไปที่หยางเฉิน แววตาเปล่งปรกายแสงเจตนาฆ่า

“ในเมื่อพวกนายเรียกร้องอยากตาย ถ้างั้นฉันก็จะให้สมความปรารถนา!”

สีหน้าของหยางเฉินไม่เปลี่ยน และเมื่อพูดจบ ออร่าที่น่าอัศจรรย์ก็ปะทุออกมาจากร่างกายเขา

วินาทีต่อมา กระบี่ยาวสีทองเล่มหนึ่ง ทันใดนั้นก็ปรากฏอยู่ในมือหยางเฉิน

บนด้ามกระบี่ ยังมีมังกรทองแกะสลักเหมือนมีชีวิตจริง