บทที่ 2173 ลงทุนน้อยกำไรมาก

หวังหลินรีบพูดอีกครั้ง “ผู้อาวุโสสี่ สิ่งที่พวกเรารู้ก็ได้บอกท่านไปหมดแล้ว ขอให้ท่านโปรดใจกว้าง ปล่อยพวกเราไปจากที่นี่เถอะ”

ไช่เต๋อไห่มองไปที่หยางเฉินอย่างคาดหวัง อาจกล่าวได้ว่าชีวิตและความตายของพวกเขา ณ.ขณะนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของหยางเฉิน

หยางเฉินไม่สนใจทั้งสองคน แต่ขมวดคิ้ว หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองไปที่กู้ไท่ชูที่อยู่ข้างๆแล้วถามว่า “ตระกูลเหอกับตระกูลกู้มีความแค้นต่อกันหรือ”

กู้ไท่ชูส่ายหัว และพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง “ระหว่างพวกเรากับตระกูลเหอ มีเพียงการติดต่อทางธุรกิจ ไม่มีความสัมพันธ์อื่นใด สำหรับความโกรธแค้น ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมี”

หยางเฉินพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมตระกูลเหอถึงพุ่งเป้าต่อต้านตระกูลกู้ล่ะ?”

ขณะที่เขาพูด เขามองไปที่ไช่เต๋อไห่กับหวังหลินอีกครั้ง

สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หวังหลินรีบพูดว่า “ผู้อาวุโสสี่ พวกเราไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ท่านก็รู้ ตระกูลหวางและตระกูลไช่อยู่ในจงโจวถือว่าเป็นตระกูลชนชั้นสูงเท่านั้น แต่ถ้าเทียบกับตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดเช่นตระกูลเหอ มันก็เหมือนขยะ”

“ประโยคเดียวจากตระกูลเหอ สามารถเปลี่ยนตระกูลระดับของเราให้กลายเป็นตระกูลระดับต่ำ สิ่งที่ตระกูลเหอให้พวกเราทำ จะไม่อธิบายมากมาย เพียงสั่งเท่านั้น และคนที่สั่งพวกเรา ก็ไม่ใช่ผู้นำตระกูลเหอ”

เมื่อได้ยินคำพูดของ หวังหลินดูเหมือนหยางเฉินจะได้ข้อมูลสำคัญบางอย่าง และถามอีกครั้ง “คุณหมายถึง ให้พวกคุณต่อต้านคนของตระกูลกู้ ไม่ใช่เหอหยวนหง แต่เป็นสมาชิกคนอื่นๆของตระกูลเหอเหรอ?

ไช่เต๋อไห่รีบพยักหน้า “เป็นลูกชายคนโตของเหอหยวนหง ชื่อเหอจื้อ!”

หวังหลินยังพูดอีกว่า “ใช่ๆๆ เขาคือเหอจื้อ! ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เหอหยวนหงค่อยๆมอบกิจการครอบครัวให้กับเหอจื้อ และหลายคนที่ต้องการประจบประแจงคนของตระกูลเหอ ก็ต้องผ่านเหอจื้อ”

“แม้กระทั่งเจอหน้าเหอหยวนหงพวกเรายังไม่มีคุณสมบัติพอด้วยซ้ำ แม้ว่าจะเผชิญหน้ากับเหอจื้อ ก็ต้องระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำให้ผู้นำในอนาคตของตระกูลเหอขุ่นเคืองใจ”

หลังจากทั้งสองพูดจบ กู้ไท่ชูก็ดูครุ่นคิดเช่นกัน พยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “พวกเขาพูดถูก ในช่วงหลายปีที่ผ่าน เหอหยวนหงได้ปลูกฝังเหอจื้อในฐานะทายาทผู้สืบทอด หลายเรื่องเกี่ยวกับตระกูลเหอ ก็ได้มอบหมายให้เหอจื้อไปจัดการ”

เพียงแต่ว่า ฉันก็ยังคิดไม่ออก ตระกูลกู้ไม่ได้รุกรานเหอจื้อ และพวกเขาไม่เคยเข้าข้างใครในการแย่งชิงอำนาจของตระกูลเหอ ทำไมเหอจื้อต้องต่อต้านตระกูลกู้? และยังมีทัศนคติที่ต้องการทำลายตระกูลกู้ด้วย”

ในขณะนี้ ทันใดนั้นกู้ซือซือก็พูดว่า “อาจเป็นเพราะตระกูลเหอรู้ตัวว่าได้รุกรานผู้อาวุโสสี่ อิทธิพลของตระกูลเหอที่อยู่ในจงโจวจะลดลง และตระกูลกู้เป็นตระกูลมหาเศรษฐีอันดับสองเพียงตระกูลเดียวที่อยู่ในจงโจว หากตระกูลเหอตกต่ำ ตระกูลกู้จะเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆหรือไม่?”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่กู้ซือซือ

กู้ซือซือรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย และรีบพูดว่า “ฉันแค่เดาไปเรื่อยเปื่อย ไม่ใช่เรื่องจริง”

กู้ไท่ชูไม่สนใจกู้ซือซือ แต่มองไปที่หยางเฉิน

หยางเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

เห็นได้ชัด พวกเขาต่างรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้

เช่นเดียวกับที่กู้ซือซือพูด ตระกูลเหอรุกรานหยางเฉิน ก็ถูกกำหนดให้ล่มสลาย และตระกูลกู้ก็เป็นตระกูลมหาเศรษฐีอันดับสองเพียงตระกูลเดียว และมีแนวโน้มมากที่จะมาแทนที่ตระกูลเหอ และกลายเป็นตระกูลมหาเศรษฐีใหม่ในจงโจว

“ผู้อาวุโสสี่ พวกเราไปได้หรือยัง?”

หวังหลินถามอย่างระมัดระวัง ไช่เต๋อไห่ก็มองไปที่หยางเฉินอย่างตื่นเต้น กลัวว่าหยางเฉินจะโจมตีพวกเขากะทันหัน

หยางเฉินพูดอย่างเย็นชา “ไปให้พ้น!”

“ขอบคุณผู้อาวุโสสี่ พวกเราจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”

ทั้งสองดีใจมาก รีบวิ่งหนีทันที

เมื่อเห็นหวังหลินและไช่เต๋อไห่จากไปแล้ว กู้ซือซือก็กังวลทันที และรีบพูดว่า “ผู้อาวุโสสี่ พวกเขาเกือบพาคนไปทำลายตระกูลกู้ จะปล่อยพวกไปอย่างง่ายดายหรือ?”

“หุบปาก!”

ก่อนที่หยางเฉินจะพูด กู้ไท่ชูก็ตะโกนใส่กู้ซือซือ แล้วพูดว่า “แค่ตระกูล หวังกับตระกูลฉ่ายไม่สามารถที่จะสร้างกระแสอะไรได้ นอกจากนี้ วันนี้มีผู้อาวุโสสี่ออกหน้า ในอนาคตแม้พวกเขาจะมีความกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าโจมตีตระกูลกู้แน่นอน”

กู้ไท่ชูพูดตำหนิ ดวงตาของกู้ซือซือแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เซี่ยหลินไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตากลมโตที่สวยงามมีแสงแวววาบแล้วมองไปที่หยางเฉิน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ทันใดนั้นกู้ไท่ชูก็พูดว่า “พวกคุณออกไปได้แล้ว!”

“ค่ะ!”

เซี่ยหลินกับกู้ซือซือหันหลังและจากไป

หลังจากที่สองสาวจากไปแล้ว กู้ไท่ชูก็มองไปที่หยางเฉิน และพูดขอโทษ “ผู้อาวุโสสี่ ทำให้ท่านเดือดร้อนจริงๆ!”