บทที่ 218 พาเธอโบยบิน

“เสี่ยวซี คุณมีเรื่องที่อยากทำ แต่ไม่กล้าทำหรือเปล่า” หยางเฉินขับรถพลางถามขึ้น

“นายจะพาฉันไปทำหรือไง” ฉินซียิ้มแล้วถามขึ้น

“ถึงคุณอยากได้ดาวบนฟ้า ผมก็จะเก็บมาให้คุณ!” หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึก

คำพูดของหยางเฉินเหมือนคำสารภาพรักกลายๆ จนทำให้ฉินซีทำอะไรไม่ถูก

หลังจากที่ฉินซีเงียบไปครู่หนึ่ง มุมปากของเธอยกขึ้นเบาๆ “ฉันอยากโบยบินอย่างอิสระ!”

“ได้เลย!”

หยางเฉินพูดจบ ก็เลี้ยวรถกลับ มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออก

ฉินซีแค่พูดออกมาเล่นๆ คิดไม่ถึงว่าหยางเฉินจะรับปากจริงๆ

เขาเลี้ยวรถกลับ อย่าบอกนะว่าเขาจะพาเธอบินจริงๆ

“นายจะพาฉันไปไหน”

ฉินซีถามด้วยสีหน้าสงสัย

“อีกเดี๋ยวคุณก็รู้!”

หยางเฉินยิ้มและพูดตอบ

ฉินซีลดกระจกรถลง ลมโชยปะทะหน้าของเธอ เส้นผมพลิ้วไสว มีกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้โชยมาตามลม ฉินซีสูดหายใจเบาๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมา เธอดูมีเสน่ห์จนทำให้คนหวั่นไหว

ทุกสิ่งทุกอย่างช่างงดงาม หยางเฉินยิ้มอย่างอบอุ่น ชีวิตนี้มีคู่ชีวิตที่เพียบพร้อมเช่นนี้ ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

ถ้าหยางเฉินไม่ได้กำลังขับรถ คงจะสังเกตเห็นฉินซีที่กำลังแอบมองเขา

แสงอาทิตย์ส่องลงมากระทบปลายผมของหยางเฉิน ทำให้เห็นความหล่อและความอบอุ่นบนใบหน้าอย่างชัดเจน

เมื่อคิดถึงผู้ชายคนนี้ คนที่คอยช่วยเธอในยามคับขันเสมอ ในใจของเธอก็รู้สึกมีความสุขและชื่นใจ

ฉินซีมองจนเหม่อลอยอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกดีกับหยางเฉินมากขึ้นอีก

วิวข้างนอกเลื่อนถอยหลังอย่างช้าๆ ฤดูนี้เหมือนในเมืองเต็มไปด้วยความสุข

หลังจากผ่านไปยี่สิบนาที รถออดี้ A8 คันสีดำ ค่อยๆ หยุดลงที่ลานจอดรถ วัยรุ่นชายหญิงลงมาจากรถ

ชายหญิงที่ว่าก็คือหยางเฉินกับฉินซี

“สวนสนุกเมืองโจวเฉิง!”

ฉินซีเงยหน้ามองตัวอักษรฉลุบนประตูสวนสนุกเมืองโจวเฉิง แล้วพูดอย่างตกใจ

วันนี้เป็นวันเสาร์ ดังนั้นคนจึงเยอะมาก

หยางเฉินเป็นฝ่ายจูงมือฉินซี ฉินซีสะบัดมือไปมา เธอถลึงตาใส่หยางเฉิน แต่ก็ให้เขาจูงมือ

“ที่นี่มีสิ่งที่คุณอยากทำ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวผมจะพาคุณบินเอง!”

หยางเฉินยิ้มตาหยี “คุณรอที่นี่ก่อน ผมจะไปซื้อตั๋ว!”

ไม่รอให้ฉินซีตอบ หยางเฉินวิ่งไปที่ขายตั๋วทันที

ฉินซียืนอยู่ไม่ไกล เธอมองหยางเฉินยืนต่อหลังคนสิบกว่าคน ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

คู่รักสองสามคู่เห็นรอยยิ้มของฉินซี ถึงกับตกตะลึงกับเสน่ห์ของเธอ

ไม่นาน หยางเฉินเดินเข้ามา เขายกตั๋วสองใบในมือขึ้นมา จากนั้นจึงจูงมือเธอ เข้าไปในสวนสนุก “พี่จะพาเธอบินเอง!”

เมื่อหยางเฉินพาฉินซีมาถึงลานบันจี้จัมพ์ เธอพึ่งเข้าใจคำว่า ‘บิน’ ที่หยางเฉินพูด

“นายจะโดนบันจี้จัมพ์เหรอ”

ฉินซีเบิกตาโต และถามขึ้น

หยางเฉินยิ้มและส่ายหน้า “ไม่ใช่ผม แต่เป็นเราต่างหาก!”

“กรี๊ด......”

เสียงกรี๊ดแสบแก้วหู ดังขึ้นบนลานบันจี้จัมพ์ เสียงกรีดร้องดังไม่หยุด

เห็นร่างของใครบางคนกระโดดลงมาอย่างอิสระ

ฉินซีจับมือของหยางเฉินแน่นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอดูหวาดกลัว

เธออยากสัมผัสความรู้สึกที่ตกลงไปอย่างอิสระมาตลอด แต่เธอไม่กล้าทำคนเดียว

เมื่อได้มาสัมผัสจริงๆ เธอก็กลัวขึ้นมาทันที

“คุณดูกลัวมาก หรือจะไม่ทำแล้ว”

หยางเฉินยิ้มและถามขึ้น น้ำเสียงของเขาดูเยาะเย้ย เหมือนกำลังยั่วยุเธอ