บทที่ 2194 คุณคือข้อยกเว้น

หยางเฉินเบิกตาโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวอย่าตกใจว่า : "นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?"

ถ้าเขาไม่รู้ถึงความเข้มแข็งและยิ่งใหญ่ของตี้ชุนก็เท่านั้น แต่เมื่อกี้นี้ ผู้นำได้บอกกับเขาแล้ว โลกใบเล็กอันนั้นที่อยู่เบื้องหลังสมาคมอาวุโส ก็คือตี้ชุน

แต่ว่าตอนนี้ กลับหายไปแล้ว

"ไม่มีอะไรที่เป็นไม่ได้ ถ้าเจ้าคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ก็เป็นเพียงเพราะว่าโลกทัศน์ของเจ้าต่ำเกินไป"

ผู้นำกวาดสายตามองหยางเฉินอย่างเย็นชา จากนั้นก็กล่าวต่อว่า : "อาทิเช่น เมื่อคุณยังไม่เคยได้สัมผัสกับวิถีบู๊ จึงคิดว่าจะต้องมีสักวันหนึ่ง ที่คุณจะพบเจอกับผู้แข็งแกร่งระดับฉันเช่นนี้ใช่ไหม?"

คำพูดของเขาจบลง เขาก็โบกไม้โบกมือ จากนั้นฉากที่ทำให้หยางเฉินตกใจก็เกิดขึ้น

ดินแดนในอุดมคติที่มีธรรมชาติงดงามเมื่อกี้นี้ เวลานี้กลับเปลี่ยนกลายเป็นหิมะและน้ำแข็งปกคลุมไปทั่ว

ฉับพลันความหนาวเหน็บถึงกระดูก ทำให้หยางเฉินอดไม่ได้ที่จะหนาวสั่นไปทั้งตัว

"ไป!"

จู่ๆ ผู้นำก็ยกมือขึ้น และเห็นภูเขาหิมะที่อยู่ห่างจากพวกเขาหลายร้อยเมตร ถล่มลงมาโดยตรง

"ครืน!"

ในขณะนี้ แผ่นดินได้สั่นสะเทือนขึ้นมา

หยางเฉินดูหิมะถล่มที่เข้ามาใกล้ตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องการจะถอยหลัง แต่กลับพบว่าด้านหลังของตนเองถูกภูเขาน้ำแข็งขวางทางอยู่ ไม่สามารถถอยหลังได้

ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะถอยไปทางไหนดี หิมะถล่มก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าเขา และปกคลุมเขาในวินาทีต่อมา

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หิมะและน้ำแข็งที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ก็มลายหายไป และดินแดนในอุดมคติก็กลับคืนมาดังเดิม

ในแววตาของหยางเฉินเต็มไปด้วยความปีติยินดีที่รอดชีวิตจากภัยพิบัติ เขามองไปยังผู้นำด้วยสีหน้าว่างเปล่าและเอ่ยถามว่า : "ผู้อาวุโส เมื่อกี้นี้......"

"ภาพลวงตา!"

ผู้นำกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ภาพลวงตา?"

ดวงตาของหยางเฉินเบิกกว้าง ตอนที่เขาอยู่โลกมนุษย์ ก็เคยได้สัมผัสภาพลวงตามาก่อน แต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนจริงเช่นนี้มาก่อน

เมื่อกี้นี้เขารู้สึกได้ถึงความเหน็บหนาวที่เข้ากระดูกอย่างชัดเจน กระทั่งหลังจากที่หิมะถล่มความเหน็บหนาวจนเข้ากระดูกนั้น ก็ชัดเจนอย่างไม่มีที่เปรียบ และไม่ต่างจากโลกความเป็นจริงเลย

ถ้าบอกว่า หิมะถล่มเมื่อกี้นี้เป็นภาพลวงตา เช่นนั้นดินแดนในอุดมคติก่อนหน้านี้ ก็คือภาพลวงตาเช่นกันเหรอ?

เวลานี้ ผู้นำก็เอ่ยปากว่า : "ถูกต้อง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ ก็คือภาพลวงตา!"

ไม่รอให้หยางเฉินถามต่อ ผู้นำยังกล่าวอีกว่า : "นี่คือสิ่งที่ฉันพูดเมื่อครู่นี้ เพราะว่าโลกทัศน์ของคุณไม่มากพอ การรับรู้จึงแตกต่างกัน ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นด้วยตาตนเอง เกรงว่าตลอดชีวิตนี้คุณก็คงคิดไม่ถึงว่า งานนี้จะมีภาพลวงตาที่เหมือนจริงเช่นนี้?"

หยางเฉินเงียบไปชั่วขณะ ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่

ก่อนหน้านี้ตอนที่ถูกเจียงจิ่วสงพามาที่นี่ ยังคิดว่าถึงตายก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด ตอนนี้ดูเหมือนว่า ตนเองเป็นคนโง่เขลาจริงๆ

ด้วยศักยภาพที่แข็งแกร่งของผู้นำ ใช้เพียงความคิดเดียว ก็สามารถสร้างภาพลวงตาที่เหมือนจริง เหมือนกับสถานการณ์เมื่อครู่นี้เลย

เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับนี้ เขาจะต่อสู้ได้อย่างไร?