บทที่ 2212 ทำลายให้พังพินาศทั้งหมด

"พ่อ!"

เจียงเจี้ยนพลั้งปากพูดออกมา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน เขารู้ว่า นี่คือคำสั่งเสียที่เจียงจิ่วสงมองให้ตนเอง

เจียงจิ่วสงเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าที่อยู่เหนือตระกูลเจียงที่มีฟ้าแลบรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง

"ชีวิตนี้ของฉันก็นับว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถทะลวงไปสู่แดนนภาขั้นสามชั้นยอดได้ แต่ก็เคยเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งชั้นยอดของโลกบู๊โบราณล่าง ก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่งแล้ว"

มุมปากของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน มองไปยังเจียงเจี้ยนแล้วกล่าวว่า: "คุณก็ไม่ต้องโศกเศร้าไปหรอก เกิดแก่เจ็บตาย ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องพบเจอ เพียงแต่ไม่ช้าก็เร็วเท่านั้น ฉันมีอายุมาได้จนถึงป่านนี้ก็นับว่าอายุยืนกว่าคนส่วนมากแล้ว"

"สิ่งมอบหมายก็ได้มอบหมายไปจนหมดแล้ว ภัยพิบัติสวรรค์ใกล้จะจบสิ้นลงแล้ว ฉันก็ได้เวลาที่จะจากไปแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูลเจียง

พูดจบ เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้น

"พ่อ!"

เจียงเจี้ยนคุกเข่าลงทันที แล้วคำนับต่อเจียงจิ่วสงจนศีรษะกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงสามครั้ง จนหน้าผากที่กระแทก เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด

เขามองเจียงจิ่วสงด้วยดวงตาทั้งแดงก่ำ แล้วกล่าวด้วยเสียงที่สะอึกสะอื้นว่า: "พ่อ ท่านวางใจเถอะ ฉันจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอน"

เจียงจิ่วสงยิ้มเล็กน้อย มองเจียงเจี้ยน แล้วด้วยความจริงจังเป็นอย่างมากว่า: "คุณคือความภาคภูมิใจอย่างยิ่งในชั่วชีวิตนี้ของฉัน!"

พูดจบ เขาก็หันตัวกลับไปโดยตรง หลังผ่านไปไม่กี่อึดใจ เขาก็ได้หายสาบสูญไปจากตระกูลเจียง

เจียงเจี้ยนไม่อาจระงับน้ำตาของตนเองได้ และไหลนองใบหน้าได้อีกครั้ง เขารู้ว่า นี่คือการแยกจากกันชั่วนิจนิรันดร์ของตนเองกับพ่อ

เจียงจิ่วสงกินยาโกงความตาย ตอนนี้ประสิทธิผลได้หมดลงแล้ว ตอนที่เจียงจิ่วสงกำลังอ่อนแอถึงขีดสุด สามารถดึงดูดภัยพิบัติสวรรค์ได้ ภายใต้สถานการณ์นี้ เกรงว่ากระทั่งภัยพิบัติสวรรค์ขั้นแรกก็ไม่อาจรับได้ไหว

หลังจากออกจากตระกูลเจียง เจียงจิ่วสงก็ไม่ได้ไปหาสถานที่เงียบสงบเพื่อฝ่าฟันภัยพิบัติสวรรค์ แต่ไปที่พันธมิตรพิทักษ์

"เจียงจิ่วสง!"

เมื่อเห็นเจียงจิ่วสง จอมพลคนที่สองของพันธมิตรพิทักษ์ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาจึงรู้สึกว่าเจียงจิ่วสงในเวลานี้ ผิดปกติเป็นอย่างมาก

ขณะนี้ ตู้อวี้ซานได้สั่งให้จอมพลคนที่หนึ่งไปที่โลกมนุษย์ พันธมิตรพิทักษ์จึงได้รับการควบคุมโดยจอมพลคนที่สองเป็นการชั่วคราว

"คุณมาได้อย่างไรกัน?"

จอมพลคนที่สองกล่าวถามอย่างเยือกเย็น

ถึงแม้ว่าเจียงจิ่วสงจะเป็นผู้นำตระกูลบู๊ชั้นยอดของโลกบู๊โบราณล่าง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับฐานะของจอมพลคนที่สองแล้ว ก็ยังคงห่างชั้นเป็นอย่างมาก

ในโลกบู๊โบราณล่าง พันธมิตรพิทักษ์ก็คือสวรรค์ ถึงแม้ว่าในบรรดาจอมพลทั้งเก้าของพันธมิตรพิทักษ์ จอมพลคนที่เก้าจะมีศักยภาพอ่อนแอที่สุด แต่ไม่ว่าอย่างไรเมื่อผู้นำของตระกูลบู๊โบราณได้พบเขา ก็จะต้องโค้งคำนับ

เจียงจิ่วสงไม่ได้ตอบกลับจอมพลคนที่สอง แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ และได้รู้สถานการณ์ของสำนักงานกลางสหภาพพันธมิตรพิทักษ์อย่างทะลุปรุโปร่ง

เขาแอบพยักหน้า แล้วพูดพึมพำกับตัวเองว่า: "สมกับที่เป็นสำนักงานกลางสหภาพพันธมิตรพิทักษ์จริงๆ ถึงแม้ว่าผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่จะไปที่โลกมนุษย์ แต่ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในสำนักตอนนี้ ล้วนสามารถกวาดล้างตระกูลบู๊โบราณทั้งห้าได้"

จอมพลทั้งเก้าของพันธมิตรพิทักษ์ นอกเสียจากจอมพลคนที่หนึ่งแล้ว จอมพลทั้งแปดคนล้วนอยู่ในสำนัก

นอกจากนี้ ในส่วนของผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสอง กระทั่งผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นหนึ่ง ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในสำนักโดยสิ้นเชิง พวกเขาทำได้เพียงไปปฏิบัติภารกิจทุกแห่งหน

เห็นว่าเจียงจิ่วสงไม่สนใจตนเอง สีหน้าของจอมพลคนที่สองก็เคร่งขรึมถึงขีดสุด แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสามชั้นยอด จอมพลคนที่สองจึงไม่กล้าลงมือโดยตรง

เขาเพียงแค่กล่าวด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาว่า: "เจียงจิ่วสง คุณมาที่สำนักงานกลางสหภาพพันธมิตรพิทักษ์ สรุปแล้วมีเรื่องอะไรกัน?"

เจียงจิ่วสงจึงมองไปยังจอมพลคนที่สอง แล้วกล่าวถามว่า: "ได้ยินมาว่า ในสำนักงานกลางสหภาพพันธมิตรพิทักษ์ มีฐานทัพลับใต้ดินแห่งหนึ่งใช่หรือไม่? ที่แห่งนี้ เหมือนกับว่าจะมีนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องที่ชื่อดอกเตอร์แบล็ก กำลังทำการค้นคว้าวิจัยอยู่ใช่ไหม?"

จอมพลคนที่สองรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่บนใบหน้าไม่มีการแสดงออกแต่อย่างใด

นี่นับว่าเป็นความลับหนึ่งของพันธมิตรพิทักษ์ คาดไม่ถึงว่าเจียงจิ่วสงจะล่วงรู้ อีกทั้งยังรู้อีกด้วยว่าฐานทัพลับอยู่ในสำนักงานกลางสหภาพพันธมิตรพิทักษ์

จอมพลคนที่สองกล่าวด้วยความโมโหว่า: "ที่คุณจะพูดจาไร้สาระอะไรอีก? ถ้าหากไม่มีเรื่องสำคัญ ก็รีบออกไปซะ!"

เมื่อเขาพูดคำนี้จบ ทันใดอำนาจฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็ลงมาจากท้องฟ้า

สีหน้าของจอมพลคนที่สองเปลี่ยนไปอย่างมาก เงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าที่มีเมฆดำที่เคลื่อนไปมาอย่างรวดเร็ว และฟ้าแลบฟ้าร้อง จึงกล่าวด้วยความหวาดกลัวว่า: "นี่มัน ภัยพิบัติสวรรค์เหรอ?"

พูดจบ เขาก็มองไปยังเจียงจิ่วสงทันที แล้วกล่าวด้วยความตกใจว่า: "คุณจะบุกทะลวงตีเหรอ?"

เขาสามารถรับรู้ได้ถึง กลิ่นอายแห่งภัยพิบัติ จากตัวของเจียงจิ่วสง กลิ่นอายนี้น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง กระทั่งเขาก็รู้สึกได้ถึงอาการใจสั่น