บทที่ 2219 ความสำเร็จและความล้มเหลว

ตระกูลสวีตระกูลฉีและตระกูลราชวงศ์ไป๋หลี่ ทุกคนดูหน้าซีดหลังจากได้รับคำสั่งของตู้อวี้ซานให้ดำเนินการในอีกห้านาที

ตระกูลราชวงศ์ไป๋หลี่ที่อยู่โลกมนุษย์

"บูม!"

สีหน้าของหัวหน้าตระกูลไป๋หลี่เหิงเคร่งเครียดอย่างมาก และตบโต๊ะน้ำชาทันทีและโต๊ะน้ำชาราคาแพงก็หักในทันที

"พ่อ!"

ไป๋หลี่จิงหวินมองไป๋หลี่เหิงด้วยความกังวลแล้วพูดว่า "พ่อ ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี"

ตู้อวี้ซานเพิ่งออกคำสั่งให้พวกเขาลงมือในอีกห้านาที

แต่ว่าพวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเฉิน เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของตี้ชุน ในสถานการณ์เช่นนี้ตู้อวี้ซานยังจะให้ตระกูลบู๊โบราณลงมือล่วงหน้า ซึ่งเท่ากับเป็นการยั่วยุตี้ชุน

ทันใดนั้นไป๋หลี่เหิงก็มองไป๋หลี่จิงหวิน และถามเสียงทุ้มว่า "หากตอนนี้เป็คุณนหัวหน้าตระกูลไป๋หลี่คุณจะทำอย่างไร"

ไป๋หลี่จิงหวินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "ยกเลิกปฏิบัติการ!"

แม้ว่าจะเป็นเพียงสี่คำ แต่ไป๋หลี่เหิงก็เห็นความมุ่งมั่นของเขา

ไป๋หลี่จิงหวินกล่าวต่อไปว่า: "แม้แต่หัวหน้าตระกูลเฉิน เฉินชางชงก็ถูกผู้แข็งแกร่งลึกลับสังหาร ซึ่งมากพอที่จะแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายคือตี้ชุนผู้แข็งแกร่ง"

“ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเรายังคงเชื่อฟังคำสั่งของตู้อวี้ซาน และโจมตีกองยุทธการโลกมนุษย์ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย”

“เรายกเลิกปฏิบัติการก็ทำผิดต่อตู้อวีซานเท่านั้น หรือสร้างความเกลียดชังกับพันธมิตรพิทักษ์ แต่ถ้าเราไม่ยกเลิกปฏิบัติการมีโอกาสสูงที่เราจะตกเป็นเป้าของตี้ชุน ถึงตอนนั้นตระกูลไป๋หลี่จะอยู่รอดหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ "

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้นทำไมเราถึงไม่พิจารณาเลิกปฏิบัติการล่ะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หลี่จิงหวิน ไป๋หลี่เหิงดูโล่งใจและมองไป๋หลี่จิงหวินด้วยความพึงพอใจและพูดว่า "คุณพูดถูก ยกเลิกปฏิบัติการทำผิดต่อตู้อวี้ซานเท่านั้น แต่ถ้าไม่ยกเลิกปฏิบัติการมีความเป็นไปได้สูงที่จะนำทั้งตระกูลไป๋หลี่ลงเหว"

ทันใดนั้นไป๋หลี่จิงหวินรู้สึกดีใจและพูดอย่างมีความสุข: "ท่านพ่อ ฉันจะไปแจ้งให้ทุกคนทราบเดี๋ยวนี้ว่าปฏิบัติการคืนนี้ยกเลิกแล้ว"

ไป๋หลี่เหิงพยักหน้าจากนั้นหันหลังและมาที่ห้องใต้หลังคา

ในห้องใต้หลังคา หญิงวัยกลางหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังถือแผ่นไม้ในมือซ้ายและมีดแกะสลักมือขวาและกำลังแกะสลักไม้แผ่นนั้น

แม้ว่าไป๋หลี่เหิงจะเข้ามาเธอก็ยังเฉยเมย ไม่เงยหน้าขึ้นและทำงานของตัวเองต่อไป

ไป๋หลี่เหิงมองหญิงคนนั้นแล้วนั่งลง ถอนหายใจและพูดช้าๆ: "ชิวเหว่ ฉันรู้ว่ายังคุณฉันอยู่ แต่คุณต้องเข้าใจเรื่องหนึ่ง ไม่ใช่ว่าฉันจะกักบริเวณคุณ แต่ตอนนั้นคุณผิดจริงๆ"

ไป๋หลี่ชิงเหว่ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นและแกะสลักไม้ในมือของเธอต่อไป มีดแกะสลักมีความยืดหยุ่นได้ดีมากในมือของเธอ ทุกครั้งที่กรีดลงไปเหมือนว่าจะมอบจิตวิญญาณให้กับไม้ หลังจากกรีดลงไปสิบกว่าครั้ง ไม้นั้นก็กลายเป็นรูปเด็กทารก

และบนชั้นวางด้านหลังเธอยังมีหุ่นเด็กทารกแกะสลักที่เหมือนกันอีก27ตัว

นับหุ่นที่เธอเพิ่งแกะสลักแล้วมีทั้งหมด 28 ตัว

“28ปีแล้ว!”

จู่ๆไป๋หลี่ชิวเหว่ก็ถอนหายใจและพูด เธอมองหุ่นทารกในมือของด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน