บทที่ 2221 ไม่มองการณ์ไกล

“ลุงเว่ย!”

ไป๋หลี่จิงหวินมองไป๋หลี่เว่ยด้วยความเหลือเชื่อและพูดว่า "ท่านกำลังพูดอะไร"

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าหนึ่งในบุคคลสำคัญของตระกูลไป๋หลี่คนนี้มีความคิดที่จะฆ่าเขาจริงๆ

เจตนาฆ่าบนตัวของไป๋หลี่เว่ยยังไม่ลดลงและพูดอย่างเย็นชา: "ตามกฎคำสั่งสังหาร ตั้งแต่วินาทีที่นายปฏิเสธคำสั่งของพันธมิตรพิทักษ์ฉันควรลงมือกับนาย แต่ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดของตระกูลไป๋หลี่ฉันจึงให้โอกาสนายอีกครั้ง แต่นายไม่รักษาโอกาสนี้เลย "

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้นายก็สมควรตาย! นายมีคำสั่งเสียอะไร? หากฉันทำได้ฉันจะทำให้นาย"

ตอนนี้ไป๋หลี่จิงหวินจึงแน่ใจว่าไป๋หลี่เว่ยต้องการฆ่าเขาจริงๆ

ไป๋หลี่จิงหวินมองไป๋หลี่เว่ยด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนแล้วถามว่า "ลุงเว่ย นายจะลงมือจริงๆเหรอ"

ขณะนี้เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยแต่กลับสงบมาก มีเพียงความอ้อนวอนในดวงตาของเขา

เขาหวังว่าไป๋หลี่เว่ยจะนึกถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดของเขาและปล่อยเขาไป

ไป๋ลี่เว่ยพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะให้เวลานายคิดสักครู่ ถ้านายไม่มีคำสั่งเสีย ฉันจะส่งนายไปเอง"

ไป๋หลี่จิงหวินดูหมดหวัง เขารู้ว่าไป๋หลี่เว่ยต้องการฆ่าเขาจริงๆ

แต่ในไม่ช้าความสิ้นหวังบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆหายไปและท่าทางที่บ้าคลั่งก็ปรากฏขึ้น เขาจ้องไปที่ไป๋หลี่เว่ยอย่างแน่วแน่และพูดว่า: "ในเมื่อลุงเว่ยไม่สนใจความสัมพันธ์ทางสายเลือด อย่าหาว่าฉันที่ไม่ให้เกียรติท่าน!"

สิ้นเสียง พลังอันรุนแรงก็ปะทุออกมาจากตัวเขา

แต่อย่างไรเสียพลังแค่นี้มันไม่เพียงพอกัลไป๋หลี่เว่ย

ไป๋หลี่เว่ยยิ้มอย่างเหยียดหยามและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ด้วยวัยของนายสามารถบำเพ็ญเพียรถึงแดนนภาขั้นสองชั้นต้นถือว่าเป็นบูโดอัจฉริยะแล้ว แต่ด้วยพลังแค่นี้คิดจะสู้กับฉันไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

ถ้าไม่มีแรงก็สู้ฉัน ก็เหมือนแมลงวันเขย่าต้นไม้ "

พูดจบพลังแดนนภาขั้นสี่ชั้นต้นก็ระเบิดออกมาจากตัวของไป๋หลี่เว่ย

พลังของทั้งสองต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ขณะนี้ไป๋หลี่จิงหวินรู้สึกเพียงว่าเขาถูกบดขยี้ ขาของเขาสั่นไม่หยุดเหมือนอยากจะคุกเข่าลงบนพื้นทันที

“ไป๋หลี่เว่ย ตี้ชุนไม่ใช่ผู้ที่พันธมิตรพิทักษ์จะสามารถต้านได้ ฉันแนะนำให้คุณอย่าสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มพันธมิตรพิทักษ์จะดีกว่า”

ไป๋หลี่จิงหวินเงยหน้าขึ้น จ้องไป๋หลี่เว่ยด้วยตาแดงก่ำแล้วพูดว่า

"หื้ม!"

ไป๋หลี่เว่ยตะโกนอย่างเย็นชา: "คุกเข่า!"

การบีบคั้นที่ทรงพลังมากขึ้น ไป๋หลี่จิงหวินกดดันหนักขึ้น ร่างกายของเขาค่อยๆโค้งตัวเข่าก็ค่อยๆย่อลงและเขากำลังจะคุกเข่าลงกับพื้น

อย่างไรก็ตามไป๋หลี่จิงหวินยังคงประคองและพยายามหนักแน่นไม่ยอมให้ตัวเองคุกเข่าลง

แต่อย่างไรเสียเขาก็มีแค่เพียงแดนนภาขั้นสองชั้นต้นเท่านั้นเขาจะต้านทานการบีบคั้นของผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสี่ชั้นต้นได้อย่างไร

"บูม!"

ในที่สุดไป๋หลี่จิงหวินไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป เขาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรงและพื้นเป็นหลุมทันที

“ไป๋หลี่เว่ย!”

ไป๋หลี่จิงหวินเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและตะโกนเสียงดัง

ไป๋หลี่เว่ยพูดอย่างเย็นชา: "หมดเวลาแล้ว ดูเหมือนว่านายไม่มีคำสั่งเสีย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ฉันจะส่งนายไปตามทางเดี๋ยวนี้!"

ไป๋หลี่จิงหวินรู้ว่าเขากำลังจะตาย แต่ไม่มีความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขา มีแต่ความโกรธที่กำลังลุกโชน

แค่ไป๋หลี่เว่ยขยับเท้าก็ปรากฏตัวต่อหน้าไป๋หลี่จิงหวินในพริบตา เขายกมือขึ้นจะตบกลางกะโหลกศรีษะของไป๋หลี่จิงหวินอย่างแรง

โดนผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสี่ชั้นต้นตบลงไป แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสามชั้นยอดก็อาจไม่ทนได้ นับประสาอะไรกับไป๋หลี่จิงหวินที่มีพลังเพียงแดนนภาขั้นสองชั้นต้นเท่านั้น