บทที่ 2241 ทำลายจุดตันเถียน

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน สีหน้าของหลิวชิ่งก็ถอดสีทันที เป็นเพราะเขาได้เห็นพลังการสู้รบอันแข็งแกร่งของหยางเฉินมากับตาตัวเองแล้ว หากจะสังหารช่าวเหยียนจริง ก็ทำได้ง่ายดาย

แต่ว่า ที่นี่คือสำนักเทียนไห่ หากหยางเฉินฆ่าลูกศิษย์ของสำนักเทียนไห่จริง เช่นนั้นก็จะเป็นการสร้างเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแล้วจริงๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......”

นักบูโดที่อยู่ด้านหลังของอู่หยางผิงเหล่านั้น ทั้งหมดหัวเราะออกมาเสียงดัง เหมือนกับว่าได้ฟังเรื่องตลกที่ใหญ่โต

ในดวงตาของหยางเฉินมีความคมกริบปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ในเวลาเดียวกันก็กำลังครุ่นคิดถึงผลที่ตามมาของการฆ่าช่าวเหยียน

“ลิงที่มาจากโลกมนุษย์ตัวนี้กำลังพูดอะไร? นึกไม่ถึงว่าอยากจะฆ่าฉัน?”

ช่าวเหยียนหัวเราะเสียงดังกล่าว: “ต่อให้อยู่ที่โลกบู๊โบราณกลาง ท่ามกลางคนอายุน้อย มีแค่ไม่กี่คนที่กล้าพูดคำพูดแบบนี้กับฉันละมั้ง?”

“เขาที่เป็นมดที่มาจากผืนดินไร้ประโยชน์ตัวหนึ่ง ถือว่าเป็นจอมคนบูโดของโลกมนุษย์ มาที่โลกบู๊โบราณกลาง ยังเป็นจอมคนบูโดอยู่อีกหรือไง?”

พูดจบ ลมปราณบูโดที่แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา บรรลุถึงแดนนภาขั้นสี่ชั้นกลางทันที

อู่หยางผิงคนกลุ่มหนึ่งเองก็ล้วนจ้องมองหยางเฉินด้วยความเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองมดตัวหนึ่ง

ช่าวเหยียนกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง: “เจ้าหนุ่ม ฉันจะยืนอยู่ที่ตรงนี้ ให้นายฆ่าฉัน นายสามารถทำให้ฉันเลือดออกได้ ก็นับว่านายชนะ!”

ในสายตาของคนเหล่านี้เช่นพวกเขา หยางเฉินก็เป็นเพียงมดที่มาจากโลกมนุษย์เท่านั้น มีคุณสมบัติอะไรที่จะให้พวกเขาประเมินสูงกัน?

หลิวชิ่งร้อนใจขึ้นมาทันที รีบก้าวไปข้างหน้าทันที มองช่าวเหยียนด้วยความโมโหกล่าว: “ช่าวเหยียน คุณอย่ามากเกินไปหน่อยเลย คุณหยางเป็นแขกคนสำคัญของท่านอาจารย์ผม อย่าได้เสียมารยาท!”

“เปรี้ยง!”

ช่าวเหยียนยกเท้าขึ้นถีบเข้าไปที่ท้องของหลิวชิ่ง หลิวชิ่งกรูถอยหลังไปหลายก้าว

“หลิวชิ่ง นายคิดว่านายเป็นใคร? กล้าใช้ผู้อาวุโสสามมาข่มขู่ฉัน?”

ช่าวเหยียนจ้องมองหลิวชิ่งด้วยความโกรธกล่าว: “ถ้าหากไม่อยากตาย ก็ไสหัวไปไกลๆให้พ้นฉัน! มีท่านรองเจ้าสำนักอยู่ที่นี่ ต่อให้ผู้อาวุโสสามมา ก็ปกป้องเจ้าหนุ่มนี่ไว้ไม่ได้”

“คุณ......”

หลิวชิ่งโกรธเป็นอย่างมาก

อู่หยางผิงในเวลานี้มองไปทางหลิวชิ่งอย่างเย็นชากล่าว: “หลิวชิ่ง นายคำก็คุณหยางสองคำก็คุณหยาง ทำให้เกียรติของสำนักเทียนไห่หมดเกลี้ยงไปแล้ว แค่มดตัวเล็กๆตัวหนึ่งจากโลกมนุษย์เท่านั้น คู่ควรที่จะเรียกว่า‘คุณ’คำนี้ไหม?”

หลิวชิ่งพยายามระงับความโกรธ มองไปทางอู่หยางผิงกล่าว: “ท่านรองเจ้าสำนัก ถึงแม้ว่าคุณหยางจะมาจากโลกมนุษย์ แต่พรสวรรค์ด้านบูโดของเขาเมื่อเทียบกับจอมคนบูโดชั้นยอดของโลกบู๊โบราณกลางก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน ถึงขนาดอาจจะแข็งแกร่งกว่า!”

“เฮอะ......”

อู่หยางผิงหัวเราะพรวดออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางหยางเฉินกล่าว: “เจ้าหนุ่ม อยู่ๆฉันก็มีความสงสัยขึ้นมา นายใช้วิชามารอะไร นึกไม่ถึงว่าจะทำให้หลิวชิ่งพูดแทนนายถึงขนาดนี้?”

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่บนตัวของหยางเฉิน

หยางเฉินหรี่ตาลงจ้องอู่หยางผิงเขม็งกล่าว: “ที่ผมมาในวันนี้ เพื่อมาเยี่ยมผู้อาวุโสของสำนักเทียนไห่ ไม่ได้อยากมาก่อเรื่อง! ยังไงพวกคุณก็หลีกทางไปจะดีกว่า!”

“นายกำลังข่มขู่ฉัน?”

สายตาของอู่หยางผิงเย็นชาขึ้นมา ภายในดวงตามีเจตนาสังหารเปล่งประกายระยิบระยับ

“ฮ่าฮ่า เจ้าหนุ่มนี่มันโง่ใช่ไหม? เขาอยู่ที่สำนักเทียนไห่ นึกไม่ถึงว่าจะข่มขู่ท่านรองเจ้าสำนักของพวกเรา?”

“เป็นลิงที่มาจากโลกมนุษย์เท่านั้น ก็เป็นเพียงแค่การเอาใจฝูงชนเท่านั้น รอหลังจากที่เขาได้เปิดหูเปิดตาเห็นถึงความเก่งกาจของจอมคนบูโดแห่งสำนักเทียนไห่ เขาถึงจะเข้าใจ ว่าสิ่งที่ตนเองเคยประสบพบเจอมามันดักดานแค่ไหน”

“ก็ไม่รู้ว่าหลิวชิ่งไปทำอะไรโง่ๆมา นึกไม่ถึงว่าจะต่อต้านท่านรองเจ้าสำนัก เพียงเพื่อลิงที่มาจากโลกมนุษย์ตัวหนึ่ง”

......

นักบูโดของสำนักเทียนไห่ทุกคน ต่างพากันเอ่ยปากพูด ตอนที่มองไปทางหยางเฉิน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

สำนักเทียนไห่เดิมทีก็เป็นสำนักชั้นยอดของโลกบู๊โบราณกลาง แต่คนข้างกายของอู่หยางผิงเหล่านี้ล้วนเป็นบูโดอัจฉริยะของสำนักเทียนไห่ สามารถกล่าวได้ว่า คนเหล่านี้นับว่าเป็นบูโดอัจฉริยะชั้นยอดของโลกบู๊โบราณกลาง

ในสายตาของพวกเขา อย่าพูดว่าเป็นโลกมนุษย์กับโลกบู๊โบราณล่าง ต่อให้เป็นโลกบู๊โบราณกลาง ในหมู่คนหนุ่มสาว มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขา

หลิวชิ่งใจร้อนดั่งฟัง เขาค่อนข้างชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉิน ทันทีที่หยางเฉินลงมือจริงๆ ความยุ่งยากก็จะรุนแรงมากแล้วจริงๆ

หลิวชิ่งรีบกล่าว: “คุณหยาง พวกเขาไม่เคยได้เห็นความเก่งกาจของคุณ คุณอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขาเลย ผมจะพาคุณไปพบท่านอาจารย์ของผมเดี๋ยวนี้”

เขารู้ดีว่าเกลี้ยกล่อมพวกจอมคนของสำนักเทียนไห่ไปก็เปล่าประโยชน์ ทำได้แค่เพียงเกลี้ยกล่อมหยางเฉิน

ถึงแม้ว่าหยางเฉินจะโมโห แต่ว่าก็ชัดเจนในวัตถุประสงค์การมาที่สำนักเทียนไห่ครั้งนี้ของตนเอง การคุยเรื่องความร่วมมือเป็นเพียงแค่ข้อหนึ่ง สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือการช่วยฉินซี