บทที่ 2253 เขาต้องตาย

"หืม?"

ผู้อาวุโสรองของสำนักเทียนไห่รู้สึกถึงออร่าที่เพิ่มขึ้นบนร่างกายของหยางเฉินจึงขมวดคิ้วแน่น

เขาประหลาดใจมากที่หยางเฉินไม่ตายจากการโจมตีของเขา แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดไปกว่านั้นก็คือหยางเฉินมีวิธีที่จะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้

แสงประกายวาบปรากฏขึ้นในดวงตาของผู้อาวุโสรอง เขาแอบคิดอยู่ในใจว่าหากเขามีวิธีการฟื้นพละกำลังของตนเหมือนหยางเฉิน เขาคงจะอยู่ยงคงกระพันได้ด้วยแดนนภาขั้นหกชั้นยอดของขาสินะ?

“ผู้อาวุโสรอง คุณหยางเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญจากอาจารย์ของม คุณช่วยปล่อยเขาไปได้หรือไม่ เพื่อเห็นแก่อาจารย์ของผม?”

จู่ ๆ หลิวชิ่งก็ขอร้อง

ยิ่งความแข็งแกร่งของหยางเฉินแกร่งขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งต้องการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉินมากขึ้น การได้สนิทสนมกับคนเช่นนี้จะเป็นประโยชน์กับเขา ไม่มีผมเสียใด ๆ

ม่อชิงซิวจ้องมองที่ผู้อาวุโสรองด้วยดวงตาที่ไม่แยแส เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ผู้อาวุโสรอง คุณหยางเป็นแขก ถ้าสิ่งที่คุณทำในวันนี้ถูกเผยแพร่ออกไป จะไม่กลายเป็นเรื่องเสื่อมเสียต่อสำนักเทียนไห่ของเราเหรอ? นี่ไม่ใช่วิธีการต้อนรับแขกของสำนักเทียนไห่”

"ม่อชิงซิว แกคิดว่าแกเป็นใครกั? อาจารย์ของข้าจะทำอะไร ต้องใหแกมาชี้นิ้วบอกเหรอ?”

เหอตงเฉิงไม่พอใจม่อชิงซิวมานานแล้ว จึงตะโกนใส่ม่อชิงซิวทันที

ม่อชิงซิวจ้องมองไปที่เหอตงเฉิงอย่างเย็นชา พูดว่า "นายน่าจะเร่งการระดับฝึกฝนของตัวเองให้พัฒนาขึ้นบ้างนะ ไม่อย่างนั้นอาจตายในสนามแข่งขันของสำนักครั้งหน้าได้”

“ถ้าไม่ถึงแก่ชีวิตก็น่าจะได้รับบาดเจ็บปางตาย และถ้าส่งผลต่อทักษะพื้นฐาน ในฐานะศิษย์ของผู้อาวุโสรอง คาดว่าคงไม่อาจต้านได้แม้แต่พวกรุ่นน้อง”

สีหน้าของเหอตงเฉิงแข็งทันที ม่อชิงซิวพูดไว้แล้วก่อนหน้านี้ว่าถ้าเขายังพูดเรื่องไร้สาระอีก จะทำการท้าทายตนในการแข่งขันสำนักต่อไป

สิ่งที่ม่อชิงซิวพูดตอนนี้กำลังบอกเขาอย่างไม่ต้องสงสัยว่าการแข่งขันสำนักครั้งต่อไปจะท้าทายเขา

เดิมทีคนที่ต้องการตำหนิม่อชิงซิวตามเหอตงเฉิง แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าแสดงความคิดเห็นออกมา เพราะกลัวว่าเขาจะถูกม่อชิงซิวอาฆาตแค้นท้าดวล

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา แม้ว่าม่อชิงซิวจะไม่ท้าสู้กับพวกเขา แต่ม่อชิงซิวก็มีน้องสาวที่มีความสามารถด้านบูโดมากเช่นกัน

หากม่อชิงซิวต้องการท้าดวล ชะตากรรมของพวกเขาคงน่าสังเวชมาก

เมื่อเห็นม่อชิงซิวมาข่มขู่ศิษย์ของตนต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้ ผู้อาวุโสรองก็ขมวดคิ้วเหล่ตาไปที่ม่อชิงซิว พูดว่า "ม่อชิงซิว นายจะหยิ่งผยองมากไปแล้วนะ ยังไม่ทันจะเข้าสู่สมาคมผู้อาวุโสของสำนักเทียนไห่ก็เบ่งไปทั่วแล้ว ในอนาคตถ้าเข้าสมาคมคงจะไม่เห็นเราผู้อาวุโสในสายตาสินะ?”

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยความสง่าน่าเกรงขาม

ม่อชิงซิวพูดด้วยใบหน้าเฉยเมยว่า "ผมไม่เคยคิดที่จะเข้าร่วมสมาคมผู้อาวุโส ดังนั้นผู้อาวุโสรองจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกนะครับ"

ในฐานะศิษย์ของหัวหน้าสำนัก เขามีโอกาสที่จะเข้าร่วมสมาคมผู้อาวุโสในอนาคตขฌ ม่อชิงซิวยังอายุน้อย ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเป็นไปได้แน่นอนว่าเขาสามารถเข้าร่วมได้

แต่เขากลับต่อหน้าทุกคนว่าเขาไม่สนใจที่จะเข้าสมาคมผู้อาวุโส

ศิษย์ของสำนักเทียนไห่ทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะสำนักเทียนไห่ซึ่งเป็นหนึ่งในสำนักชั้นนำในโลกบู๊โบราณกลาง ฐานะผู้อาวุโสนั้นสูงมาก

อาจกล่าวได้ว่าการเป็นผู้อาวุโสของสำนักเทียนไห่เทียบเท่ากับการเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของโลกบู๊โบราณ

และในโลกบู๊โบราณนี้จจ มีกี่คนกันที่ไม่อยากเป็นผู้อาวุโสของสำนักเทียนไห่?

แน่นอนว่าทุกคนอยากได้โอกาสนี้

ด้วยความสามารถของม่อชิงซิว เขาจะมีสิทธิ์เข้าร่วมสมาคมผู้อาวุโสในอนาคตอย่างแน่นอน แต่เขาประกาศต่อสาธารณชนว่าเขาจะไม่เข้าร่วม

แค่คิดก็รู้ว่ามีคนมากมายขนาดไหนตกใจกับคำพูดของเขา

ดวงตาของผู้อาวุโสรองเย็นชาขึ้นกว่าเดิม ม่อชิงซิวแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าต้องการเผชิญหน้ากับเขา

แม้จะไม่พอใจเรื่องนี้มากนัก แต่เขาก็เพียงมองม่อชิงซิวอย่างเย็นชา จากนั้นดวงตาของเขาก็ประสานเข้ากับหยางเฉิน

ตอนนี้หยางเฉินกำลังนั่งขัดสมาธิ พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อให้หายจากอาการบาดเจ็บนี้

"อืม?"

ผู้อาวุโสรองรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าอาการบาดเจ็บของหยางเฉินดูเหมือนจะหายดีแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น ตอนนี้หยางเฉินดูเหมือนจะเข้าสู่สภาวะแห่งการรู้แจ้ง