บทที่ 2259 การมาถึงของเจ้าสำนัก

“แกเป็นผู้ฝึกมาร!”

เมื่อรู้สึกถึงพลังอำนาจที่แข็งแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาจากบนตัวของหยางเฉินอย่างต่อเนื่อง เกิ่งจินฮวากล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ภายในความตื่นตะลึงของเขา ยังมีความหวาดกลัวที่รุนแรงอีกด้วย

เนื่องจากพลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากบนตัวของหยางเฉิน ยังคงกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อครู่นี้ ลมปราญบนตัวของหยางเฉิน ได้บรรลุถึงระดับแดนนภาขั้นหกชั้นปลายแล้ว แต่ตอนนี้ ได้มาถึงแดนนภาขั้นหกชั้นยอดแล้ว

สิ่งที่สำคัญคือ กำลังของหยางเฉินหลังจากที่บรรลุถึงแดนนภาขั้นหกชั้นยอด ก็ยังคงอยู่ในท่าทีที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“แกใช้วิธีการอะไรกันแน่?”

เกิ่งจินฮวาซักถามด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น

เขาไม่สามารถยอมรับได้ คนวัยรุ่นที่อายุไม่ถึงสามสิบปีคนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะมีกำลังที่ทัดเทียมกับเขา

เพียงแต่ หยางเฉินในเวลานี้ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด ในดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ พลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมานั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง

อานุภาพมารลอยกรุ่นไปทั่วตัว ราวกับพญามารที่แท้จริงคนหนึ่ง

“ฉันจำเป็นต้องฆ่าแกให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นรอให้กำลังของเขาแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นกว่านี้ คิดอยากจะเขา ก็จะยิ่งยากกว่าเดิมแล้ว”

ภายในดวงตาของเกิ่งจินฮวาปรากฏเจตนาฆ่าขึ้น เหยียบลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายมุ่งหน้าไปยังหยางเฉิน

“แกไปตายซะ!”

แทบจะในทันทีทันใด เขาก็พุ่งไปตรงด้านหน้าของหยางเฉิน ยกมือขึ้นก็ปล่อยหมัดออกไป ระเบิดพลังทั้งหมดทันที และตกลงไปอย่างรุนแรง

“เปรี้ยง!”

เกิ่งจินฮวาโจมตีไปที่ทรวงอกของหยางเฉินหมัดหนึ่ง เกิดแรงปะทะที่น่าอัดแน่น

“อะไรกัน?”

เกิ่งจินฮวาดวงตาแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

เกิ่งจินฮวากล่าวด้วยความตื่นตะลึง: “ความแข็งแกร่งของร่างกายแก ทำไมถึงได้แข็งแกร่งถึงขั้นนี้? แม้แต่หมัดระเบิดของฉัน ก็ทำลายการป้องกันของแกได้?”

หมัดระเบิดเป็นฝีมือที่มีชื่อเสียงของเขา อานุภาพร้ายแรง ในแดนเดียวกัน แทบจะมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถทนต่อหมัดนี้ของเขาได้โดยไม่ขยับเขยื้อน

แต่หยางเฉินไม่เพียงใช้ร่างกายทนรับต่อหมัดนี้ของเขาเอาไว้ได้ ยังไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่เชื่อ!”

เกิ่งจินฮวาเปลี่ยนเป็นพาลโกรธทันที ขบกรามแน่นกล่าว: “เศษสวะที่มาจากโลกมนุษย์ตัวเล็กๆคนหนึ่ง ก็คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน? ตายซะเถอะ!”

“เปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยง!”

เกิ่งจินฮวาเหมือนกับบ้าไปแล้ว รัวกำปั้นลงไปบนทรวงอกของหยางเฉินนับครั้งไม่ถ้วน อีกทั้งกำลังยังมากขึ้นในแต่ละหมัด

แต่ว่า หยางเฉินเพียงแค่ร่างกายถอยหลังไปแค่ห้าหกก้าวเท่านั้นขจ ยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บเช่นเดิม อีกทั้งพลังอำนาจบนร่างกาย ยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้นเกิ่งจินฮวามีความรู้สึกผิดปกติบางอย่าง คนที่ตนเองเผชิญหน้าด้วยไม่ใช่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มาจากโลกมนุษย์ แต่เป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของโลกบู๊โบราณกลาง

ในเวลานี้ พื้นดินที่อยู่ใต้เท้าของหยางเฉิน ได้ล่มสลายไปนานแล้ว รอยแยกแต่ละเส้นมีขนาดเท่าแขน แผ่ขยายไปทั่วทุกสารทิศอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้เอง พลังอำนาจบนตัวของหยางเฉินในที่สุดก็หยุดเพิ่มขึ้นแล้ว

ดวงตาสีดำทั้งสองข้างของเขา จดจ้องเกิ่งจินฮวาเขม็ง

เวลานี้ เกิ่งจินฮวารู้สึกเพียงแค่ทั่วทั้งร่างกายของเขาหนาวเหน็บเข้ากระดูก เหมือนกับถูกเทพมรณะจดจ้อง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

หยางเฉินกล่าวเสียงเย็นชา: “แกต่อยพอแล้วใช่ไหม? ตอนนี้ ถึงตาของฉันบ้างแล้ว!”

ทันทีที่เสียงพูดจบลง เกิ่งจินฮวาก็พบว่าหยางเฉินหายตัวไปจากที่เดิมแล้ว

“เปรี้ยง!”

วินาทีต่อมา ร่างของหยางเฉินก็ปรากฏต่อหน้าของเกิ่งจินฮวา เกิ่งจินฮวายังไม่ได้ปฏิกิริยากลับคืนมา ก็รู้สึกว่าทรวงอกของตนเองยุบลงไปแล้ว ในขณะเดียวกันก็ถูกพลังงานกลุ่มหนึ่งโจมตีอย่างบ้าคลั่งจนลอยกระเด็น

“เปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยง!”

หลังจากที่เกิ่งจินฮวาถูกต่อยจนลอยกระเด็น กระแทกจนต้นไม้หักไปหลายต้น ถึงได้หล่นลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล

หมัดเดียว ผู้อาวุโสรองของสำนักเทียนไห่ ผู้แข็งแกร่งของแดนนภาขั้นหกชั้นยอด ก็สูญสิ้นกำลังรบ