บทที่ 2263 ซ่อนเร้นได้ล้ำลึก

สีหน้าของหยางเฉินลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าอู๋จื่อจิ้งได้เดาตัวตนของเขาออกแล้ว ถึงขนาดยังเชิญเขาไปที่ตระกูลอู๋อีกด้วย

อู๋จื่อจิ้งใบหน้าดูเหมือนสุภาพอ่อนโยน แต่หยางเฉินยังคงสัมผัสได้ถึงความข่มขู่ภายในคำพูดของอีกฝ่าย

อีกฝ่ายจงใจจะเอ่ยถึงความไม่ลงรอยกันของตระกูลอู๋กับสำนักเทียนไห่ ทั้งยังจงใจแสดงให้เห็นว่าเดาตัวตนของหยางเฉินได้แล้ว เดิมทีนี่ก็คือการข่มขู่แบบหนึ่ง

ถ้าหากนายไม่ตกลงที่จะไปตระกูลอู๋กับฉัน ฉันก็จะเปิดโปงตัวตนของแก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางเฉินเอ่ยปากกล่าว: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไปตระกูลอู๋กับคุณ”

“ฮ่าฮ่า ดี!”

อู๋จื่อจิ้งหัวเราะเสียงดัง เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างพอใจ

หลังจากนั้นยี่สิบนาที ทั้งสองคนก็ได้มาถึงประตูใหญ่ที่ราวกับพระราชวังแห่งหนึ่ง

และทางด้านบนของประตูใหญ่ มีตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัว “คฤหัสถ์เจ้าเมือง”

“เจ้าเมืองน้อย!”

องครักษ์สองนายที่อยู่ตรงประตู หลังจากที่เห็นอู๋จื่อจิ้ง ก็รีบเอ่ยกล่าวด้วยความนอบน้อม

อู๋จื่อจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “สหายเฉิน เชิญด้านใน!”

ภายในใจของหยางเฉินตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าตระกูลอู๋เป็นเจ้าของคฤหัสถ์เจ้าเมือง และอู๋จื่อจิ้งเป็นเจ้าเมืองน้อย เห็นได้ชัดว่า บิดาของเขาก็คือเจ้าเมืองเมืองไป๋หู่

ที่โลกบู๊โบราณกลาง มีสี่เมืองรวมเป็นหนึ่งโลก สี่เมืองหมายถึงเมืองไป๋หู่ เมืองชิงหลง เมืองเสวียนอู่ เมืองจูเชว่ แบ่งเป็นทิศเหนือใต้ออกตกสี่เขตพื้นที่ใหญ่ของโลกบู๊โบราณกลาง

ในสี่เมืองใหญ่ ล้วนยึดคฤหัสถ์เจ้าเมืองเป็นผู้สูงสุด

เพียงแต่ คฤหัสถ์เจ้าเมืองเพียงแค่เป็นกองกำลังของทางการเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าคฤหัสถ์เจ้าเมืองจะแข็งแกร่งที่สุด

ก็เหมือนกับเมืองไป๋หู่นี้ นอกจากคฤหัสถ์เจ้าเมืองแล้ว ยังมีสำนักเทียนไห่กับสำนักเหอฮวน รวมทั้งกองกำลังบางส่วนอื่นๆ

แต่ที่เมืองไป๋หู่ พละกำลังแข็งแกร่งที่สุดคือสำนักเทียนไห่ ส่วนคฤหัสถ์เจ้าเมืองตระกูลอู๋ ก็เป็นเพียงผู้สูงศักดิ์อันดับสองเท่านั้น

แต่ทันทีที่ประมุขโลกมีคำสั่ง กองกำลังของแต่ละเมืองใหญ่ ทั้งหมดจะต้องฟังคำสั่งของคฤหัสถ์เจ้าเมืองแต่ละเมืองใหญ่

แต่หนึ่งโลก หมายถึงพื้นที่ตรงกลางของโลกบู๊โบราณกลาง ก็คือคฤหัสถ์ประมุขโลก

ทันใดนั้นอู๋จื่อจิ้งก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม: “สหายเฉิน คุณคิดว่าคฤหัสถ์เจ้าเมืองของพวกเรา เป็นยังไง?”

หยางเฉินพยักหน้า เอ่ยปากกล่าว: “ใหญ่โตโออ่า! แม้แต่สำนักเทียนไห่ ก็ยังเทียบไม่ติด”

ไม่ใช่ว่าเขาแสร้งพูดแบบนี้เพื่อเอาใจอู๋จื่อจิ้ง แต่เรื่องจริงก็เป็นแบบนั้น

ถึงแม้ว่าสำนักเทียนไห่จะเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองไป๋หู่ แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงกองกำลังหนึ่งในเมืองไป๋หู่

แต่คฤหัสถ์เจ้าเมือง เป็นศูนย์กลางของเมืองไป๋หู่ แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่สำนักเทียนไห่จะเปรียบเทียบได้

อู๋จื่อจิ้งยิ้มด้วยความเบิกบานใจทันที จากนั้นก็กล่าวด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง: “ไม่รู้ว่า เทียบกับโลกมนุษย์แล้ว เป็นอย่างไร?”

หยางเฉินไม่ได้ตอบ

แน่นอนว่าเขาชัดเจนว่าอู๋จื่อจิ้งกำลังหยั่งเชิง แต่ว่าคฤหัสถ์เจ้าเมืองค่อนข้างใหญ่โตโออ่าจริงๆ แม้แต่ที่โลกมนุษย์ ก็สามารถเทียบเคียงกับพระราชวังโบราณได้

ตลอดทางมานี้ เพียงแค่คนที่เห็นอู๋จื่อจิ้ง ต่างก็เป็นฝ่ายทักทายก่อน หนึ่งในนั้นเป็นผู้แข็งแกร่งของแดนนภาขั้นหก

หลังจากนั้นสิบนาที อู๋จื่อจิ้งพาหยางเฉินมาถึงตำหนักหลักของคฤหัสถ์เจ้าเมือง

“คุณพ่อ!”

อู๋จื่อจิ้งทำความเคารพด้วยใบหน้านอบน้อม ต่อชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนที่นั่งด้านบน

ชายวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นสายตาก็มองไปที่หยางเฉิน

ชายวัยกลางคนเอ่ยปากกล่าว: “จื่อจิ้ง ท่านนี้คือ?”

เห็นได้ชัดว่า ชายวัยกลางคนก็คือเจ้าเมืองของเมืองไป๋หู่ ผู้ที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของทั้งโลกบู๊โบราณกลาง ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่ผู้แข็งแกร่งชั้นยอดของแดนนภาขั้นเจ็ดชั้นต้น อู๋สงป้า!