บทที่ 267 ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต

หยางเฉินในตอนนี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร

การตบลงไปในครั้งนี้ ทำให้ทุกคนตกใจ ผู้คนต่างตกอยู่ในความตะลึง

เว่ยหมิงเยว่ที่อยู่ใกล้หยางเฉินที่สุดนั้นตกใจเป็นอย่างมาก และได้หลบไปอยู่ข้างหลังของแมงดาที่เขาเลี้ยงดูโดยอัตโนมัติ

“พะ พี่ใหญ่ เธอต่างหากที่ต้องการยั่วยุพี่ ผมไม่เกี่ยวนะครับ!”

แมงดาคนนี้ดูแล้วร่างกายกำยำ แต่มาตอนนี้กลับทำตัวเหมือนหนูที่เจอแมว ตกใจกลัวจนสั่นไปทั้งตัว

ไม่ใช่ว่าเขาปอดแหก แต่เป็นเพราะพละกำลังของหยางเฉินนั้นน่ากลัวเกินไป ตบทีเดียวถึงกับทำให้โต๊ะไม้ที่แข็งแรงนั้นแหกไปเลย ถึงเขาจะฝึกฝนการต่อสู้จากโรงเรียนกีฬาก็ตาม การที่จะฝากรอยมือไว้บนโต๊ะอาหารยังทำไม่ได้เลย

“เธอ ยัยสารเลว ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

แมงดาใช้มือผลักเว่ยหมิงเยว่ที่หลบอยู่ข้างหลังออกไป แล้ววิ่งหนีไปทันที

ชั่วขณะหนึ่งสายตาของทุกคนต่างก็มารวมที่เว่ยหมิงเยว่

มีแขกหลายสิบคนที่อยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่มีใครรู้สึกเห็นใจเธอเลยสักคน

เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้วางแผนทำร้ายเซี่ยเหอยังไง ทุกคนต่างก็เห็นมันได้อย่างชัดเจน

ตอนนี้มาถูกหยางเฉินจัดการ มันก็เป็นกรรมที่ตามสนองแล้ว

“ช่างนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินอย่างคุณหนูเว่ย ก็มีเวลาที่รู้สึกกลัวกับเขาเหมือนกัน”

ซูซานมือกอดอกแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย แล้วมองดูเว่ยหมิงเยว่ด้วยรอยยิ้ม

“ใครบอกว่าฉันกลัวกัน?”

เว่ยหมิงเยว่อายจนรู้สึกโกรธ การที่ถูกคนมากมายจ้องมองแบบนี้ แถมยังถูกหยางเฉินบังคับให้เธอตบหน้าของตัวเองอีก นี่มันช่างเป็นความอัปยศของเธอจริงๆ

“ถ้าเธอไม่กลัว แล้วทำไมเธอถึงยังไม่ไปล่ะ?” ซูซานพูดล้อเลียนเธอ

เว่ยหมิงเยว่ถลึงตาใส่ซูซานไปทีหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่หยางเฉิน

เห็นแต่หยางเฉินทำหน้าเรียบเฉย มองจากสีหน้าไม่ออกว่าเขานั้นกำลังดีใจหรือโกรธกันแน่

เซี่ยเหอนั้นยืนอยู่ข้างเขา สีหน้าค่อนข้างกังวล เห็นได้ชัดว่าเธอหนักใจเรื่องที่หยางเฉินยอมผิดใจกับตระกูลเว่ยเพื่อเธอ

เว่ยหมิงเยว่รู้ดี ว่าในตอนนี้ มีแค่เซี่ยเหอเท่านั้นที่สามารถช่วยเธอได้

ว่าแล้ว เธอก็มองไปที่เซี่ยเหอ แล้วพูดออกมาว่า “นี่คุณผู้หญิง เมื่อกี้ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ควรให้คุณชดใช้เพียงเพราะคุณทำซุปหกเท่านั้น”

ฟังแล้วเหมือนจะเป็นการขอโทษ แต่น้ำเสียงที่พูดออกมากลับแข็งกร้าว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่การขอโทษจากใจจริง

เซี่ยเหอรีบส่ายหน้า แล้วหันไปพูดกับหยางเฉินว่า “หยางเฉิน เรื่องนี้ให้มันแล้วกันไปได้มั้ยคะ? ฉันไม่เป็นไรหรอก!”

“ถ้าคุณกลัวว่าผมจะผิดใจกับตระกูลเว่ยเพราะคุณ งั้นคุณก็สบายใจได้เลย กะอีแค่ตระกูลเว่ย ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด!”

เซี่ยเหออยากที่จะทำให้เรื่องมันสงบลง แต่หยางเฉินกลับไม่ยอม เขาส่ายหน้า “อีกอย่าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้มาหาเรื่องผม ครั้งนี้ เธอจำเป็นต้องได้รับโทษ”

ซูเฉิงอู่เองก็มองออกว่าเซี่ยเหอนั้นกำลังกังวลอยู่ จึงได้ออกมาพูดว่า “คุณหยางพูดได้ถูกต้อง สำหรับเขาแล้ว ตระกูลเว่ยนั้นไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ถ้าตระกูลเว่ยกล้าที่จะตามเอาเรื่องจริงๆ ไม่ต้องให้คุณหยางออกหน้าก็ได้ เดี๋ยวตระกูลซูของผมจะรับหน้าแทนคุณหยางเอง!”

เซี่ยเหอรู้แค่ว่าหยางเฉินนั้นรวยมาก แต่ไม่นึกเลยว่า แม้แต่คนใหญ่คนโตระดับซูเฉิงอู่ยังให้เกียรติเขาขนาดนี้

ในใจของเว่ยหมิงเยว่นั้นกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีมากๆ ถ้าแค่หยางเฉินคนเดียว เธอก็กลัวแค่ฝีมือของหยางเฉินที่แข็งแกร่งมากๆเท่านั้น

แต่ว่าตอนนี้ ซูเฉิงอู่กลับให้ความเคารพหยางเฉินขนาดนี้ ถึงขั้นยอมผิดใจกับตระกูลเว่ยเพื่อหยางเฉินเลย

หยางเฉิน มันเป็นใครกันแน่?

ตอนนี้ ในใจของเว่ยหมิฝเยว่นั้นกำลังหวาดกลัวมาก

ไม่ใช่แค่เธอ ยังมีพวกแขกที่อยู่ทั่วร้านอีก พวกเขาต่างก็อึ้งไปตั้งแต่ตอนที่ซูเฉิงอู่ปรากฏตัวแล้ว

ตอนนี้ ซูเฉิงอู่ยังพูดต่อหน้าทุกคนอีกว่า สำหรับหยางเฉินแล้ว ตระกูลเว่ยก็ไม่มีอะไรให้กลัวเลย

แล้วชายหนุ่มคนนั้น มีฐานะอะไรกันแน่?

“นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าชายหนุ่มคนนี้จะเก่งกาจถึงขนาดนี้ แม้แต่เศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเจียงโจว ยังต้องเคารพเขาขนาดนี้!”

“จริงด้วย เมื่อกี้เรายังต้องปาดเหงื่อแทนเขาอยู่เลย ที่แท้เขาเองก็มีความสามารถมากพอถึงได้ไม่กลัวนี่เอง!”

“ทีนี้ก็ดีเลย ผู้หญิงที่เอาแต่ใจคนนั้น ก็ทำตัวโอหังไม่ได้แล้ว!”

ผู้คนต่างซุบซิบนินทา คำพูดที่เสียดแทงพวกนั้นได้ยินถึงหูเว่ยหมิงเยว่เข้า สีหน้าของเธอทั้งโกรธทั้งอาย

“เวลาของผมมันมีน้อย นาทีสุดท้าย ถ้าคุณยังไม่ลงมืออีก ก็อย่าหาว่าผมเสียมารยาทแล้วกัน!”

ทันใดนั้นหยางเฉินก็ได้พูดออกมา