บทที่ 276 เสียงของผู้หญิง

ฉ่ายจวนนั้นร้องไห้จนหมดรูป เธอนั้นคิดว่าการที่หยางเฉินมาหาเธอนั้นต้องการมาทวงค่ารักษา

จากคำพูดของเธอ หยางเฉินก็ได้รู้ข้อมูลไปมากพอสมควร

สิ่งแรกที่สามารถยืนยันได้คือ หนันหนันนั้นเป็นมะเร็งในเม็ดเลือดขาวจริง

ส่วนหูฉาวนั้นก็เป็นมะเร็ง เดิมทีก็อยู่ได้อีกไม่นาน มีคนเอาเงินมาให้ห้าแสน บอกเขาให้ขับรถไปชนฉินต้าหย่ง เพื่อจัดหาค่ารักษามาให้หนันหนัน เขาจึงตัดสินใจที่จะทำแบบนี้

มันช่างเป็นเรื่องเล่าที่น่าสะเทือนใจจริงๆ ครอบครัวของฉ่ายจวนก็ยากจนมาก ไม่จำเป็นต้องไปตรวจสอบอะไร แค่มองจากการแต่งตัวของฉ่ายจวนกับหนันหนัน รวมถึงอาการป่วยของหนันหนัน มันก็สามารถยืนยันได้แล้ว

สภาพจิตใจของหยางเฉินนั้นดิ่งลงไปลึกมาก มันรู้สึกอึดอัดราวกับถูกหินก้อนให้ก้อนหนึ่งทับไว้

แต่แทนที่จะรู้สึกเกลียดหูฉาวมากๆ กับการที่เขาขับรถไปชนฉินต้าหย่ง ถึงเขาจะตายไปแล้ว แต่ฉินต้าหย่งกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส จนอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปเลยก็ได้

แต่หลังจากที่ฟังในสิ่งที่ฉ่ายจวนเล่าแล้ว เขากลับไม่ได้รู้สึกเกลียดชังขึ้นมาเลย

หูฉาวนั้นได้ทำเรื่องที่โหดร้ายไปจริงๆ แต่แค่เรื่องนี้ มันก็สามารถปฏิเสธการเป็นพ่อที่ดีของเขาได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?

ไม่ได้!

ถ้าไม่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ไม่มีใครเลือกที่จะทำเรื่องแบบนี้แน่นอน

ต่อให้ไม่มีหูฉาว คนที่ต้องการจะฆ่าฉินต้าหย่ง ก็จะไปหาคนอื่นอยู่ดี

หยางเฉินนั้นเคยประสบกับความสิ้นหวังที่คนใกล้ตัวเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา และต้องใช้เงินก้อนโตในการรักษา แต่ไปขอยืมจากญาติทุกคนแล้วก็ยังหาเงินไม่ได้มาแล้ว

“พี่สาว คุณรีบลุกขึ้นมาเถอะ ที่ผมมาหาคุณ ไม่ใช่เพราะต้องการทวงค่ารักษากับคุณหรอก”

หยางเฉินรีบก้าวไปข้างหน้า พยุงฉ่ายจวนขึ้นมา แล้วพูดยืนยันไปว่า “ผมไม่เพียงจะไม่ให้คุณชดใช้ แต่ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของลูกสาวคุณ ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง!”

สำหรับหยางเฉินในตอนนี้ กับเงินแค่ไม่กี่แสน ยังเทียบกับค่าขนมยังไม่ได้เลย

โลกที่แสนกว้างใหญ่นี้ ครอบครัวแบบหนันหนันนั้นมีอยู่มากมาย หยางเฉินไม่สามารถช่วยทุกคนได้ แต่ในเมื่อเขาได้เจอแล้ว เขาก็ไม่มีทางหวงหัวใจที่โอบอ้อมอารีของเขาเด็ดขาด

ฉ่ายจวนที่ยังรู้สึกสิ้นหวังอยู่เมื่อกี้ พอได้ยินว่าหยางเฉินต้องการที่จะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาของหนันหนัน เธอก็หยุดร้องไห้ทันที ทำหน้าตกใจ และรู้สึกเหมือนตัวเองนั้นหูฝาดไป “คุณบอกว่า จะช่วยหนันหนันอย่างนั้นเหรอคะ?”

“พี่สาว ที่ผมพูดไปนั้นเป็นความจริง คุณรีบลุกขึ้นเถอะ ที่ผมมาหาคุณ แค่มีคำถามอยากถามคุณหน่อยเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้คุณรับผิดชอบอะไรเลย” หยางเฉินรีบพูดออกไป

แล้วฉ่ายจวนถึงได้มั่นใจว่า ตัวเองนั้นไม่ได้หูฝาดไป ร้องไห้ออกมาจนน้ำตาเต็มหน้าไปหมด และรีบกล่าวขอบคุณกับหยางเฉิน

ผ่านไปพักหนึ่ง เธอถึงใจเย็นลงได้

“คุณหยางคะ คุณมีเรื่องอะไรจะถามก็ถามมาได้เลยค่ะ ฉันจะบอกทุกอย่างที่ฉันรู้เลยค่ะ!”

ฉ่ายจวนพูดพร้อมกับจ้องมองหยางเฉินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ขอแค่สามารถช่วยลูกสาวได้ ต่อให้เธอต้องตาย เธอก็ยอม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตอบคำถามแค่ไม่กี่คำเลย

“ก่อนหน้านี้ที่คุณบอกว่า มีคนจ่ายเงินให้สามีของคุณห้าแสน ให้เขาไปชนพ่อตาของผมให้ตาย ผมจึงอยากถามคุณว่า คนคนนี้ เป็นใครกันแน่?” หยางเฉินถาม

ฉ่ายจวนส่ายหน้าด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด “คุณหยางคะ บอกตามตรง เรื่องนี้ สามีของฉันเป็นคนที่ติดต่อกับฝั่งนั้นเอง”

“ตอนที่เขาเอาเงินกลับมาห้าแสน บอกว่าจะเอาเงินก้อนนี้ไปเป็นค่ารักษาให้หนันหนัน ฉันนี่ตกใจจนช็อกไปเลย ฉันยังคิดว่าเขาไปปล้นธนาคารมาด้วยซ้ำ”

“สุดท้าย หลังจากที่ฉันเค้นถามเขา เขาถึงได้บอกกับฉันว่า มีคนจ้างเขาห้าแสน ให้เขาขับรถไปชนคนคนหนึ่งให้ตาย”

“ฉันขวางเขาไว้ไม่ได้ ใครจะไปคิด ว่าพอเขาออกไป ก็ไม่กลับมาอีกเลย!”

พอพูดถึงตรงนี้ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดของฉ่ายจวนก็ได้ไหลออกมา

หยางเฉินนั้นรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เขาเองก็มาพร้อมกับความคาดหวังแค่นิดเดียวเท่านั้น เรื่องแบบนี้ หูฉาวไม่มีทางเล่าเรื่องที่เขาติดต่อกับใครให้ฉ่ายจวนฟังอยู่แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ มันก็เป็นการทำร้ายภรรยากับลูกสาวเท่านั้น แต่หูฉาวก็ยังคิดตื้นเกิดไป เขาคิดว่าการที่ตัวเองตายไปในอุบัติเหตุด้วย ก็จะสามารถปิดบังเรื่องทั้งหมดได้แล้ว

ส่วนฉ่ายจวนคนนี้ก็ใสซื่อเกินไป ถ้าหยางเฉินมาที่นี่เพราะต้องการให้รับผิดชอบเรื่องค่ารักษาจริง กับความจริงที่เธอพูดมาเมื่อกี้ หยางเฉินก็สามารถเอาค่ารักษาพยาบาลห้าแสนของหนันหนันนั่น มาเป็นค่าชดใช้ในการรักษาก็ได้แล้วนี่

“พี่สาว พี่ลองนึกดูอีกที ว่าก่อนที่สามีของคุณจะเสีย เขาเคยเจอคนแปลกหน้าบ้างรึเปล่า? เคยรับสายที่แปลกๆ บ้างมั้ย? แล้วเคยคุยกับใครในเน็ตบ้างหรือไม่?”

หยางเฉินยังไม่ยอมแพ้ จึงได้เสนอออกไป

ในเมื่อสามารถติดต่อกับหูฉาวได้ และสั่งให้เขาไปชนฉินต้าหย่งจนตาย ก็มีเพียงแค่การพบหน้า โทรศัพท์หรือผ่านทางเน็ตสามวิธีนี้เท่านั้นแหละ

ฉ่ายจวนส่ายหน้า แล้วพูดด้วยดวงตาที่แดงก่ำว่า “ตอนกลางวันสามีของฉันจะไปทำงานเป็นพนักงานขนของที่โกดังแห่งหนึ่ง กลางคืนก็ไปขับอูเบอร์ พอกลับมาบ้านก็เข้านอนเลย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาข้างนอกในช่วงกลางวัน ฉันเองก็ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ”

“แล้วมือถือของสามีคุณล่ะครับ?” หยางเฉินถามต่อ