บทที่ 280 ค้นพบโอกาส

“ช่างเถอะ!”

เป็นเวลานาน หยางเฉินถอนหายใจกะทันหัน พูดพึมพำกับตัวเอง: “จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย เพียงแค่คุณยอมรามือฆ่าพ่อ สิ่งที่คุณทำฉันก็จะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

ถึงแม้ว่าไม่มีหลักฐาน แต่ว่าเขาเป็นที่แน่นอนเสียส่วนใหญ่แล้วว่า เรื่องฉินต้าหย่งเกิดเรื่องนั้น โจวยู่ชุ่ยเป็นคนทำ

เพียงแค่เขายินยอม ใช้วิธีการที่แข็งกร้าว จะต้องบังคับให้เธอพูดความจริงออกมาได้อย่างแน่นอน

แต่ว่าสมมติว่าความจริงถูกเปิดเผยออกมา ฉินซีและฉินยี ทั้งหมดคงจะต้องเผชิญกับความเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก

“ฉันสาบาน นี่จะเป็นโอกาสสุดท้าย!”

หยางเฉินเอ่ยปากพูดออกมาอย่างรวดเร็ว ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความหนาวเย็น

มีเพียงตัวของหยางเฉินเองที่เข้าใจ การตัดสินครั้งนี้ สำหรับเขาแล้ว เป็นความยากลำบากมากมาย

ต่อจากนั้น เขาก็โทรศัพท์ พูดกำชับ: “ตรวจสอบเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย บริษัทในเมืองเอกที่ร่วมทุนความร่วมมือกับเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ทำไมอยู่ดีๆถึงยกเลิกสัญญากะทันหัน?”

ความจริงแล้ว ภายในใจของเขาพอจะมีเบาะแสอยู่บ้างแล้ว เพียงแต่จำเป็นจะต้องยืนยันให้แน่นอน

เมืองเอก ตระกูลเมิ่ง ณ คฤหาสน์หรูหราแห่งหนึ่ง

วัยรุ่นอายุประมาณสามสิบหนึ่งคน กำลังนั่งอยู่บนโซฟาไม้จันทน์แดงคุณภาพสูง เงยหน้านั่งไขว่ห้าง

“คุณชายเมิ่ง จัดการเรื่องเสร็จเรียบร้อยแล้ว ความร่วมมือทางด้านธุรกิจของเมืองเอกทั้งหมดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ทั้งหมดยกเลิกสัญญา ความเสียหายของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเองก็มหาศาลเป็นอย่างมาก”

เงาชายวัยกลางคน กำลังยืนอยู่ที่เบื้องหน้าของวัยรุ่น พูดด้วยท่าทางเคารพเป็นอย่างมาก

วัยรุ่นคนนี้นั้นเป็นลูกไฮโซคนหนึ่งในตระกูลเมิ่งเมืองเอก เป็นลูกหลานสายตรงรุ่นที่สามที่ยอดเยี่ยมที่สุด เมิ่งฮุย

มุมปากของเมิ่งฮุยยกขึ้นเล็กน้อย: “ทำได้ดีมาก แต่ว่านี่ยังไม่เพียงพอ ฉันจะให้คุณได้มากที่สุดอีกหนึ่งอาทิตย์ จะต้องทำให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ป ที่สาขาเจียงโจว พินาศย่อยยับไม่มีชิ้นดีทั้งหมด!”

“คุณชายเมิ่ง นี่เกรงว่าจะมีความยากสักหน่อย!” คนวัยกลางคนพูดออกไปอย่างลำบากใจ

“ฉันให้คุณได้แค่เพียงเจ็ดวัน ถ้าหากทำไม่สำเร็จ ผลลัพธ์คงจะร้ายแรงมาก!” เมิ่งฮุยพูดด้วยใบหน้าคุกคาม

คนวัยกลางคนเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รีบพูดอย่างรีบร้อน: “ครับ คุณชายเมิ่ง!”

“ไปเถอะ!”

หลังจากคนวัยกลางคนจากไป ภายในแววตาของเมิ่งฮุยเผยให้เห็นถึงความจริงจังหนักแน่น พูดพึมพำกับตัวเอง : “หยูเหวินหวูให้เวลาฉันเพียงหนึ่งเดือน ทำให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสาขาเจียงโจวพินาศย่อยยับ ตอนนี้ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ฉันจำเป็นต้องเร่งให้เร็วขึ้น!”

เขาให้เวลาคนวัยกลางคนอีกเจ็ดวัน ถ้าหากว่ายังทำไม่สำเร็จ หนึ่งอาทิตย์สุดท้าย เขายังมีโอกาสลงสนามด้วยตัวเอง

เขาถือโอกาสหยิบเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะไม้จันทน์แดงขึ้นมา เปิดออกมาดู

เอกสารฉบับนี้ ทั้งหมดเป็นข้อมูลเฉพาะบุคคลของหยางเฉิน

“คิดไม่ถึง! คุณชายใหญ่ตระกูลอวี๋เหวินผู้สง่างาม ไม่ต้องพูดถึงการเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านภรรยา คาดไม่ถึงว่าจะถูกแม่ยายดูถูกได้ขนาดนี้”

“โจวยู่ชุ่ย ผู้หญิงคนนี้ บางทียังมีค่าพอที่จะใช้ประโยชน์ได้บ้าง!”

เมิ่งฮุยพูดโดยยิ้มตาหยี

เมืองเจียงโจว โรงพยาบาลประชาชน ภายในห้องผู้ป่วยของฉินต้าหย่ง

“พ่อ คุณยังจำได้อยู่ไหม? วันนั้นที่ฉันสอบเข้ามัธยม บนถนนรถติด อยู่ห่างจากสนามสอบเจ็ดแปดกิโลเมตร กระวนกระวายใจจนร้องไห้โฮออกมา”

“ในเวลานั้นเอง คุณขี่จักรยานมาตามหาฉัน ทางคดเคี้ยวขึ้นเนิน คุณขี่อย่างสุดชีวิต พาฉันไปส่งที่สนามสอบได้ทันเวลา”

“สุดท้ายวันที่สอง ถึงขนาดที่เดินบนถนนไม่ไหว”

ตั้งแต่ฉินซีมาถึงโรงพยาบาล ก็นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของฉินต้าหย่งตลอดเวลา พูดไม่หยุดเรื่องเหตุการณ์ในวัยเด็ก และก็ไม่กี่วันมานี้ เรื่องที่เกิดขึ้นในบริษัท

ภายในจิตใจของโจวยู่ชุ่ยร้อนรนหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

มีเพียงเวลาที่เธออยู่กับฉินต้าหย่งเท่านั้น เธอจึงจะสามารถดูทีวี เล่นโทรศัพท์ หรือว่านอนหลับได้

พอฉินซีมา อะไรเธอก็ไม่กล้าทำไปหมด ทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างๆ

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เธอหาโอกาสลงมือกับฉินต้าหย่งไม่ได้