บทที่ 298 ลงมือด้วยตนเอง

“หานเซี่ยวเทียน ฉันไม่สนว่านายกับมันเกี่ยวข้องอะไรกัน และไม่อยากรู้ด้วย แต่ที่นี่คือตระกูลเมิ่ง!”

เมิ่งหงเย่ตวาดใส่ “ถ้าฉันให้มันเอาหลานชายฉันไปจริง งั้นวันหลัง คนอื่นจะมองตระกูลเมิ่งของฉันยังไงกัน?”

“วันนี้ นายกลับพาคนมาที่ตระกูลเมิ่งของฉัน หรือว่าไม่กลัววันหลังฉันจะพาคนไปที่ตระกูลหานของนายสักที?”

“ฉันเตือนนายนะ ดีที่สุดอย่าได้บุ่มบ่าม เพื่อพวกที่โดนทอดทิ้งคนหนึ่งแล้ว ไม่คุ้มค่า!”

“แน่นอน ถ้านายอยากเปิดศึกกับตระกูลเมิ่งของฉันจริง พวกฉันเป็นเพื่อนร่วมสู้ด้วยได้จนจบ!”

วินาทีนี้ เมิ่งหงเย่ลักษณะท่าทางโหดเหี้ยม แข็งกร้าวไร้ที่เปรียบ ไม่ยอมถอยสักก้าวเลยทีเดียว

สายตาของหานเซี่ยวเทียนค่อยๆ อึมครึมลงไป “เมิ่งหงเย่ นี่นายกำลังข่มขู่ฉัน?”

“ถ้านายจะเห็นว่าเป็นการข่มขู่ ก็ไม่เป็นไรนะ!”

เมิ่งหงเย่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สำหรับสถานะของหยางเฉิน หานเซี่ยวเทียนไม่รู้เลยสักนิด และไม่เคยสอบถามมาก่อนด้วย เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับไมตรีจิตมิตรภาพ รู้เพียงว่าหยางเฉินช่วยชีวิตของตนเองไว้แล้ว งั้นก็คือผู้มีพระคุณของตนเอง

“ในเมื่อนายอยากเปิดศึก งั้นฉันจะให้ความร่วมมือ!”

หานเซี่ยวเทียนไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยปากตอบรับทันที

พอพูดจบ เขาก็โทรศัพท์ต่อหน้าผู้คน “สั่งการลงไป ตระกูลหานรีบเข้าสู่โหมดเตรียมรบแบบเร่งด่วน รอคอยคำสั่งของฉันไว้ตลอด!”

หานเซี่ยวเทียนเดิมทีเกิดที่ชายแดนเหนือ ถึงแม้จากมาตั้งนานแล้ว ความสามารถบนตัวก็เลือนหายไปพอสมควร ปัจจุบันนี้กลับเพื่อหยางเฉินแล้ว ถึงมาสู้รบ!

เพียงแค่เพื่อศักดิ์ศรีตนเอง เมื่อสักครู่เมิ่งหงเย่จึงพูดไปแบบไม่ทันคิด แต่ว่านึกไม่ถึงว่าหานเซี่ยวเทียนจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ บอกว่าเปิดศึกก็เปิดศึก

นี่ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่เข้มข้นที่สุดเลย ที่เมืองเอก ตระกูลหานและตระกูลเมิ่ง ยังมีตระกูลหนิงอีกแห่ง คือ“สามตระกูลใหญ่”

ระหว่างสองตระกูลใหญ่ไม่ว่าตระกูลไหนก็ตาม ถ้าเปิดศึกขึ้นมา จะต้องทำให้ตระกูลที่สามได้รับผลประโยชน์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นหลายปีมานี้ สามตระกูลใหญ่จึงอยู่กันอย่างสงบมาโดยตลอด ถึงแม้จะแอบสู้กันไม่ขาด แต่ว่าไม่เคยปะทะกันซึ่งหน้ามาก่อน

หลายปีมานี้ นี่ยังเป็นครั้งแรก!

ไม่เพียงแค่เมิ่งหงเย่เท่านั้น ยังมีคนอื่นๆ ของตระกูลเมิ่ง ต่างมีความรู้สึกเหมือนฝันไป

ออกหน้าเพื่อชายหนุ่มคนนั้นยังไม่พอ ยังอยากเปิดศึกด้วยเพื่อเขาด้วยเหรอ?

หัวใจเฉินซิงไห่เต้นรัวตุบๆ สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างหานเซี่ยวเทียนและหยางเฉินนั้น เขารู้ชัดเจนมาก เพียงแค่บุญคุณช่วยชีวิตครั้งหนึ่ง

แต่นึกไม่ถึงว่าหานเซี่ยวเทียนเพื่อหยางเฉินแล้ว จะเปิดศึกกับตระกูลเมิ่ง

ทั้งตระกูลเมิ่งเงียบงันลงพักหนึ่ง ไม่มีสักคนกล้าส่งเสียงออกมา

“หานเซี่ยวเทียน นายแน่ใจว่าอยากเปิดศึก?”

เมิ่งหงเย่กัดฟันถามขึ้น แต่ท่าทีไม่ได้ดื้อดึงแบบเมื่อสักครู่นี้แล้ว

“ตอนนี้ไม่ใช่ฉันอยากเปิดศึก แต่เป็นนาย!”

หานเซี่ยวเทียนพูดจาเผด็จการอย่างยิ่ง “เป็นรุ่นหลานของนาย ฆ่าแม่ยายของหยางเฉิน หยางเฉินแค่มาแก้แค้นเท่านั้นเอง เป็นนาย ใช้อำนาจรังแกคนอื่น อยากปกป้องรุ่นหลานของนาย!”

“หยางเฉินเป็นผู้มีบุญคุณของฉัน ฉันย่อมอยากออกหน้าเพื่อเขาเป็นธรรมดา!”

“ขอแค่นายส่งคนออกมาให้ พวกฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้!”

เห็นได้ชัดว่าหานเซี่ยวเทียนไม่อยากเปิดศึกเช่นกัน ไม่ว่าเป็นตระกูลเมิ่งหรือตระกูลหาน ต่างไม่มีทางรับผลสุดท้ายของการเปิดศึกไหว

แต่ถ้าตระกูลเมิ่งยืนกรานไม่ส่งคนมาให้ เขาก็ไม่กลัวการสู้รบ

หยางเฉินนึกไม่ถึงเลยว่าจะดึงตระกูลหานเข้ามาพัวพันด้วย ปัจจุบันนี้การกระทำทุกอย่างของหานเซี่ยวเทียน ทำให้เขารู้สึกประทับใจมากจริงๆ

“พี่หยาง พี่วางใจได้เลย มีคุณปู่อยู่ ใครก็มาทำอะไรพี่ไม่ได้ค่ะ!”

หานเฟยเฟยยิ้มกริ่มพูดขึ้น เหมือนไม่ได้รู้สึกถึงสักนิดเดียว ถ้าเกิดเปิดศึกจริง จะส่งผลกระทบต่อตระกูลหานมหาศาล

หยางเฉินหัวเราะแล้ว จากนั้นสายตามองไปทางเมิ่งหงเย่ “เจ้าบ้านเมิ่ง อยากจัดการปัญหาต้องหาคนต้นเรื่อง ผิดแล้วก็ต้องชดใช้ หวังว่าคุณจะคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจ!”

เดิมทีหยางเฉินอยากพังตระกูลเมิ่งทิ้ง แต่นึกไม่ถึงจะดึงผู้มีอิทธิพลมากขนาดนี้เข้ามาเชื่อมโยงด้วย

ถ้าเกิดลงมือ เกรงว่าเขาคงถูกผลักไปถึงจุดที่อันตรายในชั่วพริบตาเดียว