บทที่ 303 มาเยือนตระกูลเว่ยอีกครั้ง

“สมาคมบูโด เดิมทำตัวธรรมดาและลึกลับ เหมือนกับเหยี่ยวในความมืด อันตรายอย่างมาก ดังนั้นจึงถูกคนทั่วไปมองข้ามไป”

“ว่ากันว่าตระกูลเว่ยและสมาคมบูโด มีธุรกิจที่เปิดเผยไม่ได้บางอย่างกัน!”

หานเซี่ยวเทียนกล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึม ถึงแม้จะเป็นเขา แต่ตอนที่พูดถึงสมาคมบูโด ยังเต็มไปด้วยความกลัวแล้ว

หยางเฉินเองก็คาดไม่ถึง แม้แต่หานเซี่ยวเทียนคนประเภทนี้ ยังหวาดกลัวสมาคมบูโด

“ถ้าสมาคมบูโดเลือกทำตัวธรรมดาต่อไปอีก บางทีผมอาจจะทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่งได้ แต่ถ้ากล้าวางแผนมายุ่งกับผมเข้า งั้นก็ไม่มีความจำเป็นจะมีตัวตนแล้ว!”

หยางเฉินเอ่ยปากบอกกะทันหัน เสียงที่เผด็จการไร้ที่เปรียบนั้น ราวกับเสียงฟ้าผ่าฉับพลัน ระเบิดดังอยู่ข้างหูหานเซี่ยวเทียน

หานเซี่ยวเทียนอึ้งอยู่ตั้งนาน จากนั้นถึงหัวเราะอย่างขมขื่นพลางส่ายหน้า “ดูแล้วเป็นฉันแก่เกินไป อนาคต สุดท้ายเป็นของพวกนายคนรุ่นใหม่!”

ถ้าเป็นก่อนหน้าวันนี้ หยางเฉินพูดมาแบบนี้ บางทีหานเซี่ยวเทียนคงวิจารณ์ตำหนิว่าหยางเฉินไม่มองการณ์ไกล

แต่เมื่อสักครู่ที่ตระกูลเมิ่ง หลังมองเห็นความแข็งแรงและการแสดงออกของหยางเฉิน และได้ยินคำพูดนี้ของหยางเฉินอีก กลับไม่มีความโอหังสักนิดเดียว

หยางเฉินมีสิทธิ์พูดคำพูดนั้น!

“บุญคุณในวันนี้ ผมจำไว้แล้ว ถ้าวันหลังเจ้าบ้านหานมีตรงไหนใช้งานผมได้ ขอให้เอ่ยปากทันทีครับ!”

ทันใดนั้นหยางเฉินทำมือคำนับแล้วพูดขึ้น

จากก่อนหน้านี้ที่เมืองโจวเฉิง จนถึงที่ตระกูลเมิ่งในวันนี้ การกระทำทุกอย่างของหานเซี่ยวเทียน ล้วนทำให้หยางเฉินมีความรู้สึกดีมาก

คนแบบนี้ คุ้มค่าให้หยางเฉินเคารพนบนอบ

หานเซี่ยวเทียนหัวเราะเสียงดังฟังชัดระดับหนึ่ง “ฉันทำพวกนี้ เทียบกับบุญคุณที่นายช่วยชีวิตไว้ ถือว่าเป็นอะไรกัน?”

พูดจบ หานเซี่ยวเทียนก็พาหานเฟยเฟยกลับไป

หานเฟยเฟยโบกมือให้หยางเฉินแล้ว “พี่หยาง บ๊ายบาย!”

“คุณหยางครับ ตอนนี้พวกเราต้องไปตระกูลเว่ยเหรอครับ?”

รอให้หานเซี่ยวเทียนพวกเขาออกไป เฉินซิงไห่ก็เดินเข้ามา เอ่ยปากถาม

หยางเฉินหรี่ตา ส่ายหน้า “นายกลับเมืองโจวเฉิง เรื่องในวันนี้ห้ามเปิดเผยแม้แต่น้อย!”

“ครับ!”

เฉินซิงไห่รีบรับปากทันที

ไม่นานเฉินซิงไห่ก็พาคนกลับไปแล้ว

หวังเฉียงขับรถให้หยางเฉินด้วยตนเอง เห็นหยางเฉินนั่งอยู่ด้านหลัง จึงเอ่ยปากถาม “คุณหยางครับ ตอนนี้จะไปที่ไหนครับ?”

หยางเฉินหรี่ดวงตา เอ่ยปากทันใด “ตระกูลเว่ย!”

ได้ยินหยางเฉินบอกจะไปตระกูลเว่ย ทันใดนั้นหวังเฉียงฮึกเหิมอย่างมาก

แม้แต่ตระกูลเมิ่งแห่งเมืองเอก ยังจัดการหยางเฉินไม่ได้ ตระกูลเว่ยกระจอกๆ ยิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉินแน่นอน

“คุณหยางครับ ตระกูลเว่ยตระกูลเดียว เดิมทีไม่ต้องให้ท่านลงมือด้วยตัวเอง มอบให้เมืองคิงกับตระกูลกวนก็พอครับ”

หวังเฉียงขับรถไปด้วย เอ่ยปากบอกไปด้วย

หยางเฉินส่ายหน้าเล็กน้อย “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ใหญ่โตมากแล้ว เรื่องที่เหลือ ฉันจัดการเอง”

ตระกูลเว่ยเล็กๆ หยางเฉินไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาหรอก แต่เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น หยางเฉินจึงได้แต่ไปเยือนเองตามลำพัง

พอได้ยินดังนั้น ภายในใจหวังเฉียงแอบตกใจ

“วันหลังยังมีโอกาสให้พวกนายได้แสดงฝีมือกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้!”

ไม่รอให้เขาพูดอะไร หยางเฉินพูดต่อไปอีกว่า “หากพวกนายไปตระกูลเมิ่งวันนี้ เกรงว่าคงถูกคนจ้องไว้เรียบร้อยแล้ว วันหลังทำอะไร ยังต้องระวังหน่อย ถ้าเจอปัญหาที่ไม่มีทางจัดการ รีบบอกให้ฉันรู้ตั้งแต่แรก!”

หวังเฉียงรีบรับปาก “ครับ คุณหยาง!”

จากเมืองเอกถึงเมืองเจียงโจว ระยะทางขับรถเพียงสี่สิบนาที พอเข้าสู่ดินแดนเมืองเจียงโจว หยางเฉินมุ่งตรงไปทางตระกูลเว่ยตามลำพัง

เมืองเจียงโจว ตระกูลเว่ย

ภายในห้องประชุมที่กว้างใหญ่ เวลานี้มีญาติพี่น้องตระกูลเว่ยนั่งกันเต็ม