บทที่ 306 สถานะถูกเปิดโปง

ถ้าสมาคมบูโดเป็นองค์กรที่ถูกต้องแห่งหนึ่ง บางทีเขาคงไม่สนใจ แต่ว่าสำหรับเรื่องราวที่เขารู้มา ทั้งหมดของสมาคมบูโดเป็นด้านไม่ดี

ก่อนหน้านี้ เขาสงสัยมาโดยตลอด เสนอการค้าสาวงามมาให้ตระกูลเว่ย ก็คือผู้มีอิทธิพลยิ่งใหญ่มากกลุ่มหนึ่ง

ปัจจุบันนี้ โดยพื้นฐานเขาแน่ใจว่าคือสมาคมบูโด ที่เสนอสาวงามให้ตระกูลที่เหมือนกับตระกูลเว่ยนี้อีกมากมาย

“ปึง!”

ในเวลานี้ หนิวกึงเซิงขยับเท้าทันใด ชั่วพริบตาเดียวพุ่งไปทางหยางเฉิน

แสงหนาวเหน็บปรากฏขึ้นกะทันหัน โจมตีมายังคอของหยางเฉินโดยตรง

หยางเฉินขมวดคิ้ว กระทืบเท้าลงอย่างแรง ร่างกายวาร์ปหาย มีดที่คมกริบแวววาวด้ามหนึ่งเข้ามาใกล้กระทั่งกำลังจะตกลงที่ศีรษะของหยางเฉิน

เมื่อสักครู่ถ้าหยางเฉินช้าไปก้าวหนึ่ง เกรงว่าคงโดนฟันศีรษะขาดเข้าจริงๆ

“หือ?”

การโจมตีทีเดียวถึงตายของตนเองถูกหยางเฉินหลบทัน หนิวกึงเซิงทำหน้าตกใจและสงสัย

“ในเมื่อแกวอนหาที่ตาย งั้นฉันจะทำให้สมหวังเอง!”

เสียงของหยางเฉินเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้นแล้ว สำหรับคนที่อยากฆ่าตนเอง แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยมีใจเมตตาใจอ่อนให้

ทันใดนั้นเอง มีแรงอาฆาตแค้นยิ่งใหญ่ที่ปะทะหน้าเข้ามาส่วนหนึ่ง ระเบิดมาจากบนตัวของหยางเฉิน

ชั่วพริบตานี้ หนิวกึงเซิงเพียงรู้สึกว่าตนเองถูกดวงตาแดงเลือดของสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่งจ้องไว้ ไม่มีทางหนีพ้น

“ไม่ได้การ ถอย!”

หลังจากหนิวกึงเซิงสำนึกได้ถึงความยิ่งใหญ่เกรียงไกรของหยางเฉิน ชั่วขณะนั้นสีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ เคลื่อนไหวว่องไว รีบถอยหลังไปทันที

“แกถอยได้เหรอ?”

หนิวกึงเซิงพึ่งถอยออกไม่กี่ก้าว เสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยจิตอาฆาตดังขึ้นที่ด้านหลังเขาฉับพลัน

วินาทีนี้ หนิวกึงเซิงรู้สึกขนลุกชันขึ้นมาทั้งตัวแล้ว

เดิมทีเขาไม่สังเกตเห็นว่าหยางเฉินที่เมื่อสักครู่ยังอยู่ด้านหน้าเขา มาปรากฏตัวที่ด้านหลังของตนเองตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดมาก มือข้างที่กุมมีดไว้แน่นนั้น ชั่วขณะหนึ่งกวัดแกว่งไปทางด้านหลัง

“ป้าบ!”

หยางเฉินคว้าบนข้อมือของหนิวกึงเซิงไว้ทีหนึ่ง พละกำลังที่มหาศาล ทำให้หนิวกึงเซิงไม่มีแรงต้านทานสักนิดเดียว

“แก......แกเป็นใครกันแน่?” ทั่วทั้งจิ่วโจว ไม่มีผู้แข็งแกร่งที่อายุน้อยขนาดแกโดยเด็ดขาด!”

ในลูกตาของหนิวกึงเซิงเต็มไปด้วยอาการตื่นตกใจ ถามเสียงดัง

หยางเฉินไม่ได้ตอบกลับ ชั่วขณะนั้นมืออีกข้างกุมหมัดแน่น ต่อยออกไปบนหน้าอกของหนิวกึงเซิง

“ปึก!”

เสียงดังสนั่นทีหนึ่ง หนิวกึงเซิงเหมือนว่าวที่สายขาด ชั่วพริบตาเดียวโดนเหวี่ยงกระเด็น

“ตึง!”

ตามมาด้วยเสียงดังลั่นอีกทีหนึ่ง หนิวกึงเซิงร่วงลงพื้นอย่างรุนแรง

ส่วนบนหน้าอกเขา ส่วนที่พึ่งโดนหยางเฉินต่อยลงไป เวลานี้ยุบลงไปเป็นหลุมลึก

“เฮือก!”

หนิวกึงเซิงกลั้นเลือดไว้มาโดยตลอด ในที่สุดไม่มีทางอดกลั้นไหว พ่นออกมาโดยตรงแล้ว พลังชีวิตภายในร่างกายสูญหายอย่างรวดเร็ว

“แก......แกเป็นใครกันแน่?”

ในใจหนิวกึงเซิงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ยังมีความรู้สึกเสียใจแบบเข้มข้นด้วย

หมัดเมื่อสักครู่ของหยางเฉินนั้น ทำลายอวัยวะสำคัญภายในของเขาถึงที่สุด เดิมทีเขาอยู่ต่อไม่รอดแล้ว

“จิ่วโจวที่กว้างใหญ่ แกผู้แข็งแกร่งอายุน้อยขนาดนี้ ไม่ใช่พวกที่ไร้ชื่อเสียงเด็ดขาด!”

หนิวกึงเซิงกัดฟันพูดขึ้น ทันใดนั้นในลูกตาของเขาตกใจเต็มที่ “ฉัน......ฉันรู้แล้ว นายอยู่ชายแดนเหนือ......”