บทที่ 311 ชีวิตที่มีความสุข

“ฮ่าฮ่า……”

พอเห็นท่าทางที่เขินอายของฉินซีแบบนี้ หยางเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

พอเห็นท่าทางที่ดีใจของหยางเฉิน จู่ๆ ดวงตาของฉินซีก็เกิดแดงขึ้นมา ด้วยความรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

“ความจริง สิ่งที่เขาขอมานั้นไม่ได้มากมายอะไรเลย แค่จูบครั้งเดียว ก็ทำให้เขาดีใจจนเหมือนเด็กไปเลย คนเป็นภรรยาอย่างฉันนี่แหละที่มันไม่เอาไหน!”

“ฉันควรทำดีกับเขาให้มากกว่านี้หน่อย และควรเชื่อใจเขาไว้ใจเขา เขายอมทำอะไรให้เรามากมายขนาดนี้ ฉันไม่ควรกีดกันเขาเพราะเรื่องในอดีตเลย”

ฉินซีแอบพูดกับตัวเองอยู่ในใจ

ระหว่างที่กำลังใหใช้ความคิด ฉินซีก็รีบกะพริบตา บังคับน้ำตาตรงเบ้าที่กำลังจะไหลออกมาให้กลับเข้าไป

ฉินซีเหลือบมองหยางเฉินแวบหนึ่ง

พอเห็นท่าทางที่รู้สึกผิดของฉินซี หยางเฉินก็จงใจยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ขยับหัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ที่รัก คุณยังรู้สึกติดหนี้บุญคุณของผมอยู่ใช่มั้ย? เอาอย่างนี้มั้ย จูบผมอีกสักที เพื่อเป็นการชดใช้ดีมั้ยครับ?”

“คุณคะ!”

จู่ๆ ฉินซีก็เรียกออกมากด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“หือ?”

หยางเฉินรู้สึกอึ้งนิดหน่อย ดูจะท่าทางของฉินซีแล้ว เธอคงไม่ได้กำลังจะจูบเขาอีกครั้งหรอกนะ?

“คุณช่วยเข้ามาใกล้อีกหน่อยสิคะ!”

หยางเฉินขยับหัวเข้าไปทางฉินซี

“เข้ามาอีกค่ะ!” ฉินซีพูดอีก

หยางเฉินตัดสินใจ ขยับเข้าใกล้ฉินซียิ่งกว่าเดิม ใบหน้าทั้งสองแทบจะแนบชิดกันแล้ว จนสามารถสัมผัสถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

ส่วนหยางเฉินนั้น ตอนนี้ในใจกำลังกระวนกระวายมาก หัวใจกำลังเต้นดังตุบตับ

นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่เขารู้สึกตื่นเต้นแบบนี้

ในตอนนั้นเอง ทันใดนั้นฉินซีก็หลับตาลง

“นี่เธอกำลังจะให้ฉันจูบเธออย่างนั้นเหรอ?”

“ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!”

“ความสุขมันมาได้กะทันหันจริงๆ!”

หยางเฉินกำลังตะโกนอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ตื่นเต้นจนเริ่มทำตัวไม่ถูก

ในที่สุด หยางเฉินก็ได้หลับตาลง แล้วจูบเข้าไป

ในตอนที่หยางเฉินเพิ่งหลับตาลงไปนั้นเอง จู่ๆ ฉินซีก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับสายตาที่เจ้าเล่ห์

“โอ๊ย!”

จู่ๆ ก็มีความเจบปวดเกิดขึ้นที่ริมฝีปากของหยางเฉิน เขาลืมตาขึ้น ก็ได้เห็นฉินซีที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“นี่คุณกัดผมเหรอ!”

หยางเฉินเพิ่งได้รู้ตัวว่าตัวเองถูกหลอกแล้ว จึงได้พูดพร้อมกัดฟันไปด้วย

“ใช่เหรอคะ?”

ฉินซีนั้นตาโตมาก เป็นประกายปริบๆ

จู่ๆ หยางเฉินก็หมดอารมณ์ พูดด้วยท่าทางที่โมโหว่า “คุณรอไว้เลยนะ สักวันหนึ่ง ผมต้องกัดคุณคืนแน่นอน!”

“พรึบ!”

พอเห็นท่าทางที่หยางแสดงออกมา ฉินซีก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมา

พอเธอขำออกมาอย่างนั้น สวยสง่าเหลือเกิน!

หยางเฉินถึงกับช็อกไปทันที

“โอ่ๆ! ไม่งอนนะคะ ที่นี่มันโรงพยาบาล มันไม่สะดวก รอพ่อออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วฉันจะชดเชยให้คุณอย่างดีเลยค่ะ!”

ฉินซีพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

ครั้งนี้ ในที่สุดเธอก็ได้รู้แล้วว่า ในใจของเธอนั้น ได้มีหยางเฉินอยู่ในนั้นนานแล้ว

เธอได้ตัดสินใจแล้วจริงๆ ว่าจะยอมยกตัวเองให้หยางเฉินอย่างสมบูรณ์แล้ว

ส่วนหยางเฉินที่เพิ่งได้ฟังคำพูดของฉินซีนั้น การหายใจก็เริ่มเร่งรีบขึ้นมา สีหน้านั้นตื่นเต้นอย่างมาก

“พ่อตาที่แสนดีของผม พ่อรีบๆ ฟื้นขึ้นมาสักที่ได้มั้ยครับ?”