บทที่ 316 การสอบสวนของฉินซี

“หยางเฉิน ที่ต้าหย่งโดนรถชนมันก็เพราะแกใช่มั้ยที่เป็นคนจ้างคนมาทำ?”

โจวยู่ชุ่ยหันมาโจมตีใส่หยางเฉิน จากนั้นก็หันไปพูดกับฉินซีว่า “เสี่ยวซี แกห้ามเชื่อใจหยางเฉินเด็ดขาดเลยนะ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญของที่นี่ก็พูดมาแล้ว ว่าพ่อของแกนั้นไมทมีทางฟื้นขึ้นมาได้อีก แล้วผู้หญิงที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแม่นี่ จะไปรักษาพ่อแกให้หายได้ยังไง?”

“อีกอย่าง จนถึงตอนนี้ ความจริงที่เกิดเรื่องกับพ่อแก ยังสืบหาความจริงไม่ได้เลย แล้วถ้าหยางเฉินมันคิดที่จะฆ่าพ่อแกล่ะ?”

“ไม่แน่ ผู้หญิงคนนี้ก็อาจจะเป็นผู้หญิงที่มันแอบเลี้ยงอยู่นอกบ้านก็ได้ ที่มาวันนี้ ก็ตั้งใจมาเพื่อทำร้ายพ่อแกนี่แหละ!”

โจวยู่ชุ่ยพูดด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว

อ้ายหลินไม่รู้ว่าหยางเฉินนั้นมีแม่ยายที่เป็นแบบนี้อยู่ด้วย จนเธอนั้นทำหน้าอึ้งไปเลย

ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ทุกคนต่างก็ต้อนรับเธออย่างให้เกียรติไม่ใช่รึไง?

ทั่วทั้งโลก คนใหญ่คนโตที่อยากให้เธอไปรักษาให้ ก็มีมากมายเต็มไปหมด

ผู้หญิงคนนี้ ที่สงสัยในตัวเธอนั้นยังไม่เท่าไหร่ นี่ยังมาใส่ร้ายว่าเธอเป็นกิ๊กกับหยางเฉินด้วย

สีหน้าของหยางเฉินค่อยๆ เคร่งขรึมลง หรี่ตามองโจวยู่ชุ่ยแล้วพูดไปว่า “นี่แม่กลัวว่าพ่อจะถูกรักษาจนหายมากถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“หยางเฉิน นี่แกพูดบ้าอะไร?”

โจวยู่ชุ่ยอายจนรู้สึกโกรธ เริ่มเอะอะโวยวาย และพูดออกมาทั้งน้ำตาว่า “เสี่ยวซี แกเห็นแล้วใช่มั้ย? หยางเฉินมันพูดกับแม่ยังไง? ตอนนี้พ่อแกหลับไม่ยอมตื่น หยางเฉินมันก็ไม่เห็นแม่อยู่ในสายตาสักนิด”

“ชีวิตขิงฉัน ทำไมมันถึงได้ทุกข์ทนขนาดนี้เนี่ย? ที่ต้องมาเจอกับลูกเขยแบบนี้!”

นี่คือท่าไม้ตายที่โจวยู่ชุ่ยถนัดที่สุด มีแต่ต้องใช้การโวยวายอย่างไร้เหตุผล ฉินซีจึงจะยอมใจอ่อน

“แม่คะ ถ้าเกิดว่าแม่ยังโวยวายอยู่แบบนี้ แม่ก็ออกจากโรงพยาบาลไปซะเถอะค่ะ!”

ฉินซีพูดด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว โจวยู่ชุ่ยเป็นคนยังไง เธอนั้นรู้ดีกว่าใคร

ถ้าไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเป็นไล่โจวยู่ชุ่ยออกไป เป็นเหตุให้เธอถูกคนอื่นจับตัวไป ได้รับความทรมานไปบ้าง แล้วฉินซีจะยอมให้เธออยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไง?

“เสี่ยวซี นี่แกเชื่อจริงเหรอว่าผู้หญิงคนนี้ รักษาคนเป็น?”

โจวยู่ชุ่ยพูดทั้งน้ำตา “ตอนนี้แม้แต่แม่แกก็ไม่ยอมเชื่อ แต่กลับไปเชื่อใจคนนอกคนหนึ่ง?”

“นี่แกไม่เห็นเหรอ ว่าหยางเฉินกับผู้หญิงคนนี้ อยู่ต่อหน้าแก ยังเล่นหูเล่นตาให้กันเลย ไม่กลัวว่าพวกมันจะมีอะไรกันลับหลังแกรึไง?”

โจวยู่ชุ่ยยกมือขึ้นมาชี้ไปทางหยางเฉินกับอ้ายหลิน พร้อมกับน้ำตาที่เต็มหน้า

“คุณน้าคะ ขอให้คุณอย่าพูดอะไรมั่วๆ นะคะ ฉันสามารถสาบานด้วยชีวิตของฉัน ระหว่างฉันกับหยางเฉิน เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นค่ะ!”

อ้ายหลินดวงตาแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอ ถูกคนอื่นกล่าวหาแบบนี้

“การที่เธอสาบานแบบนี้ ใครทำไม่ได้บ้าง?”

โจวยู่ชุ่ยพูดเยาะเย้ยออกมา “เธอมันแค่อยากจะปิดบังความจริงเท่านั้น สามีของฉันไม่จำเป็นต้องให้เธอช่วยรักษาไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“หุบปาก!”

ในที่สุดหยางเฉินก็ทนไม่ไหว ถึงขั้นตวาดออกมาเสียงดัง

โจวยู่ชุ่ยจะกล่าวหาตัวเองยังไงก็ได้ แต่อ้ายหลินเป็นเพื่อนของเขา และเป็นสหายร่วมรบด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเขา แล้วเธอจะต้องมารับการถูกกล่าวหาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่หยางเฉินตวาดใส่โจวยู่ชุ่ยต่อหน้าฉินซีด้วย

“ถ้าแม่ยังกล้าใส่ร้ายเพื่อนผมอีกแม้แต่คำเดียว แม่ก็อย่ามาหาว่าผมเสียมารยาทกับแม่แล้วกันนะครับ!”

หยางเฉินทำหน้าเย็นชา แล้วมองไปที่อ้ายหลิน “พี่อ้าย ตอนนี้พี่ช่วยตรวจให้พ่อตาผมที ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าใครมันจะกล้ามาขวางบ้าง?”

หยางเฉินในตอนนี้ มีแต่ความเยือกเย็นปกคลุมอยู่รอบตัว ตาทั้งสองข้าง มีจิตสังหารแอบแฝงอยู่

โจวยู่ชุ่ยที่ถูกหยางเฉินจ้อง รู้สึกราวกับถูกสัตว์ป่าจับจ้องยังไงอย่างนั้น จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเว่ยเมื่อคืนเธอก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นไปทั้งตัว

แม้แต่ลูกชายของเว่ยเฉิงโจว ก็ยังต้องตายเพราะหยางเฉิน แล้วยังต้องพูดถึงตัวเองอีกเหรอ?

เมื่อกี้เธอแค่กลัวว่าพอฉินต้าหย่งฟื้นขึ้นมาแล้วตัวเองจะถูกเปิดเผย ด้วยความร้อนรน เธอจึงได้ร้องไห้โวยวายเพื่อขัดขวางการตรวจของอ้ายหลิน

ตอนนี้เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่า การที่ตัวเองแสดงออกมากไป มันกลับทำให้ดูน่าสงสัยขึ้นมา

ส่วนหยางเฉินนั้น ก็ไม่ได้เป็นลูกเขยอ่อนแอไร้ความสามารถที่อยู่ในภาพจำของเธอไปนานแล้ว